Hoi Meiden,

Ik wil met dit berichtje niemand kwetsen, maar merk zelf dat ik hier tegen aan loop en vroeg me af of andere mensen dit herkennen.
Na een paar jaar in de MMM te hebben gelopen, onderzoeken, behandelingen, operatie, gevoelens van onzekerheid, machteloosheid, weer hoop die vervolgens de grond in wordt geboord, hoop, verdriet en angst over de toekomst zijn we nu alsnog ouders geworden .
Geweldig, maar eigenlijk merk ik dat de afgelopen paar jaar, vanaf het moment dat we te horen kregen dat er een kans in zat dat we geen ouders zouden worden, stil heeft gestaan.... en dat is eigenlijk zo'n rare gewaarwording..............
En dan zijn we nu ineens ouders, zo gek, net of je in een nachtmerrie hebt geleefd en ineens bent ontwaakt.
Toch ben ik al die tijd nog echt niet vergeten en hoe geef je zoiets een plekje....

Ook de opmerking steeds van Nou dan ben je in 1x klaar snap ik ook niet zo...........de toekomst zal het toch wel uitwijzen hoe zij hierin staan en of we nog een kans willen wagen en de MMM weer ingaan, hoe gezegend wij ook zijn met dit wonder...

Ik vind het ook zo hard te beseffen dat dit niet voor sommige stellen is weggelegd, kan daar eigenlijk best verdrietig van worden voor anderen..........Bah! Had ik maar een toverstafje om iedereen hier dit geluk te kunnen schenken. en het besef dat dit ons ook had kunnen overkomen, omdat de laatste poging was geslaagd..........

Hoe geef je dit een plekje?

Hoi Lief

Een vriendin van mij heeft uiteindelijk na een lange weg ook een kindje gekregen via ivf, en worstelt hier ook nog steeds mee.
En ik kan het me ook heel goed voorstellen....
Ik denk dat dit traject enorme diepe littekens achterlaat,die nooit meer verdwijnen.
De blijdschap om het moederschap zal nooit 'op zichzelf' staan, maar altijd hand in hand gaan met de 'ellende' van de MMM (verdriet, pijn, onmacht, hoop, vrees, ziekenhuizen, etc.)
Dit krijg je er gewoon even bij, het zit vast aan je moederschap.
Ik snap heel goed dat dit verwarrende gevoelens zijn.
Ik denk dat de 'blijde' gevoelens uiteindelijk de overhand zullen krijgen, en de MMM meer naar de achtergrond verdwijnt, maar helemaal weggaan zal het niet denk ik.

Heel veel liefs, krul

ik snap je wel hoor...zeker die opmerkingen..
mijn schoonmoeder heeft eens gezegt nou dat is makkelijk zwanger worden die denk dat er emmy word terug word geplaats en dat je dan zwanger ben..
en laatst nog op mn werk goh je hoeft niet de pil te slikken dat is handig naja...

iig van harte!

Hoi Lief,

Overweldigend, dat is het woord dat ik ook steeds gebruik sinds we een kindje hebben.

Wij zijn heel blij en dankbaar dat we bij de gelukkigen horen die een kindje via de MM mochten krijgen.
Maar de weg er naar toe was lang en moeizaam, en het lijkt alsof ik nu pas begin te beseffen wat er allemaal gebeurd is.
Ik kan er ook best nog wel emotioneel van worden als ik er aan denk, of als ik de lieve kaartjes ed krijg.
Bekenden van me zitten nog in de MM, en ik heb de woorden nog niet gevonden om te zeggen hoe zeer ik het hen gun. En ik kan fora als deze ook nog niet loslaten.

We moeten denk ik accepteren dat de MM een stukje bagage is dat je altijd met je meedraagt. Zoals Krul al zegt zal dit gevoel naast het grote geluk blijven staan. Deze uitersten gaan bij ons hand in hand.
Ik kan alleen maar hopen dat ik mijn ervaringen kan gebruiken om bekenden van me die nog in de MM zitten te steunen.

