Hallo!

Zaterdag mochten we testen, 2 weken uitgeleefd naar de uitslag van onze laatste ICSI-poging...vrijdag werd ik ongesteld...

Van ongeloof, tot verdriet en leegte...

Sinds mijn 28ste maakt mijn kinderwens actief deel uit van mijn gevoel en toekomstdroom, toen bleek mijn partner niet de juiste. Na heel lang zoeken, vond ik wel die vader voor mijn kinderen...nooit heb ik me af hoeven vragen of ik wel of geen kinderen wilde, die wens hoort bij mij...

Na 3 jaar lang proberen (misschien te krampachtig omdat ik gezien mijn leeftijd haast had), waarvan 1 jaar op de natuurlijke manier,
1 jaar met 6 IUI-pogingen en dan de laatste 8 maanden met 3 IVF-ICSI pogingen, ben ik op.

Wil niet meer langer verlangen en hopen, want dit impliceert toch alsmaar teleurstelling.

Wil weer van het leven kunnen genieten, ik wil weer vrij zijn, houvast en geluk halen uit de dingen die voor ons wel haalbaar zijn. Weer heerlijk kunnen lachen met vrienden, zonder reserves en open en eerlijk kunnen zijn over onze ongewenste kinderloosheid die we proberen te accepteren.
Ik wil ook weer kunnen functioneren op mijn werk, ik had zoveel last van de hormonen dat ik het laatste half jaar mijn fulltime baan met dubbele functie niet meer aankon. (weet echter nog niet of ik het überhaupt wel red in mijn huidige baan, ik werk op een hele grote school met een team van zo´n 70 mensen (95% vrouwen), waarvan ruimschoots de helft jonger is en nog zwanger wordt, of is, of net bevallen...De baby´s vliegen om mijn oren, zowel moeders als collega´s als vriendinnen. Een hardere confrontatie-therapie bestaat er niet!

Of we gaan beginnen met de adoptiecursus over 3 weken weet ik nog niet...

Maar ik wil afscheid nemen van die mooie toekomstdroom en leren leven met de pijnlijke werkelijkheid.

Iedereen heel veel succes met het traject waar jullie in zitten, het is zwaar en er is enorm veel moed en veerkracht voor nodig.

Dag dappere dames,
Zet ´m op!!

Liefs,
Josje

Josje,

Heel veel sterkte! Ik kan me voorstellen dat het een zware beslissing voor jullie is geweest om de knoop door te hakken, ik weet hoe sterk die wens kan zijn.

Dikke knuffel! Nikki

Hallo Josje,

Poeh, heftig, verdrietig, verschrikkelijk, etc.

Wat ontzettend moedig dat jullie deze beslissing hebben genomen. Daar is veel kracht voor nodig. Ik hoop dat jullie dit 'verlies' een plekje kunnen geven in een verder stralende toekomst.

Liefs,
Miex

veel sterkte jij dappere Josje

Heel veel sterkte meid!!

Het lijkt me verschrikkelijk

Ik hoop nog voor jullie op een spontaan wonder!!!!

Liefs Chantal

Jeetje Josje wat oneerlijk allemaal!!!
Heel veel sterkte en een dikke

Lfs Roma

Josje wat afschuwelijk!
Woorden schieten te kort, heel veel sterkte bij het verwerken van dit alles...

Josje, wat een ontroerend afscheid.
Veel sterkte meid.

Heel veel sterkte de komende tijd. Het is toch een soort van rouwproces waar je door heen moet.
Ik vind je ontzettend dapper en moedig!

He dappere dame, dag Josje,
Wat een intense woorden en wat knap dat jullie door dit hele proces zijn heengegaan. Met vallen en opstaan. En ja, ergens stopt het natuurlijk en dat dat moment voor jou is aangebroken, is een bittere pil! Ik wens je sterkte de komende tijd met het afscheid nemen van jouw hoop en jouw toekomstdroom! En ik hoop heel erg dat je nu ook kunt genieten van alles wat nog op je pad gaat komen.

Ik geef je een dikke zoen!

Pien