Sorry, hoop dat het nu wel lukt om te schrijven,
ik voel me soms wat radeloos,
wat doe je als het niet lukt, ik wil niet negatief lijken maar soms weet ik het even niet meer.

Is vast de fantasie die me opspeelt, maar wat als ook adoptie financieel of qau gezondheidsredenen niet door kan gaan?

?

Ik heb alleen een ? gezien.
Lotus

Tja, dat is de grote vraag wat als het toch niet lukt?

Sorry, ik had wat gewijzigd maar het ging iedere keer mis, ik zie nu pas dat er een vraagteken staat.

Ik hou me de laatste tijd zo bezig met wat als het niet lukt.
We hebben al zoveel pogingen achter de rug, waarom zou het nu wel lukken, volgende week krijgen we te horen of we door mogen/kunnen.

Maar wat te doen als het niet lukt, wat doe je dan?
Ander werk zoeken, ik merk dat ik teveel opga in mijn werk en eigenlijk weinig buiten mijn werk om heb. Ik stop er zoveel energie in. Ik zou best wat anders willen maar ja, wat?

Investeer je meer in een hobby?

Wat als adoptie niet mogelijk is financieel of door gezondheidsproblemen.

Ik heb het gevoel dat iedere dag hetzelfde is, of het nu een paar jaar geleden is of nu en in de toekomst. Wat dat betreft maakt het niet uit wat je leeftijd is, het zal altijd hetzelfde zijn.
Hoe voorkom je dat?

Tja, het klinkt best depri, maar het houdt me bezig.
Sorry hoor, ik weet het soms even niet meer.

Liefs Henna

Bedankt voor jullie reacties,
Ik weet het soms even niet zo goed meer,

Kata, ik vond het eerst inderdaad wel wat heavy, had alles gewist en probeerde het toen opnieuw, maar dat lukt niet zo goed,
jullie hebben ook al veel meegemaakt, en nu nog steeds, wat jammer dat adoptie niet mogelijk is voor jullie. Ik hoop echt dat het in augustus voor jullie mag lukken.

Tja, we hebben wel eerder voor hetzelfde dillemma gestaan, 2 jaar terug dachten we dat het ook einde verhaal was en gaf het enigszins een plekje maar het bleef knagen.

Ik bereid me stilletjes voor de klap die misschien gaat komen.
Liselotte, misschien is het voor mij ook wel een idee om hier met iemand over te praten.
Ik wacht het volgende week nog even af en dan zie ik wel weer verder.
Maar het blijft afwegen. Ik weet wel dat mensen heel gelukkig kunnen zijn zonder kinderen maar ik zou zelf niet weten hoe ik het moet invullen.

Liefs Henna

hoi Henna,
Wat kan ik zeggen? Dat ik heel veel herken in wat je schrijft Henna. Ik loop hier ook nogal behoorlijk mee rond...

Ik las iets in de betrokken en oprechte reacties van Liselotte en Lisa wat me wel trof. Liselotte schrijft:

en Lisa schrijft:


Ik ben degene die hier vaker heeft geschreven dat ik er niet langer dan 10 seconden achter elkaar over durf te denken, dus voelde me geroepen ook iets te schrijven... voel me overigens totaal niet aangevallen hoor, maar schrijf hierover graag mee omdat ik er erg mee bezig ben.

Ik ben nog niet zo ver dat ik uitbehandeld ben en hoop ook nooit zo ver te komen. Maar ik weet wel dat ik van het tobberige type ben. Ik ken alle statistieken en kort samengevat: ik weet vooral hoe groot de kans is dat het níet lukt. En ik kan me ergens, deep down (of eigenlijk niet eens zo diep), totaal niet voorstellen dat het ooit wél zou kunnen lukken. Maar tegelijkertijd durf ik dus tóch niet langer dan 10 seconden écht actief te denken aan het moment dat het definitief niet gelukt is.

