Lang geleden dat ik hier gepost heb, al lees ik nog wel iedere dag even bij!

9 weken geleden is onze prachtige dochter Yenthe geboren. De eerste weken was het vreemd, ons eigen kindje, ze was echt van ons en zou niet meer weggaan. Het duurde even voor ik me aan haar kon en durfde hechten. Na 3 weken zijn we gestopt met borstvoeding omdat Yenthe heel veel spuugde en huilde, overdag sliep ze bijna niet. We zijn overgegaan op friso comfort en begonnen met inbakeren. Dit ging een paar weken prima. Helaas begon ze langzamerhand steeds meer te huilen en uiteindelijk sliep ze weer de hele dag niet. De enige manier om haar stil te houden was in de draagdoek met mijn pink in haar mond, de héle dag.
Ook ziet Yenthe vaak blauw rond haar mondje, heeft ze het regelmatig benauwd en is ze een keer bijna gestikt. Gelukkig was ik er op tijd bij!
Ik had al vanaf het begin het idee dat ze pijn had als ze zo huilde (krijste) maar het CB en iedereen om me heen wuifde dat eigenlijk weg.
Na het "stikincident" ben ik met haar naar de huisarts gegaan en hij stuurde me door naar de kinderarts. Uit zijn verwijsbrief bleek duidelijk dat hij me maar een overbezorgde moeder vond.
De kinderarts was gelukkig lief en begrijpend en constateerde meteen reflux en ws een koemelkallergie. Nu zit ze op koemelkvrije voeding om te kijken of dit het is.
Heel verhaal, maar waar het eigenlijk om draait...
Ik baal zo ontzettend van het hele gebeuren. Ben boos, gefrustreerd, verdrietig en machteloos naar Yenthe toe. Ik wíl wel van haar genieten maar kán het gewoon niet. Tuurlijk zijn er genietmomentjes, bijvoorbeeld als ze me een brede glimlach geeft, of lekker tegen me aan ligt te slapen. Maar mijn moeheid en frustratie overheersen.
Ik ben dolblij met haar, zou haar absoluut niet kwijt willen maar ik kan niet echt genieten terwijl ik dat wel zou moeten. We hebben immers zo voor haar geknokt. Zoveel anderen die geen kinderen hebben zouden in mijn schoenen willen staan in plaats van de lege handen die zij hebben.
Ook ik dacht dat dat vaak ik iemand hoorde klagen: ach... jij hebt tenminste een kind.
Ik durf bijna niet te klagen, dit is toch wat ik wilde? Een kindje, waar ook zorgen bij horen.
Herkent iemand het gevoel? Voel me er soms zo rot onder.
Liefs senna

Hoi Senna,

vind je echt bewonderenswaardig eerlijk. Ik heb het meer gezien hoor. Dus voel je niet schuldig.
Er zijn vele dames die kinderen moesten om me heen en vervolgens (niet persé financieel gedwongen) weer 5 dagen in de week gingen werken. Zullen die je eerlijk antwoorden?
Afijn waar ik je speciaal voor mail er is een boek overgeschreven door een bekende filmster. Weet niet of jij haar gezien je leeftijd nog kent. Brooke Shields zegt je dat iets. Ze speelt ook nu nog in films maar is zeer bekend geworden door de film blue Lagoon.
Dat boek moet je echt lezen het zal jou denk ik helpen. Ik heb het gekocht in de aanbieding bij de V en D voor een prikkie, laatste stuks. Misschien hebben ze het bij jou in de buurt ook anders de boekhandel. Sorry de titel weet ik ff niet meer. Jawel ben effe in de boekenkast gekropen.
In de schaduw van mijn geluk. Op je lijf geschreven. Ik hoor wel weer,

sterkte Elisabeth

ik vind het ook herkenbaar. wel iets minder, want ik kon echt wel vaak genieten die eerste tijd. maar echt een leuke tijd was het niet... ook hier eindeloos in de draagdoek, en elke keer ook weer twijfelen over het eten, het slapen, doe ik het wel goed? kan dat wel zo lang in de draagdoek? me schuldig voelen omdat ik dan niet eens gekookt had, etc.
wat ik echt moeilijk vond is niet eindeloos alles te overdenken en de boel maar te nemen zoals het komt. Go with the flow, dan maar weer een uurtje wakker, niet koken, niet op visite.. het komt allemaal wel weer. Op een dag gaat alles weer makkelijker, soms kan het zomaar omslaan, soms gaat t geleidelijk. ik las laatst ergens dat het goed is de kleine op te pakken als die blijft huilen (ik neem aan dat jou baby ook gaat huilen als je m overdag in bed legt?) en toen was ik blij dat ik ebbe steeds bij me gedragen heb.
en nu... oh wat zou het lekker zijn als ie nog een keertje bij me kon liggen zo klein in de doek... daar heb ik achteraf eignelijk ook erg van genoten!
veel sterkte en niet schuldig voelen he, is makkelijk gezegd, maar echt, nergens voor nodig!
lis

