Hoi Meiden,

Ik vroeg me af, bij een poging voor een brusje in de toekomst hoe je een werkgever inlicht hierover? Hoe hou je dit stukje behandeling toch zo prive mogelijk? Wat vertel je wel en niet?
Hoe kap je overdreven bemoeizucht af, wat niet meer is gerelateerd aan werkinformatie?
Waar trek je de grens?

ERvaringen goed of juist slecht?

Hoi lief,

Ik heb werk voor 3 dagen in de week. In totaal zijn we met 15 mensen op kantoor. Ikzelf heb ervoor gekozen om IEDEREEN in te lichten, ik ben telefoniste/receptioniste/administratief medewerkster en als je dan weg bent, ontdekt toch iedereen dat. Ik heb een moment uitgekozen dat (bijna) iedereen op kantoor was en heb toen de melding gedaan dat we graag een 2e wilden (dit wist eigenlijk iedereen wel) en dat dit op de natuurlijke manier niet lukte en we hiervoor naar het ziekenhuis zouden gaan. Mijn collega's reageerden allemaal heel begripvol.

Ook toen ik zwanger was, heb ik het gelijk verteld met ca. 5 weken zwangerschap(waarom zou je dit voor je houden als jezelf zooo blij bent?). Toen dit uiteindelijk een miskraam werd, hoefde ik me niet groot te houden, dit vond ik persoonlijk erg fijn. De miskraam heb ik niet in de groep gemeld, kon dit gewoonweg niet, maar de collega's zagen wel aan mij dat het niet goed was en enkelen vroegen hiernaar (en zo hebben al mijn collega's dit vervelende nieuws wel gehoord)

Weet natuurlijk niet hoe jouw werksituatie eruit ziet, of iedereen elkaar alles kan vertellen of niet (ik hoop voor je van wel, dit is wel erg plezierig hoor).

Ik wens je in elk geval heel veel succes voor een brusje en hoop dat het snel raak mag zijn.

Liefs,
Ro

hoi!

Bij de eerste behandeling heb ik het ook verteld ik werk in een winkel en toen nog full-time en toen moest ik het wel zeggen ivm vrije dagen voor ziekenhuis bezoeken!

maar in de zomer waren wij voor een 2e weer begonnen en heb ik het pas verteld nadat ik een mk heb gehad ook omdat ik een telefoontje van het zh had gehad dat er geen embryos meer waren en we opnieuw moesten gaan beginnen met icsi toen op dat moment moest ik naar mijn werk en moest ik huilen tja toen moest ik wel iets vertellen! Allemaal in shock omdat ik het voor me had gehouden.
maar nu heb ik afgelopen zaterdag een tp gehad van een cryo en ze weten niks dat wil ik zelf gewoon niet ik vind het zelf dat het tussen je man en jou is!

succes!

Hoi Lief
Zoals je weet ben ik nu bijna 8 weken zwanger van nr 3. Omdat ik slechts 3 dagen per week op kantoor ben en we 'slechts' een cryo-behandeling hebben gehad, hebben ze er op het werk ook maar weinig van last van gehad. Ik ben in totaal 5 of 6 keer in het zh geweest (inclusief eerste gesprek met gyn), waarvan 3 keer onder werktijd. Voor deze 3 keer heb ik heel makkelijk een smoesje kunnen bedenken (problemen met opvang van de tweeling).
Echter ben ik nu aan het begin van de zwangerschap zo beroerd (kortademig, benauwd, algeheel beroerd, maar gelukkig niet te misselijk) dat ik me ziek heb moeten melden en in overleg met de bedrijfsarts heb afgesproken dat ik nu voor halve dagen werk (volgende week 2 uurtjes per dag langer en daarna hopelijk weer volledig). Maar wat heeft die aardige man gedaan... in het verslag geschreven dat mijn ziekteverzuim zwangerschapsgerelateerd is! En 1 keer raden wie dat verslag ook krijgen, mijn baas, de personeelsadviseur van onze afdeling en natuurlijk hoofd personeelszaken. Ik heb hun dus maar even een mailtje gestuurd dat ik idd zwanger ben, maar dit graag nog een paar weken geheim had gehouden, en of ze het dus nog even voor zich willen houden tot ik het zelf aan mijn collega's heb verteld.
Volgende week woensdag heb ik de 2de echo, en ik ben van plan om het de maandag daarna tegen mijn collega's te vertellen. Ik ben wel heel benieuwd hoe mijn collega's zullen reageren.

