Vorige week moest mijn vader voor controle komen bij de cardioloog. Blijkt dat de medicijnen voor z'n hart niet aanslaan. Dus nader onderzoek was nodig. Dat is intussen gebeurd en wat blijkt, hij moet een omleiding (bypass). Dit heb ik gisteren gehoord. De schrik sloeg mij om het hart. Een omleiding (bypass) is niet niets. Daar is hij nog wel even zoet mee.
Vandaag is hij overgebracht van een streekziekenhuis naar een accademisch ziekenhuis en daar wordt hij woensdag geopereerd.
Nu wonen wij niet om de hoek (2 uur rijden), dus je gaat ook niet zomaar even op bezoek. Op zo'n moment baal ik daar toch zo van, ik wil gewoon even bij hem aanwippen en dat gaat dus niet. Dan voel ik me zo machteloos en dan denk ik woonde ik nu maar dichter bij. Maar ja, dat is dus niet zo, dus komend weekend gaan we naar hem toe.
Had ik net de moet weer bij elkaar geraapt (na een miskraam) om met een cryo-poging te beginnen. Nu denk ik zal ik wel, zal ik niet. Eerst maar even kijken hoe het straks gaat met mijn vader, dat is nu even belangrijker. Woensdag wordt hij geopereerd en tot die tijd ligt hij in het ziekenhuis. Gelukkig woont mijn broer nog in de buurt, die trommelt nog een paar kennissen op, zodat pa niet de hele tijd alleen is. Dat is al weer een hele geruststelling.
Ik moest het gewoon even kwijt.
Sterretje

Door
. Gisteren mocht hij weer naar huis. Hij is in ieder geval weer blij in zijn eigen huisje te zijn. Ik vind het nog wel een beetje eng dat hij nu alleen thuis is. Hij zal nog wel wat hulp nodig hebben en wat aan moeten sterken.
al weer bij mij op bezoek, helaas, want ik heb iedere maand toch nog stille hoop dat we spontaan zwanger worden. We wachten nog even een maand voordat we weer beginnen, zodat de rust eerst weer kan keren in huize Sterretje. Het hakt er toch in zo'n periode.