hallo allemaal,

Ik moet effe mijn hart luchten! ik zit met het probleem dat ik onzettend boos en teleurgesteld ben!
mijn man en ik zijn al een tijd bezig voor een kindje, we zitten in nu in de onderzoeksfase en 1 ding is zeker voor ons is een spontane zwangerschap niet weg gelegd!
ik ben hier de laatste weken (te)veel mee bezig en merk ook dat ik er depresief van begin te worden.
maar nu komt mijn grote frustratie: mijn zusje van 18 blijkt (perongeluk) zwanger te zijn!
ze heeft een slechte relatie, geen geld en ze kan niet voor zich zelf zorgen, laat staan voor een kind!
en wij die al zo lang bezig zijn en die iedere dag hopen op een wonder, moeten maar wachten en wachten!
ik heb in mijn frustratie en woede gezegd dat ik er niks mee te maken wil hebben, (ik kreeg het gisteren dan ook in eens te horen) ik voel me een slechte jaloerse zus,ik baal er enorm van maar ik weet gewoon
niet wat ik moet doen!
als ik mezelf wil beschermen moet ik afstand nemen, maar ik hou ondanks alles veel van mijn zusje en ik weet dat als wij haar niet helpen haar kind straks de dupe is van alles!
ik weet het gewoon effe niet meer, ik heb tot nu toe alleen nog maar gehuild en mijn man voelt zich machteloos en schuldig (omdat zijn heel slecht is)en dat wil ik ook niet, want hij is de liefste man die ik mij kan wensen! en hij heeft er ook niet om gevraagd!
gelukkig gaan we dit weekend lekker weg, we zijn dan een jaar getrouwd en ik hoop dat ik daarna weer een beetje mezelf ben, want op dit moment voelt het alsof mijn hart ontploft is!


groetjes dayenne

kan me best voorstellen dat dat een klap in je gezicht was ,julli zijn allang aan het proberen en je zus komt effe zeggen dat ze zwanger is....en dat dan je reaktie zo heftig is,is eigenlijk wel normaal vooral als ze geen stabiele relatie heeft...maar zou toch maar eens met haar praten en gewoon jou gevoel uitleggen en waarom je zo hebt gereageerd dan zal ze het best begrijpen....het is een pijnlijke zaak en raakt je diep in je hart en dan die vragen waarom zij wel en wij niet...maar het leven is af en toe heel oneerlijk en onbegrijpelijk...verlies de moed niet en wees hoopvol ik wens jou en je man in elk geval veel succes liefs chantal

hallo

ik wil ff reageren, al is mijn zusje geen 18 meer... ze is wel 2 jaar jonger en we zijn tegelijk begonnen met de 'kinderwens' intussen heeft zij er al 3 en wij net 1 van bijna 7 maanden.
Zij vertelde dat ze zwanger was van de 2e, toen net onze eerste poging mislukte, wat was ik kwaad op haar.... zij kon er ook niets aan doen, zij wilden graag een 2e en de 1e was net 1 geworden de 1x duurde het ruim 6maanden, en nu was het meteen raak (valt niet te sturen).... wel hebben we daarna een goed gesprek gehad, de timing was gewoon verkeerd.
haar 3e zwangerschap was 3 maanden na de bevalling van haar 2e!!! Ze vroeg wat ik er van vond.. het enige wat ik toen heb gezegd: ik ben nu erg blij dat ik ook zwanger ben....... !!!

tja ik kan me jou woede, verdriet ed enigzins voorstellen.... ik hoop alleen dat je het een plek kan geven en dat je je zus kunt steunen wanneer nodig, want gezien de situatie die jij schetst heeft ze die straks hard nodig, succes en sterkte

val

hoi allemaal,

bedankt voor de reacties! echt fijn om je verdriet met andere te kunnen delen!
May: ik begrijp je precies! ik heb t er al 100 x met haar erover gehad dat ze nu echt niet voor een kind kan zorgen en daar was ze t mee eens! (ze heeft al vaker ongelukjes met de pil gehad) en terwijl ik met haar mijn verdriet deelde, is ze dan toch zwanger geworden! terwijl hij dit ook al eens met een ander meisje mee heeft gemaakt toen hij 14 jaar was, hij is nu 18jaar(ze hebben abortus gedaan) dus ik ben echt benieuwd wat ze nu gaan doen! ik ben nog het meeste boos omdat iedereen dit al had verwacht en mijn zusje net doet of t een ongelukje is! we hebben het hier over een KIND! een kind die straks de dupe is! , de dupe van 2 jonge mensen die geen verantwoordelijkheid nemen! sorry voor mijn woede, ik voel me nog steeds heel erg boos, het dubbele gevoel die maakt me helemaal gek, want stiekem geef ik al om het kindje het is toch mijn neefje of nichtje! ik hou jullie op de hoogte en ik wens iedereen veel sterkte en sucses! ik duim voor ons!

gr dayenne

Lieve Dayenne, t laatste regeltje v je laatste bericht raakt me nog t meest... Zo lief, stiekem geef je al om t kindje. Ik begrijp dat t heel moeilijk is en heel erg oneerlijk. Ik hoop dat je je zus ondanks alles kan steunen en dat je t een plekje kan geven... En je straks, heel misschien, een heel speciale band met t kindje kan opbouwen waar jij zelf ook heel veel energie uithaalt. Maar ja, daar zal nog heel veel aan vooraf gaan en er zullen nog vele keuzes, waar jij weinig invloed op hebt, gemaakt worden... Heeeeeel veel sterkte.

hoi allemaal,

heb jullie advies opgevolgd, heb haar gebeld!
we spreken af om het uit te praten, ondanks dat ik t nog steeds heel stom van haar vind, zal ik haar helpen! ze is heel verdrietig en wilt mij niet kwijt (ik haar ook niet hoor)
dat dit zou gebeuren was te verwachten want mijn zusje komt nou eenmaal iedere keer in onmogelijke situaties!
echt erg vervelend, ik hoop zo dat t kindje haar wat meer verantwoordelijkheids gevoel geeft en dat ze in t vervolg eerst denkt en dan pas doet!
het lucht op! ik ben stiekem blij! ik word tante!


