Hoi,
Toch maar de stoute schoenen aangetrokken en me laten registreren. Had al kort even contact met iemand via een andere site, maar die raadde me aan om hier te gaan kijken. Nou, hier ben ik dan. Ik ben zelf 34 jaar en heb 2 kinderen in de leeftijd 9 en 8 jaar. Mijn man heeft ook 3 kinderen (15,13 en 9) en toen wij elkaar leerden kennen ontstond ook het verlangen naar een kindje van ons samen. Mijn man heeft vorig jaar juni('07) een hersteloperatie ondergaan en afgelopen februari hebben we laten onderzoeken of hij ook levende zaadcellen had.
Ik heb de assistente van de huisarts gebeld en die moest toen overleggen met de huisarts wat al die waarden allemaal inhielden. Ik kreeg toen telefonisch te horen dat het gewoon mogelijk was om zwanger te worden, omdat er levende zaadcellen waren aangetreffen. Je kunt je dus vorstellen dat we erg opgelucht waren.
Nu, na een jaar.........had ik 't gevoel dat er iets was....maar om nu gelijk ons zorgen te gaan maken.....
Afgelopen dinsdag zijn we bij de huisarts geweest en de situatie uitgelegd. Ze haalde 't onderzoek erbij en wilde toch eerst even met de gynaecoloog overleggen.Ze belde mij terug met de mededeling: "Het is niet goed". Er zijn te weinig zaadcellen terugevonden die ook nog van slechte kwalitieit waren om gewoon spontaan zanger te raken.
Tja.....daar sta je dan.....te trillen op je benen, want dit hadden we absoluut niet verwacht. Er was toch gezegd dat het gewoon mogelijk was ? Op de valreep kwam er nog bij me op om te vragen wat dan eventuele mogelijkheden zouden zijn. De huisarts gaf aan dat volgens deze uitslag aleen ICSI nog een mogelijkheid zou zijn. Een afspraak bij de gynaecolooog is nu gemaakt; 2 september kunnen we er terecht. Natuurlijk moet ik m'n hoofd niet gelijk gek laten maken...maar het geeft wel tranen, ongeloof, onzekerheid etc....
Wat staat ons te wachten ? Waar wordt alles gedaan? Instreekziekenhuizen of moet je naar de grotere steden. Geen idee allemaal ! Als ik toegeef aan deze onzekerheid kan ik mezelf helemaal de put in praten. Natuurlijk moet dat niet...we willen zo graag.....het is zó welkom ! En het ene moment gaat het wel goed hoor...maar soms slaat dan ook weer die angst toe met onzekerheden. Ben soms ook bang voor reactie's van mensen die dan zullen gaan zeggen....je hebt toch gezonde kindertjes ? Tja....moet ook niet gelijk vooruit denken....maar een kindje van ons samen zou geweldig zijn.
Zou graag met mensen willen platen/kletsen die ook in hetzelfde schuitje zitten.....

Groetjes Gerlinde

Welkom,
Mijn man en ik zitten in het zelfde schuitje. Hij heeft 2 kinderen uit zijn vorige huwelijk en ik heb een zoon van 6. De wens van nog een kindje had ik al vanf het begin. (2002) inmiddels zijn we 2 hersteloperaties een tese behandeling verder en inmiddels 1 isci en 1 cryo behandeling ondergaan. Vandaag krijg ik mijn emmys terug geplaatst van de 2e isci en nu maar hopen.

Het is een heen en weer geslinger van emoties, maar je doet het voor een goed doel. Met veel ups en downs proberen we erdoor heen te gaan.

Heel veel succes en nogmaals welkom

Wat spannend voor je zeg ! Ik wens je ongelooflijk veel succes en hopend op een mooi wondertje voor jullie.
Ja...het is hier ook ongeloofijk spannend. Alleen al de stap om naar de gynaecoloog te gaan.
Anyway....zet 'm op vandaag !

