Hoi meiden,

Ik was weer eens wat Topics aan het doorlezen en in een topic kon ik merken dat een persoon het niet meer zo "passend" vond (gevoelsmatig) om hier te schrijven op dit forum, omdat ze inmiddels moeder was geworden en ik denk dat dit vaker zo wordt beleeft.
Toch ben ik van mening dat alle vrouwen hier ruimte mogen krijgen op hier te schrijven, ook vanwege de nasleep van alles en wellicht in de toekomst weer behandelingen moeten ondergaan.
Voor sommige zal dit soms gevoelig liggen of confronterend, maar ikzelf vond het ook wel goed om te lezen als het gelukt was bij een ander...zo van het kan dus echt!!
Ik hoop dat veel meiden hier blijven schrijven, ook als je al moeder bent, omdat we toch allemaal dezelfde achtergrond hebben qua medische behandelingen en hier toch al die tijd lief en leed hebben gedeeld.

Wat mij betreft gewoon blijven schrijven en anderen advies geven en steunen.

@ meiden; heel veel succes met alle behandelingen en ik hoop dat ieder van ons dit geluk mag ervaren, al lijkt de weg soms lang...

Ik herken het helemaal. Ik voel me soms ook schuldig tegenover anderen omdat wij al een zoon hebben mogen krijgen.
Ik merk ook wel dat ik minder steun krijg nu wij voor een 2e kindje aan het behandelen zijn. Ik moet immers niet zeuren want ik heb er al een.
En toch ben ik wel van bijna iedereen het langst aan het behandelen/ proberen.
Van onze zoon zijn we 4 ½ jaar bezig geweest en nu al weer 7 ½ jaar!

Maar toch snap ik het ook wel weer want toen wij aan het behandelen waren van onze zoon en ik las een verhaal van iemand die niet zwanger werd van een 2e of 3e kindje dan dacht ik ook mens wat zeik je wees tevreden met wat je hebt. Maar nu begrijp ik dat verdriet heel goed.

ik heb dat ook wel eens gedacht..ik heb 2 kinderen waarom schrijf ik nog mee?
maar idd we hebben allemaal een medische achtergrond wat kinderen betreft..

Niet alleen mensen die het mmm traject doorlopen hebben alleen recht op klagen en verdriet. Wat denk je van mensen die jarenlang geen partner kunnen vinden of waarvan de partner geen kinderen wil en zij wel of mensen die een ziekte hebben waardoor ze geen kinderen kunnen krijgen. Ook zij zien om zich heen mensen kinderen krijgen, op natuurlijke manier en ook via IVF etc. Alle mensen die ongewild kinderloos zijn hebben recht op hun verdriet. Deze site is dan weliswaar alleen voor mensen die het mmm traject doorlopen, maar soms vind ik het te kort door de bocht van degene die het mmm traject doorlopen of zij de enige zijn die een wond op hun hart hebben. Er zijn zoveel mensen met deze wond, weliswaar op een andere manier. Ik gun het iedereen van harte. En ik vind iemand die IVF doorloopt niet minder gewoon dan wie dan ook. Ik heb zelf ook moeten accepteren dat dit de weg was waarop wij kinderen krijgen en heb even moeten slikken, maar ik heb gemerkt dat de zwangerschappen niet afweken van andere mensen. En ik zag nog steeds het verdriet van vriendinnen die ongewild kinderloos zijn om welke reden dan ook.

Het belangrijkste van alles vind ik dat wij vrouwen elkaar steunen en niet veroordelen op de wijze waarop iemand een kind krijgt. Als die vriendin die nog geen partner heeft gevonden ook even bij je mag uithuilen. Als die vriendin die al vele mislukte KID's achter de rug heeft even bij je mag uithuilen. Als die buurvrouw met haar ziekte jouw kindje vastpakt en haar hart breekt (en ze evengoed jouw kind als een prinses op aarde behandelt) bij je mag uithuilen en als je nichtje die vastgeplakt zit aan de verkeerde man en geen kinderen zal krijgen omdat hij dat niet wil en zij hem niet kan loslaten omdat ze zoveel van hem houdt en denkt niet zonder hem te kunnen even bij je uit mag huilen. Al die vrouwen die ongewild kinderloos zijn en veelal geen forum hebben, als we voor al die vrouwen nu ook gaan wensen dat zij kinderen krijgen (of dat nu met of zonder IVF is) dan zou de wereld een stukje mooier zijn. En ook de vrouwen die 1 of tig keer IVF(of een vorm daarvan) doen mogen bij mij uithuilen. Het huilen kan een ontlading zijn bij een positieve en een negatieve uitkomst.

