carol73
Masterfull
Online!
|
2. Ook al is je baby nog klein, toch is hij al bezig met het verkennen van grenzen. Hij weet heel goed waarmee hij aandacht kan krijgen. Dat is niet erg, dat hoort erbij en dat blijft hij zijn hele leven doen. De kunst is om daar als ouder balans in aan te brengen. Kleine kinderen zitten qua levensfase zodanig in elkaar dat ze "denken" dat de hele wereld om hun draait. Dat klinkt misschien wat negatief, maar het is juist op jonge leeftijd een must om dit te hebben. Kinderen zijn voor alles afhankelijk van anderen - hun opvoeders. Eten, drinken, verschonen, noem maar op. De enige manier om aandacht te trekken voor hun behoeften is huilen. Praten en lopen kunnen ze immers nog niet, zeker kleintjes van een half jaar niet.
Dit gezegd hebbende kom ik bij een belangrijk punt, namelijk dat je als opvoeder leert om in het huilen grenzen te stellen. Dat klinkt makkelijker dan het is, want ook je eigen emotie speelt een rol (schuldgevoel naar je kind, het zielig vinden, willen troosten ed).
Misschien heb je wat aan de volgende tip die ik kreeg van mijn kraamverzorgster EEN GOUDEN TIP WAT MIJ BETREFT!!!:
Leer de huiltjes herkennen.
Laat je kind huilen, ga er niet meteen heen.
Eerst luisteren. Hoe klinkt het.
Neem een kwartier de tijd voor het huilen (zo lang max laten duren)
Ik nam altijd een klok erbij, gaf me rust om er niet heen te gaan.
Als er ECHT iets aan de hand is, herken je dit als volgt: het huilen gaat over in VOORTDUREND "BRULLEN". Dit duurt zeker 5 minuten (ga echt eerst luisteren, want als je er gelijk heen rent mis je het gegeven dat er een pauze wordt ingelast:
Als je kindje prikkels verwerkt cq aandacht probeert te verkrijgen of zin wil hebben dan merk je dat als volgt:
* het huilen klinkt als Hmmm mmmm mmmm, OF
* het huilen begint keihard, maar wordt steeds zachter, OF
* het huilen gaat met tussenposen van stiltes, die stiltes worden steeds langer. Uiteindelijk is je kindje stil en in slaap gevallen binnen een kwartier.
Bij mij werkte deze gouden tip geweldig, ik pas hem nog steeds toe.
3. Nu schrijf je dat je kindje sinds anderhalve week overdag alleen maar aan het huilen is. Ik denk dat dat met dat sprongetje te maken heeft, al die nieuwe sensaties moet hij verwerken. Eigenlijk voor hem dus puur positief. Het betekent dat hij van alles in zich opneemt en nieuwe dingen leert. Van mezelf kan ik me herinneren (misschien heeft elke nu volwassene dat wel gedaan) dat ik me als kind weleens in slaap ging huilen. Dan kon ik niet slapen en ging ik met opzet aan iets naars denken, zodat ik moest huilen. Voor mij was het effect van dat huilen dat ik daarna heerlijk ontspannen was en als een blok in slaap viel. Dus als mijn zoontje aan het huilen was, zei ik tegen mijn emotie (die van ik moet er naartoe) "Nee wacht maar even, hij is zich gewoon aan het ontspannen. Je kunt er altijd nog heen, geef hem eerst maar eens de kans om te ontladen. Als je er nu heen gaat dan ga je hem juist weer met prikkels belasten - de prikkel dat jij binnenkomt- en dan belast je hem juist met je eigen emotie (van het vervelende gevoel dat zijn gehuil in mij oproept af willen zijn) en dan ben je dus eigenlijk meer met jezelf bezig als met je kind. Want hij moet zich nu gewoon eertst even vrij kunnen uiten". Mij hielp dat om hem de ruimte te geven zichzelf te mogen zijn en ook om mij naar hem niet schuldig te voelen.