Lieve Senna,

Wat een vreselijk gevoel moet dat zijn, maar je bent niet de enige. In het laatste Freya-magazine ging er een artikel over vrouwen die net als jij eigenlijk vinden dat ze moeten genieten van het langgewenste kindje...maar soms gaat dat niet.

Ik krijg steeds minder vertrouwen in consultatiebureaus, verloskundigen en alle andere mensen die tegen jonge moeders zeggen: "Mevrouwtje, mevrouwtje, maakt u zich maar niet zulke zorgen!" Ik hoor dat iets te vaak om me heen.

Neem je tijd, de mensen die het waard zijn zullen je begrijpen. Ik hoop dat je zo langzaamaan toch van je kindje kan genieten. Schiet niet in een postnatale depressie, meid, praat er over en zoek hulp.

Liefs
Miffy

Lieve Senna,
Ik herken je gevoelens heel erg. Ik ben nu 6 weken en 3 dagen mama en ik ben ka-pot. Ook mijn meisje wil overdag simpelweg niet slapen. Ik probeer het nog steeds wel (regelmaat, inbakeren, niet te veel mee rondsjouwen, niet de deur uit, zo min mogelijk prikkels, etc etc) maar het lukt gewoon niet en uiteindelijk ligt ze dan toch steeds weer op mijn buik. En voel ik me schuldig dat ik het wéér een rondje niet voor elkaar heb gekregen om haar gewoon in bed te laten slapen, en maak ik me zorgen of en wanneer dat beter wordt, en of ze straks 's nachts ook niet meer wil slapen en hoe ik het dan ga volhouden, etc etc. Intussen wordt mijn man redelijk gek van me want als die van zijn werk thuiskomt zitten bij mij de tranen hoog. Hij vindt ook dat ik het meer moet laten komen zoals t komt, maar als je zó vermoeid bent en je zo machteloos voelt dan is dat gewoon niet mogelijk.

En inderdaad: het gevoel dat je móet genieten, want 3,5 jaar lang hard voor geknokt. Het is natuurlijk ook zo dat ik voor geen goud terug zou willen naar de situatie van voor mijn zwangerschap want dat verdriet en de angst dat het nooit zou lukken en ik nooit mama zou worden herinner ik mij nog maar al te goed, en dat was toch weer van een heel andere orde. Dat maakt overigens ook dat ik het moeilijk vind om dit bericht hier op dit forum te schrijven, zeker nu er net weer een paar lieve forumvriendinnetjes hun laatste hoop hebben zien vervliegen. Die zouden wíllen dat ze dit soort problemen hadden. Maar tegelijkertijd is ook jouw situatie ongelooflijk heftig en slopend, en vind ik het heel dapper en eerlijk dat je je bericht hebt geplaatst en verdien je een eerlijke reactie (en ben ik ook wel even blij dat ik mijn verhaal even van me af kan typen...).

Veel liefs en hou vol,
Silvia

Onze dochter Meijke vroeg de eerste weken ook heel veel aandacht. In haar bedje wilde ze echt niet slapen, in de wandelwagen ging het iets beter. Ik ging vaak met haar wandelen als ik er even doorheen zat, want dan viel ze meestal in slaap en had ik buiten het wandelen even een rustmoment voor mij alleen. Als Meijke bij mij was dan was het de rust zelve, maar ze wilde niet alleen zijn.

Ik heb me nooit onzeker gevoeld en haar gewoon heel vaak in de buikdraagzak bij me gedragen. Ze deed alles samen met mij, samen stofzuigen, samen koken, samen de was, enz enz....
Tegen de tijd dat mijn zwangerschapsverlof voorbij was wilde ze net in haar eigen bedje slapen en vond ze het ook leuk om -even- alleen in de box te spelen. Dit ben ik haar langzaamaan gaan leren door haar in de box te leggen en danbij haar te blijven staan en samen te spelen. Langzaam heb ik de afstand steeds groter en langer er tussen gelaten.