En ik vind persoonlijk het heel begrijpelijk dat het een schok is als je op welke manier die lang vervulde wens in vervulling ziet gaan. En ik kan me voorstellen dat dit allerlei emoties oproept. En ook die vrouw mag mijn schouder lenen en bij mij komen uithuilen.

Zelf heb ik diverse reacties ervaren om me heen tijdens mijn ICSI van mensen die het op de "gewone"manier krijgen en mensen die al een ICSI of IVF traject achter de rug hadden. Ik ben blij met al hun steun geweest en heb moeten slikken bij degene die er andere ideeen op na hielden. Ik heb ook teleurstellende reacties gehad van mensen waar het op de natuurlijke manier lukte en toch kan ik die ook begrijpen. Het leven is niet zo zwart- wit en niet iedereen heeft hetzelfde inlevingsvermogen. Laten we elkaar alsjeblieft in waarde en laten we ons ook niet minder voelen dan een ander. Laten wij vrouwen elkaar door dik en dun steunen. En iemand die al een kindje heeft, heeft net zo goed recht op steun, no matter how!

Wow! Erg mooi omschreven!!! More power to you girl!!!

Maar ook een stukje confrontatie..... Ik ben toch altijd wel van mening geweest dat vrouwen met kinderwens, maar nog niet de partner hebben gevonden, toch altijd nog die partner zomaar in de supermarkt kunnen treffen en dan het dan snel kan gaan qua kinderwens.....
Maar ik snap wel die onzekerheid.....
En wat voor mij nog het meest confronterde is, is het stukje over de vrouw met partner zonder kinderwens.... Dat is voor mij echt een No Go! Dat kan ik heeeeel moeilijk snappen. Ik neem dan altijd wel aan, dat dit onderwerp in die relatie vaak al vroeg ter sprake is gekomen en dat je dus weet hoe hij erover denkt....... Ik denk dat dit zo moeilijk is om samen te leven met een man die een vrouw dit niet WIL geven en dus ook jou verdriet daarin niet ziet, moeilijk, moeilijk, moeilijk. Ik kan me namelijk zo goed voorstellen, dat zo'n vrouw als ze 40 is en geconfronteerd wordt met haar omgeving en al die gezinnen, dan zo'n grote, allesoverheersende wrok gaat voelen voor die man, voor de kans die ze nooit heeft gekregen.....
Nee dat zou ik echt niet kunnen, en al vroeg in de relatie de relatie had verbroken.
Maar overkomt het je als stel dat het je om medische redenen niet lukt dan ligt dat anders, omdat je er samen alles aan hebt gedaan.....
Maar dan nog lijkt het me moeilijk, wat als de een bijv wel door wilt met behandelen en wil uitwijken naar het buitenland voor behandelingen en de man niet.....? of andere opties om kinderwens te vervullen en de man wil niet.........................................
Dit klinkt misschien weer heel naar, maar dan heb je het weer over twee verschillende keuzes en hoe kan je dat ooit oplossen in een relatie en de relatie goed houden, volgens mij kan dat gewoon niet, omdat je vroeg of laat mekaar gaat kwalijk nemen dat ik jou ogen je kans op een kind is ontnomen door de beslissing van een ander.....

Moeilijk!

Hoe zie jij dit? Persoonlijke mening? Maar ik vind het wel heel mooi omschreven dat al deze situaties vragen om een schouder om op uit te huilen!!

Godlike,

Niet iedereen kan in de supermarkt een partner vinden hahaha. Ik ken vrouwen en mannen die al jaren op zoek zijn en ook uit alle macht de eerste de beste persoon die zich aanbiedt aangrijpen om vervolgens daarna weer gedumpt te worden. Is het hun schuld dat ze niet voldoen? Is het hun schuld dat ze misschien niet mooi genoeg zijn om een partner te krijgen? Of welke reden dan ook? Je kan niet stellen dat iedereen een partner kan vinden. Zelfs die mooie meid niet die al jaren op zoek is en geen man kan vinden om welke reden dan ook. Niet iedereen heeft het dat geluk.

Die vrouw die in het begin van de relatie zelf nog jong was en haar partner ook en die dacht dat ze haar man wel kon veranderen. Of er zijn ook mannen die zeggen daar wil ik het nu nog niet over hebben en dan nadat je jarenlang samen bent, en ze toegeven geen kinderwens te hebben en die vrouw al zo intens van die man houdt, is het hun schuld dat ze nu teveel van die man houden en niet zomaar weg willen bij die man?

