Hoi,

Van de week heb ik een kijkoperatie gehad, hysteroscopie en laprascopie.
Dit is allemaal wel goed gegaan enkel mijn baarmoedermond is te lang.

2,5 geleden had ik ze wel verteld dat we met de behandelingen bezig waren maar we wilden het nu als een verrassing houden als het wel zou lukken. Nooit gedacht dat er meer onderzoeken bij zouden komen kijken.
Ik had nu niets aan mijn ouders verteld dat we al sinds afgelopen najaar weer bezig zijn met de behandelingen, maar van de week vroegen ze over de telefoon doe het met mij ging, toen heb ik het maar gezegd, dacht dat er een last van mijn schouders viel. Ik heb ze verteld dat we nu weer gestart zijn, van het najaar weten ze nog niets.

Ze hebben daarna nog 2 keer gebeld, zijn niet langs gekomen terwijl ze vlakbij wonen. Nu verwachten ze wel dat wij even kersen komen ophalen die ze uit de bomen in hun tuin gehaald hebben.

Mijn schoonmoeder heeft niets van zich laten horen.Zij was wel op de hoogte van alles. Wel een kaartje dat we gisteren 7 jaar getrouwd waren. Van mijn werk hoef ik niets te verwachten, oke. Maar van je familie mag je toch wel verwachten dat ze enigszins belangstelling tonen. Of verwacht ik nu teveel?
Hoe gaat dat bij jullie?

Liefs Henna

Hai Henna,

Het is natuurlijk erg lastig te beoordelen vanaf hier, maar zou het misschien zo kunnen zijn dat je ouders je juist een beetje met rust laten? Je bent al even bezig en hebt ze dat net verteld, misschien trekken zij daaruit de conclusie dat je het prettig vind om er niet te veel aandacht aan te besteden? Ik heb de afgelopen jaren wel geleerd dat het handig is als je je verwachtingen uitspreekt. Dingen die voor jou vanzelfsprekend lijken, hoeven dat - soms tot je teleurstelling- voor een ander niet te zijn. Dus voor dat je je verongelijkt voelt, zou ik je verwachtingen naar je (schoon)ouders toe uitspreken, als de verhoudingen dat toestaan natuurlijk.
Maar in elk geval veel succes gewenst!

Trui

Hoi Henna
Kan me voorstellen dat 't een beetje tegenvallende reactie is van je familie. Ik weet van mijn moeder dat ze 't er wel erg moeilijk mee heeft gehad en ook niet zo goed wist hoe ze er mee om moest gaan. Geef ze even de tijd. Jullie weten dit al een tijdje, maar je (schoon)ouders hebben dit nog maar net gehoord en moeten 't misschien nog verwerken en een plekje zien te geven. Of misschien weten ze niet zo goed wat ze tegen je moeten zeggen (en daarom is Dema nu een boekje aan het schrijven ) Meisje probeer 't je niet te veel aan te trekken, ze draaien echt wel weer bij.
Liefs Lotus

Hoi Henna

Wat jammer dat je niet de reacties krijgt waar je op hoopt en ook behoefte aan hebt.
Zou t niet zo kunnen zijn omdat ze bang zijn dat ze iets verkeerds zeggen , niet weten hoe te reageren..
Ik las je onderschrift , wat hebben jullie al een hoop ellende op je dak gehad.
Ik hoop dat de ouders nog bijdraaien , mischien ns n goed gesprek aanknopen als je dat aankunt en ze op de man af vragen waarom ze niet reageren.

Sterkte

He meis, ik denk ook dat het de angst en onmacht is van je ouders, gewoon niet weten hoe ze moeten reageren om jou en je man geen pijn te willen doen. Als je de kersen op gaat halen er gewoon zelf over beginnen misschien is dat voor hun het zetje waar ze op zitten te wachten.

Liefs Connie

Lieve Henna, wij hebben er heel bewust voor gekozen om het niet te vertellen (alleen een goede vriendin weet het). Dit werd ons ook geadviseerd in het ziekenhuis destijds.
Mijn mams is heel begripvol, maar toen ik dus vorige maand vertelde dat ik weer geopereerd werd en m'n laatste eileider er uit ging antwoorde ze direct o jammer dan komen er dus geen kinderen. Met kinderen bedoelde ze eigenlijk kleinkinderen....
Ik merk aan schoonfamilie heel erg dat als je veel in de mmm zit dat men op een gegevenmoment medisch moe is, men kan het niet volgen, vraagt steeds minder hoe gaat het ermee, want je hebt altijd wel wat als je in de mmm zit.Toen ik nog geen 2 dagen uit het ziekenhuis was belde een schoontante op of hubbie met oompie mee naar een oltimerbeurs wilde, Nou hubbie wilde wel en mocht van mij best wel weg, nou dan kon ik die dag wel gezellig bij haar op visite komen.....moet je voorstellen, ik kon amper zelfstandig de plee bereiken. Mensen denken gewoon niet na.

Ik vindt het ook teleurstellend, maar heb geen zin meer om mensen er verder nog bij te betrekken als dat moeizaam gaat. wij melden alleen nog de grote zaken zoals operatie's, maar onderzoeken, punctie, etc. nee absoluut niet, krijgen we ook geen teleurstelling.

Wij leven met je mee meid!

Ik begrijp je teleurstelling, maar waarschijnlijk weten je familie (net als zoveel anderen) niet hoe ze er mee om moeten gaan.

Liefs alie.

P.s. Ik heb ergens eens gelezen dat iemand een brief had opgesteld naar familie enzo en daarin aangaf wat ifv was en hoe het ging en dat ze medeleven op prijs stelden.

Hoi meiden,

Bedankt voor jullie reacties.
Tja, waarschijnlijk hebben jullie wel gelijk wat betreft dat
mensen het moeilijk vinden om erover te praten.
Ik had juist mijn ouders niets verteld omdat ik destijds
ook alleen maar opmerkingen kreeg waar ik niets mee kon.

Maar ik wilde eigenlijk misschien ook wel blijven geloven dat het
ook anders kon, daar hoopte ik ook op, tegen beter weten in misschien.

Alie, hoe gaat het nu met je?
Wat een vraag inderdaad dat je even gezellig bij haar op bezoek kon komen terwijl je man op stap ging. En dat net nadat je geopereerd was.
Hoe komt ze erbij?
Alsof je een operatie even tussendoor doet en de volgende dag alles over is, was dat maar waar.

Liefs Henna