Het gaat ook bij jullie straks steeds beter, geloof me!! Maar idd de eerste weken is het doorbijten.
Mijn man zei toen weleens gekscherend: "dit vertelt niemand je van tevoren he!! Die ongelofelijke vermoeidheid, dat hoor je pas als je er zelf mee te maken krijgt... Is eigenlijk maar goed ook, want dan zou niemand kinderen willen!"

Het wordt makkelijker, en maak je niet ongerust. Die hele kleintjes kunnen niet te vaak bij je zijn. Ze leren het om alleen te slapen, en het is helemaal niet erg dat je kindje nu nog vaak bij jou op de borst slaapt. Bij jou voelt jou kindje zich het veiligste!!

Veel sterkte,
Natalie

PS. (Als je het idee hebt dat het meer is dan de vermoeidheid. Zorg dan dat je hulp krijgt, want postnatale depressies komen ook heel vaak voor. Dat is niets om je voor te schamen!! succes!!)

Hoi!

Als mama van een 2,5 jarige peuter en 6 maanden zwanger van de 2e denk ik nu ook al; 'hemel hoe ga ik het straks bolwerken'??? Mijn privesituatie is zo dat ik het de eerste periode 'alleen' ga doen. Voel me bij voorbaat al schuldig over van alles... (scheiding, niet willen samenwonen etc.) Maar goed dat is weer iets anders dan bij jou.

Ik kan me echt aansluiten bij het verhaal van Nathalie. Lora heeft de eerste weken heerlijk geslapen, maar na 5 weken kwamen de krampjes! hemel, dat hebben we geweten!!! Overdag droeg ik haar ook overal mee naar toe, die houding verzachtte de krampjes en ze sliep heerlijk zo. s'nachts was het afzien, ze werd gerust 3x wakker en dan was ik zo een half uur tot een uurtje met voeden en bezig om dr te helpen poepen...

Slaap is erg belangrijk, dus pak je tijd en rust. Huishouden komt wel hoor! En ze is maar even klein, pak dat mee als je kan.

Veel goede raad, je zult er toch je eigen weg in moeten vinden, maar het lukt je wel!!! Laat het maar over je heen komen!!!

Succes!

Liefs Tien

Zoo herkenbaar en ik kan me je schuldgevoel ook heel goed voorstellen.
Zelf ben ik in een postnatale depressie geraakt nadat onze adoptie zoon Finn is gekomen, ik wist niet dat adoptie ouders dit ook konden krijgen, maar blijkbaar maak je ook moeder hormonen aan als je je kindje krijgt.
Ik heb me ontzettend rot gevoeld, kon ook niet echt genieten van Finn, terwijl Finn de eerste 8 maanden een voorbeeldige baby was.

Ik denk zelf dat ik in die 13 jaar dat ik in de mediche molen had gezeten zo een bepaald sprookje had gemaakt, dat het daarna zo ontzettend kon tegen vallen.Is dit nou wat ik al die jaren wilde?

Daarnaast de moeheid..god wat was ik moe!
Zelf ben ik aan de antidepresiva gegaan, maar pas nadat Yuna 3 jaar later kwam, al die jaren heb ik me rot gevoeld en nu kan ik gelukkig weer genieten..

Ik wil je heel veel sterkte wensen, en ga eens naar de dokter als je zelf denkt dat het niet goed gaat met je..
niets om je voor te schamen..het komt zovaak voor, juist bij vrouwen die lang op een zwangerschap hebben moeten wachten.

Groetjes Debby

Wow, wat een reacties!

Ontzettend bedankt voor alle lieve berichten!
Ik vond/ vind het een moeilijk onderwerp om hier op de site te plaatsen, maar juist hier hoopte ik herkenning te krijgen.
En dat is er! Ik kan niet zeggen dat ik blij ben met de herkenning, want het betekent dat jullie je ook een moeilijke tijd hebben of hadden. Maar voor mezelf is het fijn om te weten dat ik niet de enige ben die hiermee worstelt.
Ook bedankt voor de lieve reacties op Yenthe, doet een moederhart altijd goed

Kata, juist dat ritme ontbreekt hier dus. We hadden het een poos, door andere voeding en inbakeren maar het is weer helemaal kwijt.
Bedankt voor je tip van het boek!

Temmie, de moet-dingen heb ik al een eind losgelaten, het kan gewoon even niet anders. Overdag slapen lukt me niet, dan zit mn hoofd veel te vol. Ik probeer, áls ze een keertje overdag slaapt iig lekker met een boek op de bank te kruipen oid.