Groetjes Gerlinde

Hoi Gerlinde,

Leuk dat ik je nu hier tref! Veel succes 2 september!

groetjes,
Eva

Heey Eva,

Inderdaad leuk om elkaar hier te treffen. En ja....het geeft een goed gevoel om een "lotgenoot" te hebben waar je over dit soort dingen mee kan praten. Wij hebben het nog niet verteld binnen onze familie. Wisten er bij jullie mensen vanaf? Alleen m'n zusje en vriendin weten ervan. Daar willen we het eerst bij laten. We moeten het gewoon zelf nog helemaal verwerken dat 't niet spontaan gaat komen en we de medische molen in "moeten". Voor ons is ook alles vreemd. Al die termen. Gelukkig is de afspraak met de gynaecoloog al redelijk snel.
Weet jij wat er de eerste keer gaat gebeuren ? Hoe ging dat bij jullie ?

Groetjes Gerlinde

Wat ongelooflijk mooi voor jullie...ik ben helemaal stil van jouw verhaal. De wonderen zijn nog niet de wereld uit gelukkig !
Eerst zie je alles als een kaartenhuis instorten,lijkt het net of je even niet meer helder kan nadenken. Nu ik reacties krijg van mensen geeft dat je weer heel veel moed. Men weet hoe hard het aankomt als je te horen krijgt dat het niet via de natuurlijke/spontane weg kan, herkennen gevoelens....en eigenlijk deel je iets heel bijzonders met mensen die je niet kent...bijzonder...het doet me goed !

Wanneer gaat de kleine ongeveer geboren worden ? Geniet van je groeiende buik !

Groetjes Gerlinde

Hoi Gerlinda
Welkom op het forum. Heel veel
succes op 2 sept en dat je zo snel
mogelijk kan starten.
gr Desi

Hoi Gerlinde,

Al vanaf ons eerste gesprek bij de gynaecoloog gaat gaat alles razendsnel. Ik moest net als jij even flink slikken, toen we beseften dat kinderen op de normale wijze krijgen, er voor ons niet in zou zitten. Ons werd de mogelijkheden uitgelegd en dat het gebruikelijk was in onze situatie eerst 6 keer iui te doen en daarna ivf als het niet zou lukken. We konden ook direct starten met de iui, ik moest bellen op de eerste dag van de menstruatie en dan volgen de follikelecho's en als het follikel groot genoeg is, de inseminatie.
Na 3 mislukte pogingen hebben we al besloten dat iui niet gaat werken, omdat de zaadkwaliteit toch te slecht is. Ook nu weer even slikken, want ivf is toch ingrijpender. Ik heb het aanvankelijk aan niemand verteld. Vind het ook lastig wanneer men er steeds naar vraagt. Nu met de overgang naar ivf moest ik het wel aan mijn werkgever vertellen. Ik moet immers regelmatig weg en de dag van de punctie en terugplaatsing, de hele dag absent. Maar verder weet dus nog steeds niemand het. Ik denk dat iedereen hier zo op eigen wijze mee om gaat. Ik zoek vooral steun hier op het forum, vooral omdat ik dan zelf kan bepalen wanneer en ik niet telkens wordt bevraagd.
Onze familie en vrienden weten dus niets. Gelukkig kunnen wij er met elkaar ook goed over spreken.

groetjes,
Eva

Hoi meiden,
Het houdt me ook enorm bezig. Als ik ook maar even tijd heb om na te denken dan gaat het daar wel over. De tijd wil ik wel vooruit kijken om alleen maar te weten wat er gedaan gaat worden...de volgende stap. Als ik die verhalen lees is "wachten" een begrip binnen dit alles ! En dit is nog maar het begin.
Lief dat iedereen zo met elkaar meeleeft. Ik vind het écht fijn om te horen hoe iedereen het beleeft en ervaringen uit te wisselen. Op deze manier worden al deze begrippen toch duidelijk voor me. Soms heb je het gevoel dat je de enige bent, maar ja....dat is natuurlijk niet zo. Steun zoeken bij mensen die weten waar het over gaat....
Heb nog een vraag...misschien weet iemand er meer van.
Wij wonen alleen dicht bij een streekziekenhuis, maar ik neem aan dat je dan voor elk onderzoek naar een groot ziekenhuis moet ? Of worden alleen de punctie/terugplaatsingen in grote ziekenhuizen gedaan....

Hoe gaat het met jou Eva?


Groetjes Gerlinde

Hoi Ctje

Bedankt dat je deze informatie hebt gegeven. Ik had geen idee wat al die begrippen inhielden, maar zo leer je steeds meer.
Wat geweldig dat je zwanger bent ! Gaat het goed met je ?

Groetjes Gerlinde