Hallo,
Ik zal proberen jullie vragen zo goed mogelijk te beantwoorden.
1. Mijn persoonlijke ervaring met icsi is goed, in de jaren wordt het allemaal wat normaler en wen je eraan.
2. De medische reden voor ons om over te stappen naar een icsi behandeling, was het de slechte kwaliteit van mijn man.
Na 2 jaar "zelf klussen" naar de huisarts gegaan.
Bij mijn man waren vroeger zijn balletjes niet ingedaald.
Ze hebben hem "pas" geopereerd toen hij 13 was.
Dat was te laat, er was in de jaren inmiddels te veel schade.
Nù opereren ze jongetjes al als baby hieraan.
Onze huisarts dacht meteen dat dat de reden zou zijn, en stuurde ons meteen door naar het ziekenhuis, met de mededeling dat hij al dacht dat het ivf ofzo zou worden.
Na de tests bleek dat het zaad zo slecht was, dat het niet goed genoeg was voor ivf, vandaar dat het icsi werd.
3. Overwegingen voordat we icsi deden.
IK heb van te voren heel veel op i-net uitgezocht, omdat je met icsi een zaadje in de eicel brengt.
Toen waren er bij sommige mensen bedenkingen, of dat geen schade op de lange termijn kon aanrichten bij het kind.
4. Wij waren in een streekziekenhuis voor de 1e zaad testen/uitslagen.
We waren bij een uroloog die ons de uitslag vertelde.
We hadden wel eens gehoord van ivf, in de omgeving, maar we hadden nog nooit gehoord van icsi.
Toen deze arts ons de uitslag vertelde, had hij schijnbaar nogal haast.
Hij zei dat de kwaliteit zo slecht was, dat we niet in aanmerkingen kwamen voor ivf.
Maar dat het "misschien" nog wel zou lukken met icsi.
Op de natuurlijke manier was de kans maar 0,1 % ofzo.
Ondertussen keek hij steeds op zijn horloge.
Wij sloegen dicht.
Ik vroeg ; wat is dat dan ?
Hij zei ; da's te veel om uit te leggen.
Je kan er op i-net heel veel over vinden, ik zal jullie doorsturen naar het UMCG, die kunnen juliie er dan ook alles over vertellen.
En zoals ik al zei, is er in de tussentijd ook heel veel over te vinden op i-net.
Maar, ik moet nu gaan.
En hij gaf ons een hand en wees ons de deur.
Niet echt een leuke/goede ervaring dus.
5. De èèrste icsi ronde, was ik met de 1e icsi poging zwanger van een tweeling.
Helaas kreeg ik met 22 week en met 24 week een vroeggeboorte van de baby's.
Een meisje en een jongetje.
Ze zijn overleden.
Hierna wèèr een nieuwe icsi ronde, ik was wèèr de 1e icsi poging zwanger.
Onze dochter is geboren na 38wk. 2dgn. gezond en wèl !
Ze is nu bijna 4.
Nu zijn we nezig met weer een icsi ronde voor een broertje of zusje.
We hebben nu 10 pogingen gedaan.
Waaronder 5x een hyperstimulatie icsi, en 5x een terugplaatsing van een cryo.
Helaas nog niet zwanger.
In februari beginnen we met de 11e ( 6e hyperpoging ), poging voor een brusje.
6. Bij de eerste icsi toen ik zwanger was v/d 2-ling was ik 28 jr.
Bij de 2e icsi, waaruit onze dochter is ontstaan, was ik 29 jr.
Nu ben ik bij onze 3e icsi, 33 jr.
Bij vraag 5 lees je meer over de beh. en brusjes.
7. Als je hoort dat je zwanger bent is natuurlijk fantastisch !!!!
En ook voor mijn man.
Omdat het probleem bij hem ligt, vind hij het heel erg voor mij.
8. Ja, we zijn nu bezig voor een broertje of zusje.
9. Emotioneel is het wel zwaar.
Vooral als het een paar keer mislukt zoals nu.
Ik kan me er vrij snel weer overheen zetten en verder gaan.
Mijn man vind het moeilijker, omdat hij mij alles moet zien ondergaan, terwijl het aan hem ligt.
Dat vind hij moeilijk.
Helemaal als ik pijn heb, zoals bij een punctie en de hysteroscopie.
De 1e 2x was ik de 1e poging gelijk zwanger, da's toch anders dan als het een paar x mis gaat.
Zelfs als het een paar x mis gaat als je al een kleine hebt, zoals wij.
Hoewel ik erg blij ben en weet dat we geluk hebben dat we al een dametje hebben, vind ik het nu dus wel zwaarder, omdat ik al 10 terugplaatsingen heb gehad, en nog steeds niet zwanger ben of een brusje heb.
Deze ronde voor een brusje heb ik 4x een miskraam gehad.
Met 9 week, 6 week en 2x met 5 week.
We zijn inmiddels alweer langer dan 3 jaar bezig voor een brusje.
Onze pogingen die het ziekenfonds betaald zijn op, we hebben dus de vorige poging al zelf moeten betalen en de pogingen die we nog gaan doen moeten we ook zelf betalen.
We zijn nu bezig in België, Gent.
Omdat ze daar Assisted Hatching toepassen.
10. De gevolgen voor ons en onze omgeving zijn dat we steeds onze vakantiedagen v/h werk op hebben b.v. omdat we heel vaak naar het ziekenhuis moeten.
Ik heb steeds gewerkt, maar door het vaak vrij vragen/ziek zijn ( na een punctie ), heb ik steeds geen verlenging van conracten gekregen.
Dus bij ons heeft het op werk gebied vooral voor mij wel voor problemen gezorgd.
De omgeving snapt niet hoe het is.
Kun je hun ook niet kwlijk nemen, maar soms komen bep. opmerkingen/opvattingen wel heel erg raar over.
11. Aan de behandeling zelf heb ik niet echt nadelen ondervonden.
Het prikken vond ik heel erg.
Ik heb een naaldfobie, dus dat ik elke avond feest, hahahahahaha.
En natuurlijk de punctie's vind ik verschrikkelijk.
De wachtweken, de weken dat je na een terugplaatsing moet wachten om te testen zijn òòk killing !!!!
Da's bijna nog erger dan de pijn v/d punctie, daar voel je na een paar dagen niet veel meer van.
Maar de wachtweken duren 14 dagen..........
12. Zoals bij vraag 4 al staat, is dat niet echt goed gegaan bij ons.
Toen we daarna in het UMCG kwamen, is alles ons wel erg goed uitgelegd.
Persoonlijk door artsen, maar ook door info avonden.
13. Wij hebben geen andere behandelingen gedaan dan de icsi.
14. Ja, wij hebben het onze familie en de hele omgeving verteld.
Bij de 1e icsi hebben we het onze familie en onze beste vrienden verteld.
Toen die zwangerschap mis ging, hebben we het bij de ronde daarna wel aan iedereen verteld.
Als iemand iets vroeg of nu nog steeds vraagt, vertel ik alles gewoon.
15. Ik heb alles al erg uitgebreid verteld denk ik.
Wel heb ik hier een ideetje voor jullie.
Een boek om even te lezen ?
Het heet "Open Zenuw" , daar kun je veel in lezen over persoonlijke gevoelens e.d.
Geschreven door Denise Hilhorst.
Dit zijn verhalen van dames van dit forum.
www.openzenuw.nl
Ik hoop dat jullie hier wat aan hebben, en dat er vele volgen jullie wat info te geven.
Succes !!!!!
Groetjes Raffie
Door 
