Hoi allemaal,

Ik heb best een persoonlijke vraag. Zijn er meiden die gelovig zijn en bidden? Ik vraag me af hoe jullie er mee om gaan als het weer mis is gegaan terwijl je natuurlijk wel hebt gebeden voor een goede uitslag.

Even voor de meiden die niet gelovig zijn, ik bedoel niet te zeggen dat als je wel gelovig bent je meer kans maakt om zwanger te raken hoor. Maar ik ben gewoon benieuwd hoe jullie hierover denken.

Liefs junior

Hallo Junior,

Ik ben gelovig opgevoed, en na het overlijden van mijn vader volledig van het geloof afgestapt. (om persoonlijke redenen)

Ik denk dat het niet anders voelt of is of je nu wel of niet gelovig bent, ik bedoel we hebben dezelfde hoop en op onze manier (jij bid, weer een ander doet iets anders wat voor hem of haar goed voelt)hopen we dat er een positief wondertje uit voort komt.

De teleurstelling lijkt mij ook gelijk, behalve dat het je misschien laat twijfelen, over in hoeverre je geloof je helpt. Iets wat ik vroeger ook heel erg deed...

Ik hoop dat je mijn antwoord positief opvat, zo is het wel bedoeld.

Liefs Pitbull_lady

Hallo

Ikzelf ben niet gelovig maar mijn man is dat wel. Na gisteren te horen hebben gekregen dat onze 2e IVF poging ook niet gelukt is verwerk ik het door gewoon keihard te huilen en alles eruit te laten en mijn man vindt zijn kracht uit het bidden.

Als het ergste verdriet voorbij is gaan we samen zitten en ervoer praten om te kijken of we samen de kracht hebben om nog een poging te wagen. Hij laat de keus voornamelijk bij mij omdat ik ook het lichamelijke moet doorstaan.

Ik heb niet het gevoel dat zijn geloof is gaan wankelen door het feit dat we onverklaarbaar niet zwanger worden en de mislukte pogingen.

Iedereen haalt zijn kracht ergens vandaan, of dat nou geloof of iets anders is........als je de kracht maar ergens vandaan kan halen en samen optimistisch blijven! Toch?

hoi

ja wij zijn een gelovig stel, en wij putten veel kracht uit ons geloof, idd we gingen veel bidden, maar na de vele terleurstellingen waren we ook wel eens boos, maar we kregen ook de kracht om door te gaan.

vele mooie gedichten, liederen enz zijn ons ook tot steun geweest.
er staat ook vanalles op mijn weblog. zie onderschrift.

groetjes wilma

Hoi, hoi!

Wij zijn ook een gelovig stel, ik ben er wat actiever mee dan mijn man, maar beide bidden we elke keer voor een goede afloop. Helaas zijn we tot nu toe nog nooit zwanger geweest. Soms zijn we boos, maar later ondervinden we toch weer erg veel steun aan het geloof. Elke keer probeer ik toch weer iets moois in ons leven te zien en positief te blijven. Ik denk dat ik dat minder makkelijk had gekunt zonder m'n geloof!

Groetjes Roos

Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben met soms dubbele gevoelens. Ik wil Hem zo graag prijzen als het is gelukt, maar ik wil Hem zeker niet de schuld geven als het mislukt is. Ik heb wel gebeden dat als het weer niet zo mag zijn, ik wel de kracht krijg om het te verwerken. Dat is gelukkig tot nu toe redelijk goed gegaan.

Bedankt voor jullie reacties, voel me nu een stuk beter.

Liefs junior

wij zijn ook gelovig. maar toen ik een miskraam kreeg toen had ik wel even van waar is hij nu als je hem nodig hebt? ik was toen zo boos. maar dat was puur mijn boosheid. ik heb toen wel weer gebeden en een schaap geofferd tijdens mijn vakantie in turkije.

Ik ben ook gelovig opgevoed, maar ook na het overlijden van mijn vader gestopt met geloven in een god om persoonlijke redenen.
Toch weet ik dat o.a. dat geloof me wel heeft gemaakt wat ik nu ben.

Het geloof kan je positieve dingen laten zien in bittere tijden. Dat is mooi en dan zeer welkom. Als je dat vindt in je geloof moet je blijven geloven.

Hoi Junior,

Wij zijn ook gelovig. En ook wij zijn natuurlijk erg teleurgesteld en onbeschrijfelijk verdrietig als het weer niet is gelukt. Maar het is voor ons belangrijk om het steeds weer bij God neer te leggen. En eerlijk gezegd lukt mij dat niet altijd als het net is mislukt, maar dan bidt mijn man samen met mij. Op een gegeven moment wordt ik dan ook wel weer rustig en dan lukt het mij zelf ook wel weer om het verdriet uit te spreken (en tegelijk ook weer kunnen danken voor alle geweldig mooie dingen die er eigenlijk ook altijd wel zijn).
Verder hebben wij het ook aan een aantal mensen uit onze kerk verteld dat wij met ivf bezig zijn en we merken dat deze mensen ook veel voor ons bidden en aan ons denken. Ik heb nooit geweten dat mij dat zo goed zou kunnen doen!
Ik denk dat ik persoonlijk juist in een traject als deze heel veel heb aan het geloof.

Sannie

Hoi junior, ook wij zijn gelovig en hebben ook onze boze momenten gehad. Gelukkig hebben we veel steun van onze kerk en uit ons geloof kunnen putten om toch het vertrouwen te houden en door te gaan. Nu tien jaar verder hebben we een zoontje en zijn in blijde verwachting van ons tweede kindje. We zijn ontzettend dankbaar!

Liefs,
Maatje