Door Woensdag 27 juni 2007 moesten we weer om half 9 in het ziekenhuis zijn, ik hoopte zo dat ze nu wel zouden doorpakken. Rond 9 uur kwam de verloskundige van het ziekenhuis kijken of er nu ingeleid kon worden en ja gelukkig het kon! Ik had nu 1 tot 2 cm ontsluiting en ze kon de vliezen breken, dit is om half 10 gebeurd. Het vruchtwater was mooi helder, nou toen zou ik het infuus krijgen maar tot 2x toe lukt het de verloskundige niet om hem goed in mijn aders te krijgen (heb blijkbaar hele dunne bloedvatten in mijn pols), ze verontschuldigde zich omdat het haar niet lukte, ze zou een anesthestist bellen maar die konden pas na een kwartier komen, dit vond de gynaecoloog te lang duren en die besloot zelf maar om een infuus bij mij te zetten. Dit is ook gelukt maar alleen in de hand dat wilde die eigenlijk niet maar het kon niet anders.
Zo rond 5 over half 10 lag ik dan eindelijk aan het infuus en aan de CTG, elk half uur werd de pomp omhoog gezet en al binnen een half uur had ik goede weeën al om de 2 minuten. Toen de pomp op stand 6 stond hebben ze hem ook maar niet meer verhoogd omdat ik goede weeën had. Het volgde steeds korter op elkaar en rond half 11 had ik al om de minuut weeën, alle spulletjes werden klaargezet omdat ze dachten dat het wel snel geboren zou worden. Ik werd getoucheerd maar ik zat nog maar op 2 a 3 cm. Zo gingen we nog een hele tijd door.
Rond 12.30/12.00 uur had ik het niet meer en vroeg of ik in het bad mocht, dit mocht wel maar dan moest er 1st weer een CTG gemaakt worden, echter lukte dat niet goed en besloot de gyn om een electrode op het hoofdje van de baby te plaatsen, dit ging heel moeilijk maar uiteindelijk toch gelukt. Ik mocht ook wel pijnstilling hebben maar dan mocht ik niet meer in bad en moest ik continue aan de monitor liggen dus ik besloot dat ik 1st het bad wilde proberen
Ik kon goed ontspannen in het bad en kon de weeën die nu wel binnen de 50 sec. kwamen goed opvangen, ik kreeg ook al wat druk gevoel. Na een uur had ik al zo'n drukgevoel dat de gyn toch weer wilde toucheren en moest ik het bad uit, ik had ineens zo'n 8 cm ontsluiting wauw dat was lekker snel gegaan, weer werden de kleertjes onder de warmtelamp gelegd en moest ik weer aan het CTG alleen nu konden ze helemaal geen verbinding krijgen, bleek dat de electrode niet meer goed zat, er werd weer een nieuwe electrode geplaatst, ook deze viel echter halverwege de CTG er weer af en werd er voor een 3de keer een electrode geplaatst. Het zou nu vast niet meer zo lang duren. De pijnstilling heb ik dus ook niet meer gehad
Inmiddels was het 15.00 uur en had ik weeën om de 30 a 40 sec, toen bleek dat ik nog maar 8 a 9 cm had dit viel mij ontzettend tegen want ik had toch echt wel al het gevoel dat ik moets persen maar goed dat mocht dus niet en moest ze weg zuchten wat was dat ontzettend moeilijk, ook de 3de electrode is weer van het hoofdje afgevallen en moesten ze maar met een ander apperaatje steeds naar het hartslagje luisteren. 16.00 uur nog steeds maar 9 cm en nog steeds moest ik de persdrang wegzuchten, rond 17.00 uur heb ik aangegeven dat ik het nu echt niet meer kon tegenhouden, de verloskundige kwam weer om te toucheren en nog steeds zat ik op die 9 cm en besloot de verloskundige om zelf het randje weg te drukken, jeetje wat deed dat pijn zeg maar het lukte wel, bij de wee die daarop volgde wilde ze nog even voor de zekerheid kijken of dat randje wegbleef en dat was gelukkg zo.
Toen mocht ik eindelijk gaan persen en 14 minuten later was onze zoon er, ben niet gescheurd ondanks dat hij niet goed in het geboortekanaal lag, hij is cekraal (als je dat zo schrijft) geboren, je kon dat ook goed zien op zijn koppie dat ie er scheef doorheen is gekomen, hij zat ook nog helemaal onder de huidsmeer. Jan mocht de navelstreng doorknippen en Rémon heeft gelijk "wraak"genomen op de verloskundige (omdat ze die maandag niet wilde inleiden) Jan knipte in de navelstreng en het bloed spoot alle kanten op, bleek dat de verloskundige niet al het bloed uit de navelstreng weg had gedrukt, de verloskundige zat er helemaal onder, ze had d'r hele gezicht, hals, armen enzo onder het bloed. Het zat zelfs nog aan het plafond, de hele verloskamer zat onder de bloedspetters, maar gelukkig kon ze er zelf wel om lachen en zei wel dat het haar eigen schuld was.
Daarna kreeg ik een injectie bij het infuus in om de placenta geboren te laten worden echter duurde dit wel een hele tijd, na een kwartier heeft ze toch de gyn erbij gehaald en die ging met zijn volle gewicht op mijn buik drukken gelukkig werd na 23 minuten de placenta ook geboren net op het randje want anders moest ie operatief verwijderd worden. Ik heb nauwelijks bloedverlies gehad tijdens de bevalling daar stond de verloskundige ook van te kijken.
Na ongeveer 20 minuten werd Rémon voor het 1st aangelegd en al gelijk begon hij te drinken en goed ook, tegen kwart voor 7 ben ik lekker gaan douchen en om 19.00 uur kwam ik op zaal te liggen waar de Opa's & Oma's ook al waren.
Ik had wel erg veel last van naweeën en vooral op het moment dat Rémon lag te drinken, ik ben dan ook goed misselijk geweest van de naweeën, tijdens de bevalling heb ik ook de hele dag al wat gespuugd. Ik vond het een zware heftige bevalling die ondanks het inleiden toch erg lang duurde, ze hadden het zelf ook niet verwacht dat het zolang zou duren.
Ondertussen is Rémon inmiddels alweer 6 weken en het gaat ontzettend goed, hij groeit als kool. Het is zo'n heerlijk manneke
Groetjes Mariëtte
wat een heerlijk mannetje 
zeg, lekker trots van genieten hoor!