Maar het is wel onwerkelijk, en zeker overweldigend.
Je bent dus niet de enige (en ik ook niet...).

Groetjes,
Juul

Hoi,

Ik herken veel in hetgeen je schrijft. Voor mij is het 5,5 jaar geleden dat ik moeder werd van een zoon na een lange weg. Ik heb zelfs twee keer geluk gehad; 2,5 jaar geleden ben ik moeder geworden van een dochter.
Nadat mijn dochter ongeveer een jaar oud was, viel ik op de een of andere manier in een gat. Het besef dat ik 10 jaar van mijn leven intensief bezig ben geweest met het zwanger raken, kwam in alle hevigheid op me neer. Alsof de tijd had stil gestaan en ik na zoveel jaar weer boven kwam. Het doel was bereikt... maar waar was ik?
Deze gevoelens verbaasden me omdat ik vond dat ik op een goede manier door het onvruchtbaarheidstraject was gekomen. Ik heb onzekerheid, machteloosheid, verdriet maar ook vreugde meegemaakt en beleeft. Naar mijn idee had ik alles goed doorleeft en verwerkt. En daarbij nog het mooiste resultaat wat je kon krijgen... Hoe kan het dan dat ik ineens in zo'n 'gat' viel.
Ik voelde me heel onzeker, kon weinig aan, van alle kracht en stevigheid die ik die 10 jaar getoond had, was niets over. Het elastiekje was geknapt. Heel lastig om onder ogen te zien. Nu ben ik bijna een jaar verder en heeft deze fase van mijn leven meer een plek gekregen.
Het is waar dat ik 10 jaar van m'n leven heb gegeven aan dit ene..
Ik had het niet anders gedaan. Ja... ik ben gezegend en dolgelukkig met mijn 2 kinderen, maar het neemt niet weg dat ondanks dit geluk ook ik pijn, verdriet mag ervaren van deze fase die niet eenvoudig was. Dat mijn leven er anders had uitgezien als ik me niet hoefde te focussen op het krijgen van een kind. En dat laatste vond ik moeilijk. Ik was 10 jaar verder en had het gevoel qua werk/opleiding en ontwikkeling op dat vlak stil gestaan te hebben. Waar was ik? De Det zonder kinderwens en ziekenhuisleven? Wie was ik? Waar was die mooie blije meid met zoveel energie en zin in het leven?
Het deed me zeer om te beseffen dat ik haar kwijt was geraakt. Maar door dat in te zien en toe te laten, kan ik nu steeds meer m'n eigen leven weer op de rails zetten. En dat maakt me weer wat sterker.

En dan besef ik dat op deze manier 'je leven weer op de rails' zetten, zo anders is dan de vrouwen die geen kindje overhouden aan dit traject. Ik ken de andere kant; als het maar niet lukt. Maar ik ken niet de impact als het echt niet lukt. Ik denk dat ik me die pijn, dat verdriet en afscheid een klein beetje kan voorstellen. Maar echt ervaren heb ik hem niet, dus dat maakt dat je het niet echt kan voorstellen.

Veel bewondering blijf ik dan ook houden voor de vrouwen die dit aangaan, die verder gaan zonder kind. Mijn hart zal altijd aan deze groep verbonden blijven. Ook ik heb na 2 kinderen geen afscheid kunnen nemen van dit forum. Het hoort bij mij. Ik weet hoe het voelt als...

Groet,
Det

Hi Lief,
Het is voor vele die door de MM wel een wonder hebben gekregen denk ik heel herkenbaar wat je schrijft. En ja hadden we idd maar een toverstafje...

Det, heel mooi omschreven hoe we eigenlijk een MM traject beleven.

Een reactie plaats ik nu nog zelden...zelf ben ik in 2005 mama geworden van 2 meisjes, maar ook ik kan het ivf/icsi gebeuren nog niet helemaal loslaten...

Groetjes Saskia