Hoi Moon
Ik heb begin dit jaar mijn eerste IVF gehad. Ik zag er echt enorm tegenop. Ik kon nog geen eens een speld in mijn eigen vinger prikken om een druppel bloed te voorschijn te halen, en nu moest ik me ineens een dag of 12 of zo gaan spuiten... en dan daarna de punctie... Ik kneep mijn benen al bij elkaar als ik eraan dacht...
Maar ik moet heel eerlijk zeggen het is me alles meegevallen.
Het spuiten deed geen zeer, althans in het begin. Na een spuit of 10 begon mijn buik een beetje beurs te worden, en voelde ik het wel, maar ik kan niet zeggen dat het nou echt pijn deed.
En de punctie, tja wat zal ik er van zeggen. Natuurlijk is dat geen fijn gevoel. Ik wat had last van overstimulatie, en ze hebben 22(!) eitjes uit mij gehaald, dus je kan je wel voorstellen dat het iets langer duurde dan normaal (als ik het goed heb, hopen zo normaal op ongeveer 8-10 eitjes). Ik heb tijdens de punctie gevraagd of ik wat extra sedatie kon krijgen, en dat was geen probleem. Daarna ging het ook echt een stuk beter, maar prettig was het niet. Daar zal ik heel eerlijk in zijn.
Maar het ergste vond ik het afwachten, elke keer weer afwachten. Eerst of er wel folikels groeien (was bij mij niet zo'n probleem schijnbaar), daarna of er bevruchting had plaatsgevonden, en in mijn geval of de behandeling wel door mocht gaan, en dan uiteindelijk 2 weken afwachten of je zwanger bent ja of nee. Die 2 weken, die vond ik echt het ergste. Veel erger dan de punctie en het (zelf) spuiten samen.
Maar ik moet zeggen, nu ik het allemaal een keer heb meegemaakt zie ik minder op tegen een tweede keer. En daarbij komt, het is allemaal voor een goed doel, en als alles goed gaat, dan heb je na ongeveer 8,5 maanden ook nog een keer een beetje pijn (met de bevalling).
Succes in ieder geval. Ik zal voor je duimen.
Kristel
__________ 35 jaar, sinds 1 Augustus 2009 trotse mama van Lucas en Sara (cryo-tweeling). 2011 cryo-behandeling voor brusje. Gelukt!!! Mei 2012 uitgerekend.
|