Wat ik mij nu afvraag is of ik de enige ben die hier "last" van heeft?

Wij zijn nu bijna 6 jaar bezig, en daardoor hebben we alles al wel een keertje meegemaakt wat je er toe doet beseffen dat gemeenschap niet meer alleen dat intieme is, maar een noodzaak om zwanger te worden.
We begonnen met verplichte gemeenschap, 3 dagen achter mekaar elke avond vrijen.
Daarna moesten we onderzoeken ondergaan en daarvoor verplicht vrijen.
Dat herhaalde zich ook nog een aantal keren.
Toen volgde er behandelingen die niet allemaal even fijn waren en die lichamelijk vreselijk veel van mij voornamelijk, vergde.
Onze punctie in 1 van de zh's verliep niet goed, waardoor ik lange tijd erg veel pijn heb gehad, waardoor ik 's nachts amper kon slapen. Veel behoefte heb je dan niet....meteen toen het daarna weer wat beter ging, moesten we voor onze tweede poging, waardoor mijn lichaam weer anders functioneerde door de hormonen.
Daardoor dus ook geen behoeftes. Toen weer een punctie, laten we eerlijk zijn, je lichaam moet toch eerst weer herstellen. Al met al loopt dit nu een aantal jaren. Heb gelukkig een stabiele relatie en een man die in die zin het begrijpt en niet eizend is, maar het moet voor hem toch wel afzien zijn, dat bepaalde dingen niet of nauwelijks voorkomen.
Ik merk dat ik door dit alles, heel bang ben geworden, afstandelijker als dat ik ooit geweest ben. Dit past helemaal niet bij mij, waarom gebeurt het dan toch
Het doet zo'n pijn en het levert zoveel angst op.
Voel me schuldig, dat ik niet zijn partner meer ben...de gene op wie hij ooit verliefd werd

Dinsdag over een week, ga ik naar een sexuologe, om te praten, om voor mijn gevoel dingen af te sluiten, dingen van de behandelingen die mij onbewust dwars zitten, waar ik veel moeite mee heb en verdriet om heb. En wel van een onafhankelijk zh. Want mijn eigen zh wilde dat niet regelen, dus heeft mijn psychologe (waar ik voor mijn verleden loop) dit voor mij regelt.

Zijn er hier mensen die dit herkennen?
Voel me er vrij eenzaam in, ik snap wel dat je hier niet zomaar met iedereen over praat, maar ik moet het toch echt van me af schrijven en ben gewoon benieuwd of dit iets van mij alleen is

Liefs van een verdrietige Pitbull_lady

hoi pitbullady,
meid ik herken je verhaal maar al te goed. wij hebben dit ook gehad gedurende de behandelingen en het ging niet met alle liefde om zo maar te noemen om verplicht te gaan klussen. als je een sterke relatie hebt wordt dit alleen maar sterker heb ik het idee. wij hebben het geluk gehad dat we nu een zoon hebben van bijna 8 maanden en ik moet zeggen nu de druk er van af is is het ook prettiger en begin ik zelfs hem te verleiden omdat ik zin heb . maar er over praten is denk ik wel goed want het is niet niks wat jullie en wij allemaal te verduren hebben. gelukkig zijn de mannen dan ook meegaand en kunnen ze enigszins indenken dat het pijnlijk moet zijn allemaal.

Tsja ik heb al dik 10 maanden geen behoefte, tgv de lucrin, daarvan ben ik doodmoe en geen behoefte, stimulatie dan heb ik buikpijn en dan eigenlijk ook geen behoefte. Dan de punctie,enz enz

Ik het vreselijk maar goed als ik verder opknap hoop ik dat ons liefdes leven weer gauw bijtrekt

Heel herkenbaar verhaal..
Ook wij zijn al 6 jaar bezig...in het begin was het leuk...zo van misschien maken we nu wel een baby....maar na een jaar was die lol er ook wel af.. Toen zijn we in MMM beland, en begon de echte ellende.
Ik heb ook nog eens de pech dat ik in mijn puberteit verkracht ben, dus alles met "moeten" wekt bij al een heftige reactie op... Dan moet je ook nog zoveel onderzoeken ondergaan net op dat gebied natuurlijk.
Ik ben wel ongeloofelijk trots op mezelf dat ik dit toch allemaal doe!
Mijn partner is heel begripvol en hij zegt altijd: we hebben het toch goed samen?? Dat hangt niet af van sex. wel vind ik het belangrijk te de intimiteit te behouden, dmv lekker op de bank tegen elkaar aan hangen, vaak ff een knuffel, dat soort dingen. We vrijen nu alleen maar als we beide echt zin hebben en dat voelt goed....dan maar wat minder. Ik krijg ook begeleiding van een maatschappelijk psycholoog, dat vind ik zelf heel prettig. We kunnen alleen maar hopen dat dit in de toekomst allemaal wel verandert, tot die tijd praten en knuffelen we wat af!