4. Je schrijft: "Hij kan en wil zich zelf niet vermaken en wil ook niet toegeven aan zijn slaap..." Tussen kunnen en willen zit een groot verschil plus dat je hem hier vanuit een volwassen perspectief benadert, heb ik het gevoel. Je zou jezelf de vraag kunnen stellen WAT het uitmaakt? Als hij zich niet kán vermaken, hoe erg is dat? En voor wie is dat erg? Misschien moet hij nu al ervaren hoe het is om zich "te vervelen", alhoewel ik betwijfel of hij zich verveelt of dat hij heeft ontdekt hoe hij mama om zijn vinger kan winden.... Weet dat als het laatste het geval is, dat dit gedrag alleen maar meer versterkt naarmate hij ouder wordt. Ik heb zelf op gegeven moment gezegd van wat nou als ik nog een kind zou hebben? Zou deze dan net zoveel aandacht krijgen van mij als de eerste. Ik denk het niet, want je moet dan gaan verdelen. Dus dacht ik, nou dan voedt ik hem op als ware hij de tweede in ons gezin. En dan hou ik bovendien juist meer energie over om aan hem te besteden en krijgt hij quality-time. Je moet wel een paar keer, vooral in het begin, op je armen gaan zitten en volhouden, maar echt, het werkt. En er is niks mis mee om je kind geduld bij te brengen. Hoe eerder je daarmee begint, hoe makkelijker dat gaat. Probleem bij jouw kind kan natuurlijk zijn dat hij door zijn ziekte veel heeft gehuild door pijn en al vroeg heeft geleerd dat hij dan getroost wordt. Je moet dan een uithoudingsvermogen hebben omdat kleine kinderen er eerst een tandje bij zullen doen om te testen of de grens echt nog ligt waar die nu wordt gelegd.
5 Je schrijft: "Hij heeft de hele dag afleiding nodig en wil vermaakt worden De vraag is ga je hierin mee of neem je het risico om eens te zien wat er gebeurt als hij niet wordt vermaakt. Vermaakt worden is per definitie in het middelpunt van de belangstelling staan. Natuurlijk is dat iets wat elk kind fijn vind, maar in hoeverre ga je daar als ouder in mee? Ik denk dat het juist goed is om kinderen te leren dat er meer is. Straks als ze ouder zijn, staan ze ook niet in het middelpunt. Mensen vinden dat vervelend en dan heb je dus dat als je kind dat inmiddels gewoon vindt, dat hij later niet weet wat hem overkomt. Met dat idee in mijn achterhoofd heb ik onze zoon tot nu toe opgevoed, en hem ook wel gewoon laten huilen als hij geen aandacht kon krijgen... Dat klinkt hard, maar als je hem er nu niet aan laat wennen dat je niet voortdurend hem entertaint dan kun je straks als hij gaat lopen en praten helemaal meer niks beginnen (qua karaktervorming en andere zaken als met het huishouden) omdat hij dan nog meer gaat uitproberen en daar ook toe in staat is. Neem van mij aan dat het dan een stuk lastiger wordt als hij in alle keukenkastjes duikt en weet niet wat.
6. Je schrijft: "en NIET alleen zijn of het idee hebben alleen te zijn..." Dit heeft te maken met hechting. Je kindje maakt nu de eerste hechtingsfase door waarin hij gaat leren wat basisveiligheid is en vaste opvoeders en vastigheid zijn dan van belang voor een goede hechting. Doordat een kind goed gehecht raakt (dat is zooooo belangrijk) voelt hij zich (later) zekerder van zichzelf, kan hij vertrouwen in anderen hebben en weet hij dat hij altijd een veilige omgeving heeft om op terug te vallen. Nu is het altijd nabij zijn wat anders als dat hij zich veilig voelt omdat hij weet dat hij op je kan terugvallen. Juist hem alleen laten (bouw dit van seconden tot meerdere minuten uit in hele kleine stapjes) is goed. Ook al lijkt hij te kennen te geven dat hij niet alleen kan zijn. Dan is het de taak van de opvoeder om hem te leren dat hij zich ook veilig kan voelen als je niet direct in zijn nabijheid bent. Dat is juist goed voor zijn zelfvertrouwen omdat hij al vroeg leert dat hij op zichzelf ook kan bouwen. Als hij jouw voortdurende aanwezigheid heeft, creeer je onbewust juist een gevoel van onveiligheid omdat je eigenlijk je kind de boodschap geeft dat hij alleen maar veilig is als hij jullie ziet. En dat geeft dan op latere leeftijd juist weer problemen, omdat hij bij alles wat hij doet het gevoel heeft het niet alleen aan te kunnen. Ik heb het met mijn zoon ook gehad dat hij huilde als ik hem in de box legde. Dan liet ik hem bijv een minuut in de box en haalde hem er weer uit. Later twee minuten en steeds meer uitbreiding zodat hij wist dat ik steeds terugkwam. Voor "alleen laten" in de kamer in zijn wippertje idem. Anders kan je nooit even iets uit de keuken pakken of naar wc gaan.
En misschien kun je iets doen op het gebied van speelgoed aanbod. Speelgoed waar muziek uitkomt, waar je op moet drukken, die van mij was er druk mee.
Groetjes en succes Carol
__________
38 jr, getrouwd 2005, kinderwens sinds 2005, spontane zwangerschap 2007 wonder volgens huisarts, 1 zoon geboren, 1e icsi april 2010 (1 bevruchting, geen cryo´s) mislukt. 2e icsi nov/dec 2011 mislukt want 1 bevruchting was niet goed genoeg voor tp.
|
Door 
