Hoi Meiden,

Mijn partner en ik zijn de afgelopen tijd er veel mee bezig geweest geweest om in de toekomst te gaan voor een wondertje erbij (als we het geluk mogen hebben).
Deze beslissing ging gepaart met wikken en wegen, ook omdat bij mij de wens groter is dan voor mijn partner. Voor hem was het eigenlijk goed zo, maar ik wist eigenlijk al gelijk na de bevallig dat ik het graag nog eens mee zou willen maken, altijd al groot gezin gewilt....Willen en krijgen dat zijn twee dingen zoals ieder weet die met een medisch traject te maken heeft gehad.
Ik had ook niet het gevoel van" mijn gezin is compleet" zoals veel vrouwen dat zo mooi kunnen omschrijven, juist omdat ik nog die sterke wens heb.

Ik vroeg me af of meer stellen hier wel tegenaan zijn gelopen? en hoe ga je hiermee om? Dit is namelijk zo lastig, omdat het een kinderwens betreft en geen ding, zeg maar...

Mijn man heeft laatst aangegeven, dat als het voor mij zo belangrijk is hij ook voor wondertje erbij wil gaan. Hier zou hij ook van houden natuurlijk.

Nu vraag ik mezelf alleen af, wanneer start je weer? en waarom dan? ook gezien het feit dat het gezinsleven veel energie kost in combinatie met behandelingen...
Wat is een handige leeftijd voor de kinderen om te starten, praktisch gezien? Ik snap dat het verder helemaal niet te plannen is en afhankelijk of het nog een keer mag lukken natuurlijk.

Maar vroeg me af of andere mensen hier ook mee hebben geworsteld en wat hun afwegingen hierin waaren?

Liefs Lief

In eerste instantie hebben wij gezegd , toen ik eindelijk zwanger was, 1 is genoeg. Al snel begon het te kriebelen en toen we na een jaar toestemming kregen om weer zwanger te mogen worden stopte ik meteen met de pil. We zouden niet weer gaan behandelen. Maar na 2 jaar toch opnieuw naar het ziekenhuis gegaan. Helaas door 2 operatie's tussendoor heeft er een tijdje tussen gezeten voordat we weer verder konden. We zijn nu 7 ½ jaar verder en achteraf hebben we er spijt van dat we niet meteen weer zijn gaan behandelen. Er is zoveel tijd verloren gegaan. Onze zoon word straks al 9 het leeftijdverschil wordt steeds groter en groter en ook word ik ouder.

En al die jaren zijn we bezig geweest met onze kinderwens en voel ik me daar best schuldig over tegen onze zoon. Want soms vergaten we daardoor te genieten van wat we wel hadden.

ik ben nu zwanger van ons 3de wondertje..ik zou er niet te lang mee wachten want hoe ouder je bent hoe lastiger het gaat,..
ik heb het geluk gehad dat het bij ons weer in 1x is gelukt..
en je weet nooit hoelang je bezig bent voor een brusje! mijn 1ste jesse zijn we 3 jaar mee bezig geweest..ik was toen gelukig pas 22 dus voor mij dringde de "tijd"niet..een half jaar later was ik zwanger van sem..en zwanger van nr 3 :D

heel veel succes en go for it!

Hoi lief,

Mijn dochter is nu 7.Mijn vriend en ik zijn inmiddels al 4 jaar bezig geweest en nu ben ik (pril)zwanger..
ik zou advisren om als je er zelf aan toe bent, gewoon te beginnen.
Jij weet ook dat het lang kan gaan duren of dat het meteen raak kan zijn..
Mijn vriend vond het niet erg als het uiteindelijk niet zou lukken,maar is nu o zo blij dat het voor ons op de valreep raak is..

Knuffel Pietje

hoi hoi

ik snap je gevoel helemaal, ook ik vraag me dat af. wij hebben komende week de intake voor een brusje, ik heb meer practisch gedacht, bij maureen zijn we 4 jaar bezig geweest,stel dat dat nu weer zou gebeuren...... plus het feit dat in 2013 ws nog maar 1 poging vergoed word. Ik wil maximaal 3 pogingen doen, lukt het niet, dan is dat zeker heel jammer, maar we zijn al zo dankbaar met Maureen, dan is het goed zo. dan kunnen we het hele gebeuren afsluiten. ik ben het hele ziekenhuis gedoe nl erg zat. maar ja als we een brusje willen dan is dat de enige mogelijkheid.

sterkte met je keuze

liefs wilma

Hoi lief,

ik heb hier precies hetzelfde.
mijn man heeft al een dochter uit een eerdere relatie en 3 maanden geleden is onze zoon geboren ! Ik heb altijd al gezegd dat ik meer kinderen wil en helemaal nu hij is er zou ik zo graag nog een kindje willen !
MIjn man is 38 en ik ben 25 en hij vind het eignelijk wel goed zo.
hij heeft een keer gezegd tegen mij dat als er nog 1 mag komen hij dit wel voor zijn 40ste wil.

Ik hoop dan ook dat hij dit nog steeds wil. want ik wil nu nog niet beginnen .. eigenlijk als de kleine een jaar is ofzo.

Het is wel een hele moeilijke keuze want ej weet ook neit of het gaat lukken..
wij hebben nog 3 cryo's ...
mochten die niet goed ontdooien weet ik ook niet of ik een hele nieuwe poging nog wel zie zitten met alles erop en eraan.
het is gewoon heel moeilijk allemaal !

Nou jullie succes met de beslissing enzo :)

Hoi dames,

Wat fijn die reacties! Merk al wel dat het gewoon lastig blijft.
Duidelijk is dat we er in de toekomst weer voor willen gaan.

Ik denk wel dat ik ditmaal meer bij mezelf blijf en of ik het wel trek....vorige keer zo doorgedenderd van poging naar poging, nu denk ik meer aan mezelf, dan maar soms even een rustmomentje tussendoor, dat heb ik wel geleerd.

Hoe ervaren jullie een vervolgpoging als het voor een volgende kinderwens gaat? Is dat anders? Merk toch dat de wens erg sterk is, maar weet ook dat ik al zo gezegend ben....dat haalt de druk er wel vanaf, maar wordt de wens niet minder sterk door.....

Zou zo graag willen dat we allemaal dit mee mochten maken!

Hi Lief,

Je moet je gevoel volgen. Als je gevoel zegt weer te willen beginnen, zou ik zeggen gewoon doen! Gewoon klinkt misschien wat makkelijk, maar je bent er nooit klaar voor. Er is altijd wel een reden om te wachten. Wij zijn toen onze zoon 6 maanden was al gestart, was er ook niet echt klaar voor, maar het kriebelde gewoon. En misschien komt het ook wel doordat je weet dat het misschien toch ook weer lang kan duren voordat het lukt. Nu zijn we inmiddels ruim een jaar en alweer 3 behandelingen verder en helaas het heeft nog niet zo mogen zijn.
De 1e behandeling vond ik het niet zwaar. Dat ik al een kind had, maakte het voor mij toen makkelijk. Zo van, nou we hebben al een mooi ventje en als het niet lukt "so what". Nou inmiddels voelt het wel anders hoor... De teleurstelling, het verdriet en de onmacht is weer net zo groot als toen we bezig waren voor onze zoon. Dit had ik niet verwacht!!

Lfs Sillie