En eerlijk gezegd geloof ik juist dat het maar goed is dat ik dat nog niet doe. Ik ben de klap van het mislukken van een poging nu al min of meer aan het verwerken nog voordat de poging is begonnen, en denk dat het too much zou worden als ik ook de klap van het helemaal geen kinderen krijgen al zou gaan beginnen te verwerken nog voordat dat aan de orde is. Misschien is het zo dat ik later, als (áls) het negatieve scenario zich ontvouwt, bedenk dat ik me wel beter had moeten voorbereiden. Maar nu weet ik dat als ik naast al het negatiefs wat er toch al rondspookt in mijn hoofd, de gedachte aan het mogelijke eindresultaat (kinderloos) te veel zou toelaten, ik simpelweg verdere behandelingen niet zou volhouden.

Afijn, een verhaal geworden, en ook niet bijster vrolijk; ik begon te typen omdat dit onderwerp mij erg bezig houdt en toen rolde dit er ineens allemaal uit...

Henna: complete, totale herkenning dus...

Silvia

hoi Liesje,
geen stress hoor. Inderdaad: het internet heeft zo zijn beperkingen en kan uiteindelijk niet tippen aan een live gesprek onder het genot van een kopje koffie




Silvia

wat mij betreft wel! Hoewel... ik drink geen koffie... maar met bakkie thee zal t gesprek ook wel op gang komen toch?

Lisa,
Wat een sterke en dappere vrouw ben je. Petje af.

Het is inderdaad zo dat er vóór de kinderwens ook een leuk leven was dus dat er ná de kinderwens ook best weer zoiets mogelijk moet zijn. Ik merkte bijv. tijdens onze zomervakantie, zeilend door Denemarken, dat we even gewoon weer hartstikke blij door het leven voeren met z'n tweetjes, met als enige zorgen de wind en de regen. En eindelijk was de belangrijkste vraag van de dag eens níet "zal het wel lukken met de behandelingen?" Dat voelde wel als een soort bevrijding.

Maar terug in Nederland en in de aanloop naar de volgende poging (gisteren laatste pil, komende week aan de deca) heeft de kinderwens toch weer die allesoverheersende werking, en is er nog maar heel weinig ruimte in mijn hoofd voor andere dingen.

Ik put eerlijk gezegd wel een beetje hoop uit je opmerking dat als het dan toch zo zou uitpakken dat we er op een gegeven moment mee moeten ophouden, die beslissing ook als een soort opluchting kan voelen. Dat zal voor iedereen natuurlijk ook weer anders zijn, maar het feit dat deze mogelijkheid óók in het mogelijkheden-pakketje zit vind ik wel een prettige gedachte.

Silvia

Het levert heel wat discussie op.
Natuurlijk moet je hoop blijven houden en positief blijven denken maar ik wil niet negatief zijn maar wat als het straks voorbij is hoe vul je dan je leven in.
Toen we nog geen kinderwens hadden, was het ook leuk, maar nu het er wel is word ik constant geconfronteerd met kinderen, werk ook nog eens met kinderen.

Ik hou veel van mijn werk maar ik kan het niet loslaten, dat is niet altijd even prettig, ik ga er teveel in op.
Droom over al mijn collega's en het werk. Ik zou willen dat ik dit niet had.

Een hobby heb ik niet echt, probeer wel eens wat uit maar heb HET nog niet gevonden.

Hoe verloopt het contact met anderen?
Iedereen die ik ken heeft kinderen, als ik op visite ga, gaat het 99% over kinderen. Even gaat dan nog wel maar dan hoeft het daarna van mij even niet meer. Het lijkt net alsof er weinig ander gespreksstof is, dan zijn er wel momenten dat ik me buitengesloten voel, herkenbaar voor iemand, of ligt het aan mij?
Wat doe je dan?

Ik kan me om eerlijk te zijn een leven met kinderen niet goed voorstellen maar een leven zonder kinderen, ook niet. Gek he?
Wat worstelen we toch met onze gevoelens.

Affijn, het is een hele discussie, het is gewoon nog afwachten.

Liefs Henna