Elisabeth, het voelde wel heel raar om zo eerlijk te zijn hoor. Voel me een zeur, terwijl ik juist zo dankbaar moet zijn en ook bén. Maar het valt me gewoon zwaar nu, met alle problemen.
Ook jij bedankt voor je tip van het boek!

Lis, ook ik pak Yenthe op als ze huilt. Ik probeer haar vaak wel een poosje te laten huilen, maar je hoort al snel of het zomaar een huiltje is of een "er is iets aan de hand huiltje". Yenthe huilt vaak direct na de voeding al, dan probeer ik haar wel in haar wieg te leggen maar is het tegen beter weten in.
Wat jij zegt over koken enz... Juist dat koken bijvoorbeeld vind ik moeilijk. Als mn man na een dag werken thuis komt wil ik hem daar niet ook voor laten opdraaien en voel ik me rot dat het me niet gelukt is. Terwijl hij ook wel begrijpt dat het niet anders kon.

Ir, idd die rust voor mezelf is belangrijk, maar die is er nu eenmaal even niet. Maar ooit.... komt die er!!

Silvia, je eerste stukje beschrijft het heel goed. Frustrerend als het wéér niet gelukt is om haar te laten slapen in haar wieg. Het me zorgen maken over hoe ik het volhou doe ik niet meer, het moet gewoon. De kinderarts zei dat ik moest bellen als ik het niet meer zou trekken, dan zouden ze Yenthe opnemen, maar dat doe ik echt niet. Ik ga haar niet op laten nemen als het voor haarzelf niet noodzakelijk is.
En nee, ik zou ook absoluut niet meer terug willen naar de situatie waar heel veel meiden hier nu inzitten, de pijn en het verdriet, daarom vond ik het ook heel dubbel om dit topic op deze site te openen.
Ook voor jou meis, hou vol!

Lynn, bedankt! Ik doe mn best om het gewoon op me af te laten komen, soms lukt dat ook wel, maar hoe langer het duurt hoe moeilijker dat wordt.

Natalie, Yenthe is in de wagen vaak ook wat rustiger, wat is dat toch he, met baby's.
Het probleem is dat Yenthe echt pijn heeft als ze huilt, dus haar laten wennen in de box oid kan gewoon even niet. En idd, ze kan niet teveel bij me zijn, alleen is het soms voor mama wel eens teveel na een een aantal dagen in de draagdoek en dan nog moeite hebben om hara rustig te houden.

Tien, heftig zeg, om het alleen te doen! Krampjes hebben we hier ook gehad en nu nog wel eens. Gelukkig weten we wat we daar tegen kunnen doen (warme kersenpittenzak op haar buikje doet hier wonderen).
Bedankt!

Debby, jeetje zeg, wat heftig, een postnatale depressie!

zomerdag, ik vind het juist zo moeilijk om hulp te accepteren. Mn man is na een dag werken ook moe, en naar anderen om me heen wil ik het gewoon niet toegeven, ik ben te koppig!

Brenda, ik geniet gelukkig van de goede momenten, die wil ik ook blijven zien, want daardoor zie ik het weer helemaal zitten!

Voor alle meiden die adviseren om hulp te zoeken als ik denk dat het nodig is: ik denk niet dat dat nodig is. Het is vooral moeilijk om te zien dat je kind pijn heeft en je machteloos staat. Dat is het frustrerende en vermoeiende. Ik kan haar niet helpen, alleen door er voor haar te zijn. Ik zit er niet doorheen, ik wil gewoon graag dat het met mn meisje beter gaat, dan gaat het met mij ook beter!

Nogmaals allemaal ontzettend bedankt voor de lieve reacties!
En voor degenen die bij dit topic denken, wat zeur je nou, jij hebt tenminste een kind: Sorry!

Liefs senna

Hoi Senna,

Ook mij raakt jouw verhaal. Herkenning!
Natuurlijk ben je ongelooflijk blij met je kindje, maar ho zeg... als het kindje zo onrustig is en zo akelig huilt en wat je ook doet werkt niet, dan doet dat een boel met je. En je vraagt je af waarom je kindje zo moet huilen. Het voelt alsof het niet klopt. En dat herken ik en is heeeeel akelig....

