Hoi dames,

Zag in het UMCU een brief hangen dat ze daar met een onderzoek bezig zijn naar de periode van de wachtweken, m.n. invloed van stress geloof ik.

Nou dames, ik dacht dat wie hier met meeschrijft daar wel ervaring mee heeft. Hoe meer mensen hun ervaring delen, hoe meer gewicht zoiets in de schaal legt, toch?

Ik ben blij dat ze onderzoek doen naar die wachtweken, omdat ik hoop dat de onderzoeksresultaten zullen leiden naar tastbaarheid/objectiviteit.

Misschien ook dat dit helpt op de werkvloer en als je weerstand ondervindt. Dat er iets uitkomt waardoor we met z'n allen sterk kunnen staan en dat je dan kunt zeggen, kijk het "is zo". wellicht doet de politiek er ook iets mee en dat je wetswijzigingen krijgt die ons rechten geeft... Dat je dan als vrouw gehoord wordt, dat er begrip is voor je situatie en je niet ontslagen wordt omdat je zo vaak "afwezig" bent. Dat las ik hier ooit, dat iemand kon vertrekken of voor werkweigeraar werd uitgemaakt. Zou toch mooi zijn, dacht ik, dat daar nu eens, wellicht hiermee, een verandering in kwam. Als je ziek bent heb je frechten, als je zwanger bent ook, maar de weg die leidt naar mogelijke zwangerschap mag wat mij betreft best eens met minder hobbels. We moeten het nu nog hebben van sympathie en als ik kon toveren dan zou dat wat mij betreft mogen veranderen naar een recht.

Dus hierbij de info wie daar over gaat:

mail: h.d.l.ockhuysen@umcutrecht.nl
tel.: 088-7553628

groetjes Carol

Is het de bedoeling dat ik die persoon ga mailen of bellen? kan die persoon niet deze website en dan dit tpoic lezen en bijhouden en vragen stellen. Vind ik een stuk makkelijker.

Mijn verhaal: Ik vond het prikken het meest verschrikkelijke, de punctie heb ik als meest verschrikkelijke ervaren. De pijn was ondragelijk. Ik snap niet dat sommigen hier fluitend door heen gaan? Ik vond het zo verschrikkelijk dat ik zeker weet dat ik het niet nog een keer zal doen. Ik vind het doodeng.

De wachtweken waren wel spannend, net als op een sinterklaascadeautje wachten als kind. En je bent natuurlijk ook onzeker, omdat je nog niet weet of je zwanger bent, maar persoonlijk was ik redelijk overtuigd in de wachtweken en ben allebei (vers en cryo) de keren ook direct zwanger geworden (dus tsja is misschien ook niet helemaal representatief).

Op mijn werk hadden ze enorm veel begrip (ook weer mazzel denk ik). Ik heb de afgelopen jaren veel goodwill opgebouwd en kon rustig thuis blijven na de punctie. Ook ging ik naar het ziekenhuis voor alle controles, maar goed mijn werk was dichtbij dus uur na afspraak was ik dan meestal weer op kantoor. Ook de hoeveelheid werk werd afgestemd op mijn ziekenhuisbezoeken. Er werd echt enorm rekening met mij gehouden. Wat dat betreft alleen maar lof voor mijn management. Mijn man ging ook altijd mee. Zijn werk kon dat niet apprecieren en hij werd dan ook vlak na de bevalling ontslagen. Wat dat betreft zijn de rechten voor mannen veel verschrikkelijker dan voor ons vrouwen. Wij krijgen meestal nog wel begrip.

Wat eigenlijk nooit onderzocht wordt is hoe mannen zich voelen en wat zij ervaren en hoe zij zich wel of niet inzetten voor hun vrouw. Ik zag bijvoorbeeld ook vrouwen die alleen in de wachtkamers zaten. Dat vond ik dan zo sneu. Dan dacht ik waar is die vent????? Ik kan me voorstellen dat het voor die vrouwen veel zwaarder is in de wachtweken, dan als je man volledig meegaat in het hele gedoe. Nu moet ik wel zeggen dat mijn man in de wachtweken moeilijk aanspreekbaar was, maar dat kwam misschien omdat ik positief was en hij slechte ervaringen opgedaan heeft in het verleden. Daarom zaten we er ook anders in.

Lijkt mij heel interessant om situaties te vergelijken en niet alleen maar uitkomsten. Waarom ervaart iemand de wachtweken als zwaar? Hoe is men als man en vrouw daar samen ingestapt? Wat is de achtergrond van iemand? Heeft iemand een positieve of minder positieve instelling? Heeft iemand al negatieve ervaringen achter de rug? Werkte die iemand? Hoe heeft het werk daarop geanticipeerd? Wat voor gevolgen had dit voor de gemoedstoestand van iemand? Etc. Etc.

Nou dat is in het kort mijn aandeel in dit verhaal

nouik had me aangemeld via mail en gewoon bij het uncu gezegt maar nooit wat gehoord

Hoi Brenda,

Ja da's wel lullig zeg... Misschien is het deze keer anders, want zag dit briefje eigenlijk pas deze week hangen...

Groetjees carol