Ik vraag me af hoe anderen hier mee om gaan. Met name op het werk maar ook door vrienden/ vriendinnen wordt er heel vaak gezegt, Wendy is vast zwanger. Of wanneer kom jij met het goede nieuws. Of we hadden wel verwacht dat je na de vakantie zwanger zou zijn. Willen jullie geen kinderen...etc etc.
Aangezien we nog helemaal in het beginstadium zijn van de onderzoeken (met name spermaonderzoeken) weet nog niemand dat we niet zo maar zwanger kunnen worden(anders was dit al lang gebeurd). Ik wil het voorlopig ook nog niet zeggen totdat we eventueel iets meer weten. En dan nog niet tegen iedereen.
Herkennen jullie dit? En hoe reageren jullie?
Ik geef nu meestal maar een vaag antwoord of zeg gewoon; nee ik ben niet zwanger.

Hoi Wendy,

Ik vond zelf altijd het zwaarste van het traject dat soort ondoordachte opmerkingen steeds maar weer te moeten incasseren en daar mee om moeten gaan........... Ook ik had daar grote moeite mee. Eenmaal in de MMM komen die opmerkingen zo hard aan, vooral door de onzkerheid over een goede afloop...
Kon me daar vaak kwaad, verdrietig en onmachtig door voelen. Mensen bedoelen het niet kwaad, maar het komt er zo dom uit....Moeilijk.

Ik vind het wel een heel goed besluit om niet teveel mensen op de hoogte te stellen van jullie problematiek op het gebied van kinderen krijgen en raad je zeker (uit ervaring) ook aan hier selectief mee om te gaan in de toekomst....
Wij hebben er toen voor gekozen om goede vrienden om ons heen wel in te lichten en directe familie... Nou leert de ervaring, dat achteraf best wat mensen op de hoogte waren, dat het toch vaak wel wordt doorverteld, maar gelukkig werden we dan door die mensen niet geconfronteerd met pijnlijke vragen...
Helaas komt het harder aan van mensen die wel op de hoogte waren, maar weten hoe het voelt, het intense verdriet, dat kan je alleen als lotgenoot begrijpen ben ik bang.... Daardoor soms toch ondoordachte vragen en opmerkingen moeten verwerken... Vond het lichamelijk ook vaak zwaar, maar emotioneel gezien was het allerzwaarste....

Jullie zitten nog in de beginfase van alles?
Wij zijn na een lange weg uiteindelijk ouders van een .
Ik ga voor jou duimen op ook zo'n geweldige afloop, hoe zwaar en soms uitzichtloos de weg er naar toe ook kan zijn........
Probeer hoop te houden!

hoi Wendy,

ik denk dat ieder een van ons hiermee vorstelt in het begin, het is normaal... wat vertel je en aan wie???

wij hebben besloten om niemand iets te vertellen behalve dan mijn baas ivm vaak bezoek zkh en evt. hormonen behandeling kwaaltjes, mijn man heeft een eigen bedrijf, dus hij had er helemaal geen problemen mee, maar verder weten alleen doktoren er van. Heerlijk! waar ik het meest bang van was, waren al die vragen: of het al gelukt is, en hoe het gaat en zo... en ik ben heel erg emotioneel persoon, dus zou ik daar alleemaal niet zo goed tegen kunnen... en zou het nooit mogen lukken, dan heb ik denk ik ook niet zo gevoel van misslukkeling naar buiten toe! ik vind het ook vervelend om zieleig te worden gevonden, van: "ooooh, wat jammer dat jullie geen kinderen hebben kunnen krijgen".... snap je? het gaat niemand niets aan, ik kan zelf bepalen, wat ik vertel...

sommige zouden dit misschien stom vinden, maar voor mij werkt het goed.

succes met jouw beslissing, janet

Wat toevallig, ik lag me vannacht te irriteren aan dit soort vragen die ik de laatste tijd veel heb gehad. Ik zeg dan dat we er nog niet klaar voor zijn. ( zijn we wel, maar mijn lichaam blijkbaar nog niet) In mezelf schreeuw ik dan dat je half niet weet hoe klaaaaaar ik er voor ben.

Ik wilde het ook niemand vertellen. Maar op een gegeven moment moest ik toch mijn werk inlichten na 2 mislukte ivf- pogingen ivm afwezigheid voor echo's. Onze ouders weten het, maar ik wil verder niemand inlichten omdat ik erg bang ben dat het nooit gaat lukken en ik wil absoluut niet dat als ik langs loop men zegt: oh daar is die dame die geen kinderen kan krijgen. Ik heb zelfs een goede vriendin die na 2 bbz alleen nog met ivf zwanger kan worden. Heb vaak getwijfeld het haar te vertelen, maar omdat er altijd zoveel in vertrouwen word doorverteld heb ik er toch voor gekozen het te vertellen als ik ooit zwanger zou zijn.

Succes, hoop voor je dat het niet lang duurt en je snel kunt zeggen dat de kleine onderweg is.

Liefs junior

Hoi Wendy, ik ben er opener mee omgegaan (zonder dat dat overigens betekent dat ik iedereen om mij heen heb verteld dat we in de mmm zitten inclusief alle details). Met vriendinnen heb ik bijvoorbeeld wel besproken dat ik een kinderwens heb, ook voordat ik wist dat die niet zo makkelijk vervuld zou worden. Voor mij (en in mijn omgeving)ligt (ook) dat niet zo in de taboesfeer.