Mijn eerste kindje begon na 8 dagen te huilen. En te huilen... en te huilen... Het ging maar door. En wat ik of mijn vriend ook deden, het hielp niet. Van alles hebben we gedaan: ritme strakker proberen te houden, dragen, wiegen, troosten, laten liggen, bezoek artsen.
Uiteindelijk kreeg hij na 4 maanden ernstig eczeem en bleek er na latere onderzoeken ook een koemelkallergie en pinda-allergie. Alle zuivel die ik nam kreeg hij binnen en daar had hij maanden last van gehad. Wat ontzettend fijn dat er een reden was!!

Zoals veel boeken schrijven 'de moeder kent vaak wel welk huiltje wel of niet goed is', heb ik daar toch moeite mee gehad.
Door de moeizame eerste maanden, het 'gewier' van m'n zoon, het vaak huilen, had ik hem ook vaak bij me voor troost, wat drinken aan de borst. Ik had daarmee hem ongelooflijk veel aandacht gegeven (natuurlijk). Maar na 6 maanden liep ik nog steeds hele avonden met hem. Dat hoort niet meer zo te zijn. Dat gevoel kreeg ik ook steeds meer. En wat kon hij huilen... en zo hard dat ik echt dacht dat er nog steeds wat was.
Zomaar op een dag was ik er klaar mee. Ik voelde dat er iets moest veranderen. We hadden z'n voeding veranderd, z'n eczeem was bijna weg, het ging veel beter. Dan moet dat huilen toch ook veranderen? Waarom kon hij niet gewoon in bed gelegd worden en slapen 's avonds??

Cold turkey- methode toegepast. Boeken van bieb gehaald over slaapproblemen van kinderen. Ik heb hem vanaf dat moment laten liggen. Het was in 1 woord af-schuwe-lijk!!!!!!!
Terwijl hij huilde, krijste en werkelijk alles bij elkaar gilde boven in bed omdat we hem er niet uithaalden, zat ik beneden op de bank te huilen. Zo tegen m'n gevoel in. Wat voelde dit onnatuurlijk.
De eerste avond heeft hij 1,5 uur gekrijst!!! Iemand die dit niet heeft gedaan weet niet hoe akelig dat voelt... Die eerste avond heb ik een deel van het huilmoment bij hem gezeten naast de wieg, niet aangeraakt, maar stil ernaast gezeten.
De tweede avond was het een uur krijsen. Weer voor een deel ernaast gezeten. De derde avond was het een half uur en de vierde avond was het stil...
Sindsdien zijn we er doorheen.
En nu pas begrijp ik de 'drein- ik wil niet' huil en de huil die zegt dat er echt wat is.

Ik teer nu nog op die ervaring (hij is 3,5 jaar). Hij is nog steeds een jongetje met ook een zeer sterke wil. Bij hem helpt als het weer nodig is die cold turkey- methode zo goed. Ik geef hem een grens, hij probeert van alles om hetgeen voor elkaar te krijgen waar hij behoefte aan heeft, en als ik stand houd, komt hij weer bij en verandert in een kind dat zich prettiger voelt.

ZOOO moeilijk, kindjes die overmatig huilen in het begin. Ik heb nu mijn 2e kindje en dat is het tegenovergestelde. Wat een wereld van een verschil en wat een andere ontspannen moeder ben ik. Vind je het gek?? Ik niet!!

En of je nu x-aantal jaren verlangd hebt naar een kindje of niet, dit zijn gevoelens die erbij horen en mogen horen. Voel je niet schuldig!!!! Ga er maar aan staan....

Blijf rustig, als je het niet vertrouwt i.d.d. naar artsen gaan, vergeet niet dat je zelf nog niet hersteld bent (dat maakt het extra zwaar met een baby die het zo moeilijk heeft), lees literatuur en pik de dingen eruit waarvan je denkt dat die je kunnen helpen.

GOUDEN TIP: (hihi, bij mij dan en vaak gelezen)
Als je iets probeert: probeer het minimaal 1 week lang!!! Eerder niet stoppen, anders heeft het geen effect. Hetzelfde geldt als je in 1 maand 4 verschillende dingen geeft, begrijpt je kindje het niet. Het heeft een averechtse werking. Heb een lange adem, probeer even iets vol te houden en kijk dan pas of het werkt. Ook kinderen hebben die tijd en ruimte nodig om te leren en te begrijpen!!

Sterkte meid en weet dat het altijd heeeel makkelijk voor derden is je zorgen weg te wuiven. Zij zitten niet uur na uur in gehuil. En altijd in gehuil te zitten of te zien dat je kindje het NIET fijn heeft, dat voelt zo naar en breekt natuurlijk op!!!!

Lieve groet,
Det