Hoi lief, ook hier goede ervaringen op het werk. Mijn baas heb ik uitgelegd hoe een en ander werkte en dus ook op de hoogte gehouden van de 'planning' omtrent de punctiedatum etc. Ben altijd op de punctiedatum en de dag erna afwezig geweest. Probeerde daar in overleg met m'n baas tevoren al rekening mee te houden. Vond het heel prettig geen smoesjes te beogen vertellen. Zelf nooit bemoeizucht ervaren maar als je vragen zo voelt kun je toch zeggen dat je details voor jezelf houdt maar wel je afwezigheid zo tijdig mogelijk zal laten weten? Collega's heb ik het alleen verteld als ik voor wat betreft andere dingen ook een goede band met ze had.

@kristel: het is zoals je wellicht weet voor zowel werk als ook boor je eigen rechtspositie (mogelijk) van belang of je ziekte al dan niet zwangerschapsgerelateerd is. Dat moet de bedrijfsarts daarom ook aangeven maar dat had hij wel kunnen aangeven natuurlijk. Voor jezelf kan het alleen spelen bij doem scenario's waar ik je niet mee zal vermoeien maar het is dus geen toevallige aanvulling.

Charlotte

Hoi Lief,

Ik heb het aan de directeur en mijn collega's verteld en gevraagd of ze er niet naar willen vragen zodat ik hopelijk een keer het goede nieuws kan vertellen dat ik zwanger ben. Ik heb dat gevraagd omdat anders als ik even weg ben geweest iedereen vraagt 'en?? hoe was t?' terwijl je daar helemaal niet op zit te wachten of je er te emotioneel voor bent om zo'n vraag te incasseren.
Ik sta voor de klas en ik heb er voor gekozen dat ouders en kinderen er niet van de hoogte zijn en dat is soms wel lastig. Juf waarom moet je weg, waar ga je heen; dat vind ik wel lastig om iedere keer een smoesje te verzinnen.. en ouders die vragen of het wel goed met me gaat en dan aan je gaan trekken omdat ze zich zorgen maken over het onderwijs als jij er steeds niet bent....dat ervaar ik als druk. Toch kies ik er voor het niet te vertellen want anders ben ik die zielige juf die (nog) geen kinderen kan krijgen...

Niet alle collega's houden zich aan mijn wens en sommigen vragen dan toch hoe het was als ik weg ben geweest. Het ligt dan echt aan mijn bui hoe ik reageer...

Het blijft toch lastig..het is zo iets intiems en privé van je tweeën en doordat je afwezig moet zijn van je werk moet je het met meer mensen delen dan je wil...

@ Sofi;Dat kan ik me voorstellen dat je dat als extra druk ervaart.....maar toch moet je proberen makkelijker gezegt dan gedaan, weet ik) om daar niet in mee te gaan. Zijn ouders echt bezorgt over het onderwijs, of willen ze via die weg toch even proberen te weten te komen wat er speelt?...........laat maar langs je heen gaan, dat zou toch wat zijn als je ook ouders op de hoogte moet houden van zoiets intiems.
En straal dat ook maar een beetje uit en geef anders een beetje kribbig aan dat je daar niet van gedient bent...durven ze het niet nog een keer.

Ja dat is moeilijk om dat gescheiden te houden, bijna alle mensen beleven die fase met elkaar, heel intiem, maar helaas bij de mmm "moet" je toch meer mensen op de hoogte stellen, wat ik persoonlijk echt zo verschrikkelijk vond!! maakte het proces 10x zwaarder.

Sofi; heel veel sterkte en ga voor je duimen op een mooie afloop!

@Ro; Fijn dat je ruimte voelde om het met je collega's te delen en dat ze op een moeilijk meotioneel moment het wel via de "wandelgangen" te weten kwamen en je niet steeds het moeilijk nieuws moest vertellen.

@Saar; ik ben ook van mening dat het iets is tussen je man en jezelf. En dat je zelf moet kunnen vertellen erover waar je jezelf goed bij voelt

@Kristel; Ik snap dat je dat zelf tegen je collega;s had willen vertellen. Goed dat je er nog een mailtje achteraan had gestuurd.
Vanuit de bedrijfsarts gezien en eigenlijk ook voor jezelf is het toch wel fijn dat het in het verslag gemeld wordt, omdat je als zwangere veel meer bescherd wordt dan vroeger. Kan best zijn dat als je je ook beroerd voelde, maar neit zwanger, dat een bedrijfarts je dan veel eerder weer gaat pushen om te werken.
Nu moet je gewoon goed zorgen voor jezelf en je beebje in je buik, en als je dan ook nog eens ziek bent, dan mmoet je inderdaad even uitzieken.

Hoop dat je je snel weer beter voelt!