Goedendag
Misschien komt het niet vaak voor dat een man op deze site is maar ik zoek advies. In het kort: Ik ben 51 mijn vrouw is recent 42 geworden. Voor ons beide het 2e huwelijk, ik heb een zoon uit eerste huwelijk. Mijn vrouw en zoon zijn buitengewoon goede maatjes.

De dag na haar 42e verjaardag is de 4e terugplaatsing geweest. Alle behandelingen waren in Nederland en vooral de laatste in Utrecht (Diak)vonden wij qua behandeling prettig.
Na de 3e mislukte poging (ultimo 2006) heeft mijn vrouw een vreselijke dip van ca. 4 - 6 maanden gehad. Nu na de 4e dreigt het weer mis te gaan. Zij wil geen professionele hulp zoeken. Hoewel ik goed kan luisteren en kan praten (is deels mijn werk)niet denk in oplossingen, haar knuffel, vertroetel, verzorg, verwen en noem maar op heb ik het idee dat ik ernstig tekort schiet.

Wie heeft er voor mij wat bruikbare tips.

Beste Man-van,

Wat lief van je dat je zo bezorgd bent over hoe het met je vrouw gaat! Zoals je beschrijft wat je doet, klink je als de ideale man. Volgens mij doe je alles, wat een vrouw in een dergelijke situatie nodig heeft. Het gevoel, dat je beschrijft, van te kort schieten, komt wellicht voort uit het feit dat dát wat je haar zo graag zou willen geven, haar eenvoudigweg niet kunt geven, namelijk een zwangerschap en een kind. En dat is iets waar ook jij mee zal moeten leren omgaan. Concreet advies heb ik dan ook niet voor je. Wel wens ik jou en je vrouw het aller- allerbeste toe!

Trui

Hallo Ikbeneenman

Ik denk dat je een lieve meedenkende man bent en ze zal ook zeer zeker heel erg van je houden en alle begrip van je krijgen,maar een vrouw zit soms heel erg moeilijk in elkaar !! dat zijn de hormonen zeggen ze dan !
Maar ik zou zeker zo blijven zo als je nu bent,de ene dag wil ze een knuffel de andere dag een goed gesprek maar ze wil ook zeer zeker een keer helemaal niets,je vraagt je als man dan wel eens af,wat doe ik nu fout ! nou niets,zo zijn wij vrouwen,we houden niet minder van jullie als we een keer een dag niet willen praten,knuffelen of wat dan ook,dan willen we gewoon even helemaal niets !!! snap je het een beetje ?? tja moeilijk hé,maar zo zijn wij vrouwen
Maar zeg wel iedere dag dat je van haar houd ;-)

Groetjes Manuela

Hallo lieve bezorgde man,

En ja, dat ben je echt hoor!!!!
Veel meer dan je nu doet kun je niet doen, en je schiet echt niet tekort hoor!!.
Wij weten hier allemaal dat dit traject loodzwaar is en een kinderwens heel intens is,zéker voor een vrouw. Het gevoel van ik wil graag een kindje van ons samen maar dat het dan weer niet lukt.

Wij zijn zelf ook jaren in de mmm bezig geweest en wij hebben altijd de stelregel gehad dat het ons echt wel ging lukken uiteindelijk en na 8 jaar is het ons dan toch gelukt. Dus wij weten hoe intens het verdriet kan zijn als een poging niet gelukt is.
Ons motto is: VOLHOUDEN EN POSITIEF BLIJVEN DENKEN, al is dat natuurlijk moeilijker gedaan dan gezegd/gedacht. Ikzelf dacht dan altijd, gaat het ons nog lukken? en dan gingen we weer verder.

Als een behandeling bij ons mislukt was, stortte mijn wereld en die van mijn man steeds weer in elkaar, maar we zijn blijven geloven dat het goed zou komen.
Dan pakten we ons weer bij elkaar en gingen we vol goede moed weer de volgende behandeling in, een enorme veerkracht bij ons.

Ik hoop dat het geluk ook jullie kant opkomt en het allerbeste voor jullie.