O ja: wij gaan toch voor icsi! we waren aan t twijfelen tussen icsi of kid maar we zijn er uit! nu kan ik met een leeg hoofd een weekendje weg! en hopelijk word ik straks ook mamma!

ik hou jullie op de hoogte en bedankt voor jullie steun en begrip!
veel sterkte allemaal, dit zullen we allemaal hard nodig hebben!

liefs dayenne

Dayenne, erg knap van je hoor... Je verstand kan misschien wel zeggen dat je dit of dat moet denken maar je gevoel kan nog wel eens anders zijn... En daar heb je ook alle recht op hoor! Heel veel sterkte en ik hoop dat je straks kan meegenieten als een heeeel speciale tante

Hoi allemaal,

ik moet nog een x mijn hart luchten want ik zit er vandaag helemaal doorheen!
Morgen moet ik naar t ziekenhuis voor een verwijzing naar een gespecialiseert ziekenhuis! vorige week bleek nog slechter te zijn! zo slecht dat ze t niet konden onderzoeken! ik ben zo ban dat icsi niet gaat lukken!

daar komt bij dat mijn zusje vandaag jarig is en gevraagd heeft of ik alsjeblieft wil komen! dus ik ga, met een brok in mijn keel!

afgelopen week heb ik samen met mijn ouders met haar schoonfamilie gepraat! een ramp! die mensen zien mijn zusje als een kind die niets te zeggen heeft! en het liefste willen ze een abortus! mijn zusje en haar vriend waren er niet bij: volgens de schoonouders was dit iets tussen volwassenen! hallo: ze krijgen een kind!

in principe niet mijn probleem maar ik erger me dood aan deze situatie en aan t feit dat de vriend van mijn zusje mijn moeder en mijn andere zusje heeft uitgescholden en bedreigt! snot aap! is net 18 en heeft nog geen 1x gezegt dat hij voor zijn kindje gaat! maar wel een grote mond alsof hij de man is!

en dan hebben we t nog niet over mijn lieve oma van 71 jaar gehad die mij iedere dag belt over mijn zusje en de baby: of ik bijvoorbeeld nog broeken heb waar ze zwangerschaps broeken van kan maken of dat ze nu hele leuke sokjes aan t maken is! hallo ik wil een baby! snappen mensen nu niet dat ik hartstikke verdrietig ben! de laatste tijd op verjaardagen heb ik al vaak de vraag gekregen of we nog aan t oefenen zijn of wanneer wij kinderen willen! nou het liefste een jaar geleden!

en zo heb ik nog meer van die dingen die mij helemaal niet lekker zitten! ik hoop zo dat we morgen zonder gezeur door gestuurd worden en dat er in eindhoven snel een plekje is voor ons! en hopelijk kunnen ze iets met het van mijn man (al ben ik er heeeeel erg bang voor van niet)

heeft iemand hier ervaring mee: weinig beweeglooszaad die allemaal afwijkingen hebben, volgens de uroloog werkt t fabriekje van mijn man gewoon niet! en daar kunnen ze niets aan doen! hoe zit dat met icsi?

ik ben weer een beetje opgelucht en hopelijk krijg ik vandaag niet weer van die vervelende dingen te horen,

veel liefs dayenne

lieve woudreus,

dat is echt vervelend! ik kan me voorstellen dat je haar t liefste ontloopt! dat lijkt me voor je man ook heel lastig, bij jullie lukt het niet en zijn dochter krijgt een kindje omdat dat leuk is!!
zorgt ze wel goed voor het kindje of laat ze dat ook aan haar schoonmoeder over?
ik weet namelijk zeker dat wanneer ik zie dat mijn zusje goed voor het kindje zorg dat ik meer rust krijg, ik vind het alleen zo moeilijk omdat ik steeds denk: dat kindje zit in de verkeerde buik!
ik baal het meeste omdat ik haar vriend een enorme klootzak vind (sorry voor mijn woordkeuze) hij heeft op zijn 14e ook al een meisje zwanger gemaakt en zij heeft het weg laten halen! die fout maak je toch geen 2e keer?

ik zag dat jullie al bezig zijn met de behandelingen,spannend!nog een paar dagen en dan kunnen jullie testen! veel sucses en hopelijk krijgen jullie straks ook een kindje!

veel liefs dayenne, ik duim voor jullie

Ik kan je deels wel begrijpen, maar jij als grote zus moet er wel voor je zusje zijn... steun haar en wees een grote zus voor haar....tuurlijk voel jij je klote, ik voel me elke dag klote als mensen me vragen waar de kleine blijft en als er weer vrienden of familie ons vertellen dat ze zwanger zijn, maar het is niet anders we kunnen andere helaas niet de schuld geven...