wat kunnen de dingen toch vreemd lopen
weken lang was ik niet wegteslaan van deze site...
wat was het heerlijk om met al je vragen ergens terecht te kunnen en de verhalen en ervaringen van anderen te lezen.
maar moet helaas ook vaststellen dat,nu er veelste vroeg een einde is gekomen aan mijn zwangerschap.het ineens niet meer leuk is om alle verhalen te lezen en omiedere dag ff te kijken wie of wat er allemaal gebeurt is.
gewoon omdat de gedachten dat je wèèr die molen inmoet met al die onzekerheden me vreselijk naar de keel grijpt.
ik weet niet meer wat ik moet en wil.
misschien maar even rustig aan doen en een time out inlassen....
maar waarom? we weten toch dat we graag een kind willen waarom zouden we dan wachten met een volgende ivf behandeling.
morgen naar de arts.die wil vast weten wat we verder gaan doen maar ik weet het niet
wat is wijsheid?
wat een ellende!
sien

Hoi Sien!
Ik kan het wel voorstellen hoor dat je het even niet weet en dat het zwaar is. Wat onzekerheid met je kan doen.
Wij zijn nu 8 jaar bezig en voor ons was het 2 jaar terug einde verhaal, zonder ooit een poging te hebben gehad. We waren aan het sparen voor het buitenland omdat in nederland tese nog niet was toegestaan. Totdat mijn gynacoloog mij vertelde dat Nederland groen licht had. Voor de zekerheid hebben we afgelopen januari een tese laten doen en we waren ervan overtuigd dat er geen zaad werd gevonden en we vonden het ook goed. Hierna konden we het dan ook afsluiten, dan hadden we naar ons gevoel het echte bewijs dat we niet verder kunnen en tot onze verbazing was er iets gevonden, niet veel maar wel iets.
Onze dokter in amsterdam heeft ons een erg belangrijke zin geleerd en dat is: je hebt er maar 1 nodig.
Ik ben in ieder geval al dolgelukkig dat we een kans mogen krijgen.

Mijn zus heeft ook endometriose en is 3 jaar terug in amsterdam geopereerd. Was behoorlijk heftig.
Na een half jaar in de overgang te zijn gespoten om de endometriose tegen te gaan en het lichaam rust te gunnen voor herstel is ze na 8 iui en 2 ivf toch zwanger geworden van een gezonde tweeling.

Wat ik wil zeggen is geef de moed niet op en probeer niet eerder te treuren voordat je zeker weet dat het echt het einde is.
Dat treuren kan dan altijd nog, maar niet blijven treuren zolang je kansen hebt.
Ook al is dat makkelijk gezegt en ik hoop dat je begrijpt hoe ik het bedoel.
Houd positieve moed, ook al is dat erg moeilijk.
Vallen en opstaan en doorzetten. Later kun je nooit zeggen dat je er niet alles aan hebt gedaan.

Ik wens je veel succes met je beslissing en ik hoop voor jullie net als voor ons zelf dat het zal lukken!

Veel liefs Yvonne

hey,
Ik vind het best jammer voor je heb ooit vier miskramen kort achter elkaar gehad.
En heb toen alles erneer gegooit medicatie, mariebeelde, enz ik geloofde in niks meer;
We gave het op en gingen op vakanti een leven na de tweede vakantie in 3 maanden merkte ik dat ik eigenlijk in die week mijn regels moest krijgen maar er kwamen geen.
terug zwanger enkele dagen opnieuw bloedverlies dit bij de minste beweging de vijf eerste maanden verliepen vol tranen maar ik bleef zwanger.
Ze is nu in Texel op vakantie en verlaat dit jaar al de lagere school. Ik wil ff zeggen neem de tijd die je nodig hebt.

Heb eigenlijk niet heel veel meer toe te voegen bij de rest.
Maar een time out zou best goed zijn. Onze batterij gaat in deze molen tig keer zo hard leeg als in het "gewone" leven. Het slurpt al je energie weg en je moet jezelf toch weer opladen om vooruit te kunnen. Je kan ook kruipend vooruit maar de kans dat je dan instort is veel groter. De weg lijkt wel langer en verder als je even rust neemt maar de kans en hoop gaat daarmee niet weg. Probeer ff bij te tanken en van al het andere moois in het leven te genieten, en van elkaar. Sterkte meis.

Dag Sien,

Roos heeft het hierboven prachtig verwoord! Jij alleen, met je partner, kan aangeven hoe voor jou de grenzen liggen. En ik kan me goed voorstellen dat je behoefte hebt aan een time out. Het is echt niet niks hoor om na 3 x IVF zwanger te zijn en dat het dan misgaat, dat heeft nogal een impact. Misschien kun je een soort tussenweg bewandelen? Wellicht is er in het ziekenhuis een wachtlijst van een paar maanden. Schrijf je gewoon in voor een moment in het najaar, dan sta je in ieder geval in de planning en houd daarbij in je achterhoofd dat je het ook gewoon weer kunt afbeel en een maand uitstellen. Zo hou je de mogelijkheden een beetje open voor jezelf.
Heel veel succes en sterkte!

Jetje

Hoi Sien,

Ik weet helaas hoe je je voelt . Gewoon Kl@&#&*@. Eerst op een roze wolk en vervolgens heel, heel diep in de put. Hier moet je doorheen en dat zal je zelf moeten doen samen met je partner. Wij kunnen kunnen alleen een luisterend oor bieden. Geef jezelf de tijd om dit grote verdriet te verwerken, probeer leuke dingen te doen. Je zult merken dat het over een tijdje weer draaglijker wordt en dan denk je waarschijnlijk we gaan er weer voor, voor een beebje van ons.

Heel veel sterkte en houd je haaks meid.

Sterretje