Ik schaam me echt!!
Vandaag te horen gekregen dat mijn collega/vriendin moeder is geworden van een gezonde zoon.
Zij is binnen 2 maanden zwanger geworden en dat met een hele onregelmatige cyclus dus ik was echt blij voor haar!

Maar nu hij dan is geboren moet ik alleen maar huilen en zwelg ik in het zelfmedelij!!
Is dit herkenbaar?

Zo ben ik normaal echt niet maar wij wachten nu al zo lang en het lukt maar niet en nu moeten eerst poliepen weggehaald worden en kunnen we pas in juli weer starten.
En dat terwijl wij "onbegrijpbaar" kinderloos zijn!

Ik ga maar vroeg naar m'n bed en hopelijk kan ik morgen weer reageren zoals ik altijd doe en het ook oprecht meen......blij zijn voor een ander.

Moest het even kwijt hoor.......

Je hoeft je echt niet te schamen Shir. Die gevoelens zijn volgens mij heel normaal (menselijk...!) en ik denk dat we er allemaal af en toe last van hebben. Zolang je er maar niet in blijft hangen.
Af en toe een dag flink balen, janken en medelijden hebben met jezelf en de volgende dag er weer tegenaan, zo proberen wij het vol te houden.
Sterkte en hopelijk in juli goede berichten van jou.

Knuffel Nico

Je reactie is heel herkenbaar. En niets om je voor te schamen. Jij hebt ook de wens om zwanger te worden en als het dan bij een ander wel lukt baal je ervan dat het bij jou (nog) niet lukt.
Ik heb het gehad toen mijn zus bevallen was. Ik zat bij haar op het kraambed en was zo ontzettend blij voor haar(ook 3IVF pogingen gehad) maar heb echt een enorme jankbui gehad daar bij haar. Gewoon om het feit dat ik het ook zooo graag wilde.

Dank jullie wel voor jullie reacties!! Gelukkig ben ik niet de enige! En ik moet zeggen.....vandaag weer een vriendin bevallen dus 2 in een week in mijn omgeving en kan nu gelukkig weer alleen maar happy zijn voor ze!!

Had gewoon mijn dag niet gisteren

Gaan weer vol positiviteit door!!

Hoi Shir,

Ja, het blijft soms gewoon heel erg moeilijk allemaal. En op andere dagen heb ik er helemaal geen last van.

Lekker dan toch dat we dit forum hebben om lekker even van ons af te kletsen en steun te vinden bij lotgenootjes.

Ik begrijp je heel goed, ten slotte blijft de pijn en ontgoocheling altijd hangen....ik heb zelf een beste vriendin die eerst 5 jaar geprobeerd heeft, zonder behandeling, ze heeft dan een hele boel pleegkindjes in huis genomen en na 5 jaar is het haar eindelijk gelukt...het rare is, het is nu al de 3 jaar aan een stuk, dat ze iederkeer op ongeveer hetzelfde moment belt naar mij om te zeggen dat ze opnieuw zwanger is...en de laatste keer was ze in verwachting van een 2ling...ze zit dus nu met een huis vol baby's in feite, een jaar na elkaar geboren...de laatste keer had ik echt niet de moed om haar te feliciteren en ben ik ook niet op kraambezoek geweest...als je daar binneloopt bij hen thuis, dan kruipen ze overal rond en ze weet niet waar kijken, ik vind het dan heel straf dat ik al 6 jaar zonder enig resultaat en met heel veel teleurstellingen nog niet eens 1 kleintje kan vasthouden...

Dus, ja, we zijn mensenlijk en we zijn niet gemaakt van steen, dus als je afgunst voelt, is dat heel erg normaal...

Sterkte verder!

Hoi Aude

Zo herkenbaar!! Het is ook niet niks hoor en begrijp dat je even niet geconfronteerd wilde worden!!
We moeten zoveel doorstaan en ik heb geleerd dat echte vrienden je begrijpen dus...... pas weer gaan als je het aankan!!
Bedankt voor je reactie

Heel herkenbaar.

Ik hoorde dat mijn schoonzus zwanger was, op de dag dat ik net een negatieve zwagerschapstest had gedaan (jaar terug). Lachen dus met denkbeeldige elastiekjes in mijn mondhoeken en intern verdrietig zijn. Wat heb ik zitten janken toen mijn nichtje geboren was en ik bij de 2e keer kraambezoek haar nog niet had mogen vasthouden, terwijl allerlei vrienden van mijn broer en schoonzus dit wel hadden gemogen - stonden lachend te bewonderen op de hyves van mijn broer. Mijn broer die geen snars van mij begreep dat ik zo reageerde en niet zelf had gebraagd om mijn nichtje vast te houden.

Dan heb ik een vriendin die nu voor de 2e keer zwanger is, ik ben oprecht blij voor haar. Alleen heb ik heel veel moeite om er mee om te gaan, vooral met de vrolijke verhalen en dat het gepland is in een tijd dat er weinig verjaardagen zijn... Ik merk toch dat ik het wat uit de weg ga, wat een slechte vriendin van niks ben ik.

Groetjes Carol

Hoi Carol

Nee hoor!! Je bent geen slechte vriendin!! Mijn vriendin begrijpt het super goed en neemt het me ook niet kwalijk als ik me zo voel en even afstand neem!
Ik heb tegen haar gezegd dat ze niet op d'r teentjes moet lopen bij me en als ze over haar kids wil vertellen dat ook gewoon moet doen en dat ik het aangeef als ik het even niet wil horen.

Dus nogmaals....jij ben GEEN slechte vriendin. De mensen die jou niet begrijpen en geen rekening houden met jou zijn geen goede vrienden!!

Heel veel sterkte met alles! Bedankt voor je reactie!

herkenbaar ja
dat hadden wij 1,5 jaar geleden ook, belde mijn broertje op om te zeggen dat zijn meisje zwanger was geworden door de pil heen en juist net 10 minuten ervoor hadden wij van het ziekenhuis gehoord dat het ons die keer weer niet gelukt was.
ik was wel heel blij voor hun, maar ook erg verdrietig.
mijn schoonzusje vond het erg moeilijk om er over te praten en omdat ze wist dat wij zoveel moeite moeten doen en zij gewoon zomaar zwanger raakte wat niet gepland was.
ik was zo blij dat mijn broertje vertelde dat hij een dochtertje kreeg en helemaal toen ik hoorde hoe ze zou gaan heten. naar onze moeder, die allang niet meer leeft.
maar het blijft moeilijk maar tis menselijk die gevoelens

liefs Tanja