Ik vond het weer eens tijd om even van me af te schrijven.
Zojuist weer een magazine van Freya in de bus gekregen, en hoewel ik sterk twijfelde om er in te gaan lezen vandaag, heb ik het toch gedaan...
(Voor diegenen die dit magazine niet kennen, het is een blad dat je krijgt als je lid bent van Freya, een stichting voor mensen met vruchtbaarheids problemen )
Er staan veel ervarings verhalen in van vrouwen die ongewenst kinderloos zijn.
Wat ben ik geschrokken van het verdriet dat nog in me zit!!
Ik hoor mensen denken, 'vrouw, wat zeur je nou...je hebt nu toch een gezond kindje'
en ja, natuurlijk is dat zo, en ja, daar ben ik oh zo blij om!
Maar waar het me meer om gaat is het volgende;
Mijn kleine vent is nu 4 maanden, en al die tijd ben ik natuurlijk erg druk geweest met hem en mijn nieuwe leven, en heb ik weinig tijd gehad (genomen...) om terug te denken aan de lange weg vol pijn en verdriet die we hebben moeten bewandelen om dat mannetje hier te krijgen.
Maar nu, vanmiddag, op de bank , toen ik even met een kop thee een moment voor mezelf had werd mij pijnlijk duidelijk hoeveel verdriet er nog zit!!
Wat heb ik gejankt, geschreeuwd, gesnotterd en rare oerkreten uitgebracht!!
Ik ben er best van geschrokken eerlijk gezegd.
Wat zit het allemaal nog diep!
Alles kwam weer naar de oppervlakte, maar dan in een vloedgolf!!!
Het is waar wat ze zeggen...het is en blijft (ook al is er nu een kindje!) een enorme open zenuw...
Het zal langzaam wel een plek krijgen denk ik, maar jeetje....wat voel ik het nu nog goed allemaal...
Ik ben misschien een beetje vroeg met mijn nieuwjaars wens, maar ik wens iedereen hier
(en dus ook de moeders onder ons...)
heel veel kracht, geluk en gezondheid voor 2012!!

Liefs Krul

lieve krul,

meid wat herken ik me in je verhaal, het afgelopen jaar heb ik ook een paar keer van die huilbuien gehad, idd ook bij het lezen van de Freya Magazine, of tijdens het kijken van babyboom. Soms gewoon als ik verwonderd naar mijn slapende dochter kijk. Het besef wat een geluk we hebben, en wat we er voor hebben moeten doorstaan, Je hebt dit niet zomaar in 9 maanden zwangerschap verwerkt, dat heeft tijd nodig.

ook voor jou en je gezin de allerbeste wensen voor 2012

ditwens ik trouwens iedereen hier toe!!

liefs wilma

Lieve Krul en Wilma,

ik schrijf hier nooit meer maar lees nog regelmatig even mee.
Ondanks dat wij nog niet het geluk mogen ervaren, na 7 jaar nog steeds met lege handen en aangezien we op de pre-wachtlijst staan van ons adoptieproces duurt het zeker nog wel een jaar of 3-4, merk ik dat het gevoel nog heel sterk aanwezig is. Ik had gedacht dat ik me er wel bij neer had gelegd dat we geen biologisch kindje gaan krijgen kan ik soms van onmacht alles wel bij elkaar schreeuwen. En tja dat lucht op dat moment dan ook wel even op moet ik zeggen.
Ik hoop in de toekomst hetzelfde als jou te mogen beleven hoor Krul, want ik hoop voor ons toch ook nog stiekem op een wonder maar zal me ook zeker compleet moeder voelen als we ons mooie donkere kindje in de armen mogen sluiten. Dus voor mij ziet hopelijk de toekomst er nog steeds hoopvol en rooskleurig uit maar het verdriet blijft. En of je nu wel een kindje hebt, die weg ernaar toe is gewoon niet te bevatten en niemand anders dan jij weet wat het met je heeft gedaan. Iemand die het heeft meegemaakt kan zich in je verplaatsen maar dan voelt het voor diegene anders dan voor jou.

Ik zou zeggen laat die sporadische buien gewoon komen. Het is een proces waar je doorheen moet en dit zal er zeker nog bijhoren. Lekker even het uitgillen of wat dan ook. Lucht op!!!

Liefs Maureen

Lieve Krul,

Geef toe aan die buien, zo vreemd is het niet dat het verdriet nog zo diep zit. Het vervullen van je kinderwens heeft zoveel van je gevoel in beslag genomen, dat is niet zomaar weg.
Bij ons heeft het, in verhouding tot vele anderen op dit forum, niet zo heel lang geduurd. Maar zelfs nu hier boven twee mannekes liggen te slapen moet ik slikken als ik dit onderwerp op tv voorbij zie komen. Bij het programma Babyboom liepen de tranen over m'n wangen en als ik iemand opmerkingen hoor maken over IVF, dan ligt dat erg gevoelig. Kortom, je gevoelens zijn normaal, geef er aan toe op de manier die bij jou past. Wil je gillen, gil dan en wil je huilen, huil dan.
Knuffel!

Zo herkenbaar! Je verdriet en pijn zijn blijkbaar niet ineens verdwenen als je je zo gewenste kindje in handen hebt.

Vandaag was ik in gesprek met een vriendin die helaas ook in de MMM is beland. Ze vond het moeilijk en is het vertrouwen in de artsen kwijt aan het raken. Even ervaringen delen en vragen beantwoorden doe ik dan graag natuurlijk, ik weet immers waar ze over praat. Ik praat er makkelijk over, maar merk nu wel dat het meer met me doet dan verwacht. Het spookt weer allemaal door mijn hoofd,
oud zeer noemen ze dat toch? Het zal altijd bij ons blijven denk ik. En af en toe nog eens even flink janken, schreeuwen, gillen is alleen maar goed denk ik. Het is niet zomaar iets wat we allemaal meegemaakt hebben. De een nog erger dan de ander natuurlijk... En dat is niet ineens weg met de geboorte van een prachtig wondertje, het verzacht wel vind ik...

Sterkte meid met het verwerken van je gevoelens, schroom niet om eens met een proffesional te praten. (zijn wij allemaal ook een beetje natuurlijk....hahaha)

Hoi,

Ik herken het zelf ook, de mensen begrijpen je ook niet als je daar weer eens eventjes over begint, dat heb ik namelijk. Ik zie de mensen dan denken, maar jij hebt nu toch een gezond kindje, wat zeur je nou.
Dit wereldje zal voor altijd een deel van mijn leven blijven, want ik denk het zo vaak als ik naar mijn mannetje kijk, goh wat ben je toch en wonder. Sterkte meis, het zal moeilijk zijn om dit een beetje los te laten.

Liefs Lin