Vandaag negatief getest. Morgen naar het ziekenhuis voor eindgesprek....

Na 7 iui, 2 ivf, een zwangerschap die eindigde met 10 weken en nu een mislukte icsi stoppen we er mee. Ik ben blij mama te mogen zijn van onze kleine held, maar ik had hem zo graag een brusje gegeven....
Het is niet anders en voor mijn gevoel ben ik leeg......WE hebben er alles aan gedaan.....Vanaf 2003 lopen we al in het ziekenhuis en vanaf morgenochtend 1100 uur zijn we ziekenhuis vrij.........

Ben moe, ben op, ben kapot en kan ff niet stoppen met huilen, maar dat is goed, want ik ken mezelf. Ik huil mijn verdriet er uit..... Vandaag hou ik mijn zoon lekker thuis van school en gaan we heerlijk zwemmen......Ben zoooo blij dat dat wondertje er is......Ik ben mama en velen hier niet. Maar ik kan mensen die helaas nog geen mama zijn uitleggen hoe het voelt als je eigen kind je aan kijkt en zegt: mama ik wil OOK een broertje of zusje....... Ik wil dat ook voor mijn kind. Ik wil hem niet alleen laten....Maar we moeten dat toch echt gaan denken.

Iedereen heel veel sterkte met alles en dat voor iedereen zijn wens/droom uit mag komen......... en of je nou je eerste kind krijgt of je 4e..... een verlangen is een verlangen.... Ons verlangen voor een tweede is eigenlijk nog sterker dan de voor onze eerste, puur en alleen omdat ik nu weet wat ik mis....

liefs alexandra

hallo alexandra

ik vind het heel erg voor je dat de laatste poging mislukt is. ik hoop dat je het een plekje kan geven. geniet van het wondertje die je al hebt. wie weet gebeurt er voor jou toch nog een tweede wonder je zou niet de eerste zijn.

groetjes svenja

Hi Alexandra,

je eerlijke en optimistische manier van schrijven heeft mijn aandacht getrokken. Ik heb veel met je topic(s) meegelezen, maar reageer ff niet zoveel de laatste tijd.

Voel met je mee en volgens mij iedereen wel hier. Ook al heb ik nog geen kindje rondlopen, ik snap heel goed wat je bedoelt met dat verlangen.
De wonderen zijn de wereld niet uit, maar daar pin ik me niet op vast. Ik wil je dan ook veel sterkte toewensen met het verwerken van deze gedwongen beslissing. Hoop dat je je optimisme niet verliest en dat jullie met jullie kleine held heel gelukkig zullen worden.

Voor nu goed huilen en verdrietig zijn, is ook nodig. Sterkte met je eindgesprek.

liefs Cammy

hey Alexandra,

wow das een heftige beslissing meis, ik vind je heel moedig en dapper om dit zo hier neer te zetten..
sterkte met verwerking en een plekje te geven en heel veel geluk met jullie kleine man.

liefs Tanja

alexandra,

wat balen zeg....
knap dat je dat zo hier neer kan zettten ik wil je heel veel sterkte wensen en wie weet ooit....

brenda

lieve alexandra,

ik vind je een hele sterke vrouw die zijn verhaal even kwijt moet. en wat je hier schrijft voelen wij denk ik allemaal of je nou wel of geen kind hebt de verlangen is er. en de wonderen zijn de wereld nog niet uit dus ik hoop dat nog een klein wonder gaat gebeuren. lekker uithuilen en genieten met de dingen die je wel hebt!!!! en vooral van je kleine ventje.

liefs waterlelie

Lieve alexandra.

He wat jammer!Ik had toch een goede kijk erop,wat zit een lichaam toch vreemd in elkaar..
ik begrijp heel goed wat je bedoelt met de wens naar een tweede kindje.Veel sterkte om dit alles een plaatsje te geven.Het is zeker niet makkelijk..Nu op naar de koffie?en maatje 36?!

pietje

Dank jullie wel allemaal..... Heb net al bezoek gehad van hele lieverds! Het voelt als een soort rouw..... Afscheid nemen van iets wat er niet eens geweest is........ Oh meiden ik hoop voor jullie ALLEMAAL dat jullie mama mogen worden (en natuurlijk voor de mannen papa). Ik besef hoe gelukkig ik ben geprijsd, maar het voelt alsof het mijn zoontje niet gegund is om een levensmaatje te krijgen. Mijn tranen zijn op, maar ik blijf wel huilen.

liefs alexandra

Lieve Alexandra,

wat ontzettend treurig je berichtje,..ik voel je verdriet en leef met je mee. ik wens je heel veel sterkte toe meid.
dikke knuffel leetje

Lieve Alexandra,

ik leef zo met je mee en je verhaal is zo herkenbaar voor mij. Ik vind het ook vreselijk moedig van je om de beslissing om definitief te stoppen met alle behandelingen te nemen.
Het is zo verdomd moeilijk om die enorm diepe wens nu echt op te geven. Het is al een paar keer zo dichtbij geweest.
En juist omdat je inmiddels weet hoe het het voelt om mama te zijn van je eigen vlees en bloed, is het verlangen naar nog een kind net zo intens als die eerste kinderwens, misschien nog wel intenser. Het weten wat je hebt verloren, doet bijna fysiek pijn...
Maar het toch weer kunnen en willen genieten wat je wel hebt, is uiteindelijk het belangrijkst voor jullie aller geluk.

Heel veel sterkte en dikke kus.

Liefs, Mieke