Ik herken het ook hoor. Ik had er in het begin heel veel moeite mee omdat ik dacht dat hij zou denken dat er nou niks meer aan me is. De passie is er wel een beetje uit. Maar onze relatie is alleen maar gegroeid en sterker geworden. En af en toe is het echt weer super leuk, juist omdat er een lange tijd tussen zit van passie en verplichtingen.
Houden van is het allermooiste wat er is in een relatie. Sex maakt het mooier. Maar denk eens aan die verplichte nrs. Die doe je voor een goed doel en je bent samen met dat doel bezig (of geweest).
Dat is echte liefde!!!
Iemand waar de sex op de eerste plaats staat had dit nooit zo lang uitgehouden. Niet bang zijn, maar praat er ook gewoon over met je partner. Je zult zien, dat er niks is om je zorgen over te maken.
Die zin en lusten komen vanzelf wel weer. Van beide kanten...

Ook hier heel herkenbaar hoor!!
Mijn sexdrive is al tijden weg!! De verplichte nummers komen ons de strot uit! Doen we dus ook niet meer en we doen het alleen nog als we (en dan bedoel ik....ik!) zin hebben!

We weten dat het onze kansen verkleint (aangezien er bij ons geen reden is dat we niet zwanger worden) maar willen gewoon niet meer dat alles in het teken staat van zwanger worden!

Ik...en gelukkig mijn man ook....hebben hier vrede mee! (gelukkig maar) We praten er wel over maar laten het niet overheersen!! Zolang de liefde tussen ons bestaat (en we groeien door dit alles alleen maar naar elkaar toe) is het goed toch!!

Ook ik heb wel schuldgevoel ten opzichte van mijn man! Zeker als ik met hormonen bezig ben ben ik niet meer de makkelijkste maar ik geef het gewoon aan en hij blijft gewoon tegengas geven en heeft niet altijd medelijden met me waar ik enorm blij mee ben!!
Hij roept ook wel eens.....tuurlijk schuif het maar op de hormonen!
Heerlijk! Even met beide benen op de grond.

Maar ik adviseer je gewoon erover te blijven praten met z'n tweeen!!
Heel veel liefs en je leest het al......je bent niet de enige

hier ook heel herkenbaar! Shir ik herken me helemaal in jou verhaal...ik kon het niet beter verwoorden...gelijk heb je, praten met je partner en elkaar begrijpen, dat maakt al een groot deel goed van alles dat we moeten doorstaan.

Lieve pittbul lady,

Ik heb precies hetzelfde als jij, denk ik. Geen sex uit lust o.i.d. maar met voorop gezet doel. Plannen plannen om de beste zaadjes en tijd. De eisprong voorbij, heb gewoon geen zin. Doe maar een vluggerje en je donatie, klaar. Ik wil verleid worden met massages en aandacht, mijn hubbie is niet zo sexueel gericht (ja onder de douche met zichzelf) of hij heeft zin en ik totaaaaaaaal niet. En die mmm heeft het gevoel alleen maar verergert omdat het zo plastisch gebeuren is. De ww vond ik het ergste, m.n. vanwege het sociale isolement, zh niet bereikbaar (ik was vreselijk aan het stressen temeer ik alleen maar een half uurtje per dag kon bellen op een tijd dat ik sliep wegens de nachtienst). En die hormonen, nou daar wordt je niet vrolijk van. Is die Irma van dr Scholtes wel goed en vaak te bereiken?
Het vreemde is wel, toeval of niet, dat mijn hubbie sinds kort door jullie tips dames (multivitaminen, foliumzuur, extra zink,omega3 en geen koffie meer, losse onderbr dragen)veel meer interesse in mij toont. Hij heeft ookhet idee dat hij er sexueler van wordt, dus mij meer verleid (scheren en douchen.

Groetjes en kop op meid! Carol.