Groetjes van Carolien

Hoi bezorgde super man,
wat lief zeg dat je in alle opzichten je vrouw wil steunen (en dat heeft ze ook nodig!) ik denk dat het altijd wel erg moeilijk is voor een man om er vanaf de andere kant bij te staan, en er misschien een ander gevoel bij te hebben (omdat wij vaak op hormonen reageren!)
ik heb het idee dat je alles al doet .... mijn man en ik schelen ook 11 jaar (ja ja ik lees hierboven dat ik niet de enige bent!) en mijn man heeft me net zo gesteund als jij nu doet met je vrouw! wat je verder kan doen .... vind ik erg moeilijk als jezelf alles al geeft .... !

heel veel sterkte en succes het is voor jouw ook niet erg makkelijk!

liefs Lia

Hallo,

Inderdaad, wat de voorgaande spreeksters al zeiden, harstikke lief dat je zelfs van het forum lid ben geworden om advies te vragen en je ongerustheid te delen.

Wij zijn nu 3 jaar 'bezig' en momenteel zitten we middenin de 2e IVF-poging. Ik merk dat mijn man en ik op heel verschillende manieren met de behandelingen bezig zijn. Mij slokt het veel meer op, ik ben alleen nog maar bezig met de IVF en zet me schrap voor de slechte dingen die de toekomst ons misschien nog brengt. Mijn man komt opdraven als er een ziekenhuisafspraak is, praat met me of troost me als het nodig is, maar gaat daarna weer verder met zijn werk en hobby's. Uit het feit dat we hier op het forum bijna alleen maar vrouwen hebben leid ik af dat dit voor de meeste stellen geldt.... Ik denk dat de meeste vrouwen veel meer met de kinderwens en de behandelingen bezig zijn dan de mannen. Een situatie die je overigens bij elk feestje weer terug ziet: de vrouwen praten over hun kinderen, de mannen over hun auto. En ik weet niet wat de oplossing is nu bij je vrouw het verdriet zo groot is. Misschien kan je haar toch overhalen om via het ziekenhuis een keer met een maatschappelijk werker of psycholoog te praten. Die mensen zijn ervoor, hebben ervoor doorgeleerd, eten je niet op, en kunnen misschien net die tips&trucs of een steuntje in de rug geven om jullie verder te helpen.

Trouwens, het spreekt vanzelf dat je vrouw meer dan welkom is hier op het forum! Wij zitten hier ook allemaal niet voor niets: we delen ons verdriet, frustraties, angsten, informatie.

Sterkte
Liefs
Miffy

Hallo Ikbeneenman,

Ik las deze topic al een tijdje geleden en had zoiets, hij doet al alles wat hij kan doen. Maar nu bedenk ik me opeens iets wat we zelf hebben meegemaakt en misschien heb je er iets aan.

Mijn man doet er ook alles aan om me tot steun te zijn, opbeurende woorden, een schouder om bij uit te huilen, een knuffel en noem maar op. Maar bij onze laatste miskraam deed ie gewoon wat ik het meest nodig had. Hij liet zijn emoties zien en gek genoeg was ik hier heel erg blij mee. Voor mij was het een teken van ik sta niet alleen in mijn verdriet, hij heeft het ook en samen komen we er weer uit.

Waarom hij dat niet eerder had gedaan? Hij wilde er voor me zijn en dan moet je geen huilende man tegenover je hebben (woorden van mijn man).

Er is al eens een topic geweest: Mannen en de behandeling.

http://www.ivf-site.nl/Forum/topic.php?id=14373&highlight=man

Misschien kun je hieruit nog nuttige tips halen. Ik denk zelf dat je het al hartstikke goed doet. Zorg dat je er voor haar bent en laat zien dat je ook verdriet hebt. Gedeelde smart is halve smart, zeg ik altijd maar.

Sterretje

hoi,

ik vertelde je vraag aan mijn man en hi gaf duidelijk aan met hetzelfde te zitten...wat ons meteen weer een goed gesprek opleverde. Praten, en zelf goed aangeven hoe jij je voelt (zowel man als vrouw)werkt bij ons het beste! Succes verder in deze moeilijke tijd!

groetjes Debbie