De vraag of ik zwanger zou zijn herken ik. Ik zei dan meestal "helaas niet". Mijn ervaring is dat dat echt niet betekent dat mensen je het hemd van het lijf vragen of vervelend reageren. En het voorkomt wel bepaalde vervelende vragen. En ik heb zeker ook reacties gehad waar ik veel aan heb gehad. Bij mij heeft het in ieder geval gewerkt om er in sommige gevallen wel over te spreken. Als het gesprek een kant op ging die je niet wilde of voor mijn gevoel te ver ging gaf ik dat meestal wel aan. En ja natuurlijk, soms word je ook wel eens niet blij van een opmerking. Ik heb het niet vaak meegemaakt en of je het nu wel of niet verteld. Dat zal in beide gevallen voorkome n.

Als ik de reacties lees ben ik om eerlijk te zijn een beetje verbaasd hoe weinig jullie er over kwijt willen (althans niet bij mensen die je kennen) zelfs kennelijk (lees ik bij junior) bij lotgenoten. Zelf vond ik het juist heel fijn ook ik in mijn eigen omgeving te spreken met bekenden die weten dat kinderen krijgen niet zo vanzelfsprekend is. En voor mij voelt het heel vreemd om dood te zwijgen dat iemand die ik goed ken geen kinderen heeft. Alsof ik een mogelijk lastig onderwerp maar zou willen vermijden omdat het misschien pijlijk is. Ik heb dus ook wel eens gevraagd of iemand kinderen wil. Ik begrijp uit de reacties dat deze vraag heel verkeerd kan vallen. Het lastige is alleen dat je dat niet van tevoren weet......

Alle goeds in de mmm - en succes met het vinden van een weg in wat je wel en niet kwijt wilt. Charlotte

Hallo Wendy,
Wij zitten nu 5 1/2 jaar in de MMM.
In eerste instantie hadden we niemand ingelicht, maar ja...
Al vrij snel moest ik een laparoscopie ondergaan en die kluns van een arts heeft dat niet helemaal goed gedaan. Resultaat: 6 weken ziek thuis. En tja... dan gaan mensen toch vragen wat je dan hebt.
De mensen die dichtbij stonden hebben we toen ingelicht ( familie, vrienden, leidinggevende ).

Toen we aan het ICSI gebeuren begonnen moest ik ontzettend gaan schuiven met mijn werktijden / dagen. Toen heb ik mijn manager en mijn collega's ingelicht.

Daarnaast ben ik in de loop van het proces steeds opener geworden. Dit maakt zo'n groot deel uit van ons leven, dat kan / wil ik niet heel de tijd moeten verhullen. Naar mijn ervaring reageren veel mensen erg goed. Soms is het idd wat moeilijk als ze weten dat ik in mijn wachtweken zit en ze vragen ernaar ( of juist niet ;-) ), maar ja... dat hoort er dan maar bij.

Wat mij opviel was dat ik door mijn openheid van meerdere mensen te weten kwam dat zij dus ongewenst kinderloos waren...
Alsof je een taboe doorbreekt door er over te praten.

Bij mensen die ik niet ken / oppervlakkig zeg ik op de vraag of wij kinderen hebben "jammer genoeg nog niet".

Sterkte met het hanteren van je omgeving!

Groetjes, Nans

Hoi wendy,

Werk:
* Wendy is vast zwanger: "helaas niet" of weglachen zwijgend of weet jij wat ik niet weet? of "Nou....bedankt voor het compliment. Waar is de weegschaal?"
* Wanneer kom jij met het goede nieuws: "Ligt eraan wat je daaronder verstaat natuurlijk..." (stomme collega). "Als jij het weet, weet ik het ook". "Zodra ik iets weet, ben jij de eerste die het hoort" (leuke collega afkappen).
* We hadden wel verwacht dat je na de vakantie zwanger zou zijn: "Ja, ik ook, blijven proberen hé?".
* Willen jullie geen kinderen?: "Ik zeg maar zo, oefening baart kunst!"

Vrienden/ vriendinnen:
* Wendy is vast zwanger: benoem mijn gevoel n.a.v. deze opmerking.
* Wanneer kom jij met het goede nieuws: "Zodra het zover is".
* Of we hadden wel verwacht dat je na de vakantie zwanger zou zijn: "Hoezo?"
* Willen jullie geen kinderen?: "O jawel, we zijn druk bezig".

Zelf heb ik gewoon altijd open kaart gespeeld, gewoon omdat me dat een beter gevoel geeft, dan wanneer ik me maar steeds met dit soort onaangename vragen laat bestoken. Nu weten mensen waar we mee bezig zijn en voor ons neemt dat de druk een beetje weg. Ik heb ook nooit zoiets gehad van dat ik anderen precies wil gaan zitten uitleggen wat er medisch gezien speelt, dat stukje is onze privé. Maar dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend en vanzelf gaat, daar heb ik geen geheim van gemaakt. Ook een beetje egoïsme van mezelf denk ik, want ik kan niet goed tegen geheimen met me meedragen of de waarheid verdraaien. Heb geen zin in die extra ballast en anders zou ik ook denken dat ik me ervoor moet schamen, en dat wil ik niet.

Groetjes Carol