Hallo meiden,
Ik lees wat minder mee en schrijf ook minder.
De reden hiervoor is, is dat ik simpelweg niet meer geloof dat wij ooit nog biologisch eigen kinderen zullen krijgen.

Deze laatste periode bezig geweest om dat besef een plekje te geven en er heel wat tranen om laten vloeien (en er zullen nog wel een berg druppels vallen trouwens).

Gisteren was mijn broertje + zwangere schoonzus hier. Ik had ze al een hele poos niet gezien, omdat ik het moeilijk vond dat ze zwanger was (van een tweeling, en ze hebben al twee kinderen). En eigenlijk ging het wel goed. Het was gewoon erg gezellig en ik / we hebben genoten van de kinderen en goed kunnen praten over onze adoptieperikelen en een beetje over haar zwangerschap (realiseer me nu dat ze hier waarschijnlijk wel heel voorzichtig in zijn geweest - wat ik heel lief vind) en dat ik het daar best even moeilijk mee heb gehad.

Nou alleen nog even 40 worden deze maand en dan is er weer een hindernis genomen, zoals er waarschijnlijk nog een berg hindernissen en pijnlijke momenten zullen volgen.

Iedereen die ook nog steeds met lege handen staat: heel veel sterkte gewenst!

Groetjes, Nans (die voorlopig nog steeds wel af en toe mee zal blijven lezen )

He Nans,

Wat goed om iets van je te lezen. Je bent inderdaad al een tijd meer actief op het forum, en soms is dat maar beter ook. Afstand nemen en verwerken gaan niet zo goed samen met actief meeschrijven op een forum. Ben je nog steeds bezig met het mind...( weet niet meer hoe het heet ) gebeuren?

Fijn dat het steeds beter gaat, en dat je meer rust en berusting hebt gevonden.

Succes met jullie adoptieperikelen!

Lieve Nans,

Wat fijn om te lezen dat je wat meer naar de toekomst kunt kijken. Ik hoop dat jullie samen kunnen blijven genieten van het leven en dat jullie adoptietraject voorspoedig verloopt.

Ik denk aan je!

Golfje

He Nans, we hebben een paar keer samen op het wachtbankje gezeten, tussen hoop en vrees. Elke keer is het weer even erg als het niet lukt. Maar als het keer op keer misgaat, is het verdriet immens. Meid, goed om te lezen dat je verder kunt gaan. Ik wens je heel veel sterkte en hopelijk gaat het goed met de adoptie.
knuf, Yola

Hey nans,

Goed om weer wat van je te horen..
Ik wilde je in ieder geval heel veel sterkte en succes wensen met alle verdere stappen in jullie leven !

Hallo Suzy,
Dank je en ja ik doe nog steeds aan mindfulnes. Niet heel trouw :-) maar toch regelmatig. Gebruik het ook (daar is een bepaalde oefening voor) om soms juist even stil te staan bij mijn verdriet. En dat helpt. Ruimte geven aan verdriet geeft ook ruimte om niet verdrietig te zijn, kennelijk.

Het blijft moeilijk hoor soms. Zeker als het adoptiegebeuren veel perikelen geeft ;-) maar dat zal waarschijnlijk ook wel blijven bij vlagen.

Groetjes, Nans

Hallo Golfje,

Lief dat je aan me denkt! Ik aan jou ( al duimend! )
:-) We proberen volop naar de toekomst te kijken, maar het adoptietraject loopt tot nu toe niet heel voorspoedig.
Manlief zei vandaag dat hij vond dat er wel heel veel hobbels in onze weg zitten en daar moest ik het jammer genoeg mee eens zijn.

We proberen er maar het beste van te maken en ik probeer te accepteren dat ik kennelijk niet geschapen ben voor het bewandelen van een nette asfaltweg als levenspad...

Groetjes, Nans

Hallo Miss D en Yola,
Jullie heel veel succes met jullie zwangerschap!

En blijf vooral duimen voor die adoptie :-)
Kan ik wel gebruiken!

Groetjes, Nans