Vanochtend de eerste tekenen van ongesteldheid na Icsi-poging 2 voor een brusje voor mijn dochtertje van 1. Nadat ik vriendlief het slechte nieuws had verteld door de telefoon, kon ik mijn verdriet en tranen niet meer binnenhouden. Mijn dochtertje komt naar me toe, kijkt me onderzoekend en vragend aan, wil opgepakt worden (natuurlijk doe ik dat) en raakt met een vingertje voorzichtig mijn tranen aan. Ze slaat haar armpjes om me heen..
Ik vertel haar (huilend, het lukt me niet mijn verdriet binnen te houden) hoeveel ik van haar houd, dat mamma verdrietig is, dat ik zo blij met haar ben maar dat ik zo graag een brusje voor haar zou wensen....

Herkent iemand zo'n situatie? Hoe zouden jullie hier mee omgaan of hoe ben je er mee omgegaan? Enerzijds zo gelukkig met mijn lieve wondertje, anderzijds het verdriet van weer een mislukte poging en minder kansen... Laat je je verdriet zien aan de kleine?

Ik heb er geen ervaring mee, maar ik denk dat je je verdriet best mag tonen..heel veel strkte meid

Geen ervaring mee maar wil je wel een geven!!

Yola,
Ook van mij een hele dikke
Ik denk dat het helemaal niet verkeerd is je verdriet te tonen. Kinderen, hoe klein ook, voelen toch zelf ook vaak heel wat aan.
Heel veel sterkte.
Liefs,
Cath75

Ook bij ons is er tot nu toe nog geen brusje voor onze zoon en als ik verdrietig ben, merkt hij dat wel. Je hoeft echt niet uit te leggen waarom je verdriet hebt. Dat snappen ze toch niet, maar dat je verdriet hebt, dat snappen ze wel. En dat mag je best laten merken. Zolang je er niet teveel in blijft hangen is daar denk ik niks mis mee. Sterkte!
Liefs Nico

Hey meid,

Ik heb een stiefzoontje die heel goed weet waar papa en ik mee bezig zijn. Hij weet het ook als het fout is gegaan, we vertellen hem alles, al zes jaar lang. Hij is inmiddels 11, en vind het vreselijk als ik verdriet heb en dat het weer mislukt is.

Emoties tonen is heel belangrijk, zeer zeker ook voor jonge kinderen, daarmee merken ze dat ook grote mensen en mama's en papa's verdriet hebben. Niks mis mee, deel je verdriet maar gewoon.
Ze kan je troosten en knuffelen.

Veel sterkte, liefs Pitbull_lady

Hoi,

Mijn dochter is 6 nu..Ze maakt het hele gebeuren wel mee..
ik neem ze de laatste twee jaar eigenlijk niet meer mee op controle echo's,maar daarvoor nog wel.tijdens de periode van de iui's kreeg ik om de dag wel een echo,dus kon het ook niet anders..Met de ivf pogingen,heb ik veel meer last gekregen van de hormonen,ook na een poging,in de rustfase..Ik leg dan uit dat mama wel eens moe en vervelend kan zijn en dat dat komt door de spuitjes in mijn buik.

Als ik boos of verdrietig ben,heeft ze het wel degelijk in de gaten en dan krijg ik een extra knuffel en een " slimme" opmerking van haar en dan is het voor haar en ook voor mij weer goed..

Ik denk dat kinderen wel aanvoelen hoe het met jou gaat en ik denk dat het daarom wel belangrijk is om te zeggen wat er is en wat je voelt,dan leren ze ook meteen dat je over gevoelens best kunt praten en dat je ze mag uitten..Toen mijn dochter bijna 1 werd,lag ik in een vervelende scheiding en mijn dochter sliep heel slecht in die tijd en huilde veel..Ik weet wel zeker dat ze aanvoelde dat ik haar op de een of andere manier nodig had en dat ze daarom die fase heeft gehad toendertijd..

groetjes pietje

Beste Yola,

Ik deel de mening van Nico. Ik vind dat je kinderen best mag laten zien dat je niet van steen bent, alleen zou ik niet in detail gaan treden of zeer hevige emoties laten zien. Mijn persoonlijke mening is dat ik vind dat kinderen nog te klein zijn om de rol van trooster en steunpilaar toebedeeld te krijgen, want dat vind ik iets wat bij de volwassenen hoort en ik probeer zelf om mijn zoontje niet te belasten met mijn eigen emoties (even huilen prima, maar een emotionele bui slik ik in zijn bijzijn in of loop de kamer uit).

Ik ben zelf opgegroeid met een moeder die vaak in tranen bij mij troost zat te zoeken en haar verhaal deed - als kind heb ik me altijd heel erg verantwoordelijk voor haar gevoeld. Later besefte ik pas dat ik daar eigenlijk best onder heb geleden, want het overvraagde me. Maar op dat moment en nu nog steeds heeft de loyaliteit naar mijn moeder de overhand op mijn eigen ik.

In mijn studie (maatschappelijk werk)kwam ik erachter dat het niet zo goed is voor kinderen om ze in een "ouderrol" te plaatsen, ook al merk je niet wat de gevolgen zijn op de lange termijn. Het heet "paternalisatie".

Maar ik snap heel goed wat je bedoelt hoor. Ook ik wens elke dag dat mijn zoontje een brusje krijgt en het doet ontzettend pijn als het maar niet wil lukken. Sterkte meid, en een dikke knuffel!

Liefs Carol

Dank je wel voor jullie lieve reacties. Jullie verwoorden eigenlijk ook hoe ik het voel. Mijn vriend wil liever dat we het verbergen voor haar. Hij vindt dat we haar er niet mee lastig moeten vallen. Maar ook grote mensen (pappa en mamma in dit geval) zijn niet van steen! Ik heb het vroeger als heel raar ervaren dat mijn vader geen verdriet liet zien toen mijn ouders scheidden. Hield hij dan helemaal niet van mamma? Achteraf bleek dat hij alles ver weg had gestopt. maar dat voelde voor mij en mijn broer heel kwetstend.
@carol: dat is inderdaad precies het dilemma. Ik wil niet verbergen dat ik verdriet heb, want ze merkt het toch wel en het is heel raar voor zo'n kleine als je dan doet of er niets aan de hand is, ze leert dan haar eigen gevoelens niet te vertrouwen (hé, er is iets met mamma, maar ze zegt van niet). Dat heb ik dus zelf ervaren als klein kind tijdens de scheiding van mijn ouders (hoewel ik toen wel wat ouder was).
Maar aan de andere kant wil ik haar inderdaad absoluut niet gebruiken als trooster/steunpilaar. Ik ben haar mamma, en het is mijn taak háár te troosten en niet andersom. De verantwoordelijkheid ligt bij mij.
Neemt niet weg dat een knuffel van mijn kleine lieve schat wel extra welkom is op dat moment

hoi lieve yola,
meid ik vind dat je de beste oplossing hebt gedaan. het is gewoon heel erg moeilijk om je emoties te verbergen en kinderen voelen dat toch wel aan. en ja een knuffel van je kleine meid is dan wel extra welkom. het lijkt mij ook wel moeilijk om in zo'n situatie te zitten maar ik denk dat ik hetzelfde als jou had gedaan. en grote knuffel en dan weer verder en er niet in blijven hangen vooral niet waar de kleine bij is.
nou je krijgt van mij ook in ieder geval een dikke digi knuf