Ja en dan zijn er mensen die het geluk hebben dat ze en elkaar gevonden hebben en dezelfde wens naar elkaar uitgeproken hebben. Deze mensen hebben al zoveel liefdesgeluk, waar die anderen maar van kunnen dromen. Ja en daar zitten dan weer mensen tussen die het niet zomaar kunnen krijgen en de mmm in moeten. En dan is de vraag is de liefde zo sterk dat bij tegenslag deze overwint of is als dit niet lukt de liefde over? Is het eerlijk om de ander de schuld te geven en boos te worden omdat jouw droom niet in vervulling gaat? Is het eerlijk om het andere te misgunnen die het geluk wel hebben en misschien zelfs wel op de natuurlijke manier hebben verkregen? Tsja het leven is niet altijd eerlijk. Ik weet hier ook geen antwoord op.

Ik weet wel dat er veel meer mensen zijn met verdriet en ongewild kinderloos zijn. Ook mannen. Niet iedereen heeft het geluk de liefde te mogen vinden. Ik heb een mannelijke collega die naar begrippen niet mooi genoeg is en geen vrouw kan vinden, maar zich al jarenlang intens verdrietig voelt omdat hij geen gezin heeft. Is het terecht dat deze man dit niet heeft? Vind je echt dat hij hier wat aan kan doen? Hij kan misschien wel naar plastisch chirurg, maar of hij dan echt naar maatstaf mooi zal worden?

Ik merk op dit forum dat sommigen het heel moeilijk vinden als het hun niet lukt en anderen wel, maar hoe vaak kijken ze naar anderen waar het allemaal niet lukt, en geen liefde en geen gezin?

Ik ben voorstander om zoveel mogelijk te proberen. Dus desnoods gaan voor andere zaadcellen of andere eicellen als het dna daar wel blijkt te matchen. Ik ben ook voor adoptie. Maar mijn partner denkt daar anders over. Het is heel moeilijk als je daar beiden anders over denkt. Maar ik denk niet dat je je man ineens verlaat als hij niet openstaat voor deze zaken en je al zoveel keer het mmm traject hebt geprobeerd. Of zie ik dit verkeerd? Gaat de relatie dan stuk?

Het zijn allemaal lastige levensvragen. Ik weet wel dat niet alleen mensen die in het mmm traject intens ongelukkig kunnen voelen, maar dat iedereen die ongewild kinderloos is, soms het leven niet meer aankan. En waar kunnen die mensen dan terecht? Hier is geen forum voor? Hier is ook weinig begrip voor, je krijgt dan inderdaad reacties als je komt wel iemand in de supermarkt tegen....nou ik heb het niet meegemaakt hoor dat mensen elkaar daar tegenkwamen. Ik denk dat het heel bijzonder is als je iemand tegenkomt en echte liefde mag ontvangen. Ik vind dit al zo een groot geschenk. En het allergrootste geschenk is in mijn opinie om samen een kindje te krijgen. Laten we ook een kaarsje branden en weesgegroetjes etc sturen voor alle mensen die ongewild kinderloos zijn, net zoals we dat doen voor al die mensen die het mmmm traject moeten doorlopen.

En vooral laten we beseffen dat we niet de enige zijn die pijn lijden.

Hoi,

haha nee dat is misschien wat kort door de bocht gedacht, maar wat ik bedoel is dat je dan nog opties hebt en het niet per see ophoud....Ik kom het in mijn omgeving wel vaak tegen en dat dan hupsakee..snel zwanger.

Ik besef zeker dat ieder huisje zijn kruisje heeft, maar toch om bij het gebied van kinderloosheid te blijven, heb je in en medisch traject toch minder kans.....

Bijv bij 12 weken zwangerschap en mocht het daarna mis gaan, dan staat de teller op het aantal behandelingen die je mag weer op 3. Dat spookte bij ons wel door het hoofd en dat is zo´n rare, nare gedachte...en toch dat is wel hoe het is+ de harde werkelijkheid!! en daar hoeft een andere vrouw bij wie het natuurlijk gewoon kan nooit over na te denken, en daarmee bedoel ik niet dat ik het verdriet onderken.

Ik vind het zelf moeilijk als je daar anders over denkt als stel zijnde, natuurlijk houdt het daarmee niet op, maar de kans dat zoiets belangrijks een breuk kan veroorzaken is wel tastbaarder.
Samen dezelfde weg inslaan is bij belangrijke emotionele zaken is wel wat je samen sterk kan maken. Het moeilijke is ook, dat ik van mening ben dat je namelijk geen compromie kan sluiten over zoiets als kinderwens tot vervulling laten komen.....
Ik denk dan ook dat als je ziet dat het iemand zoveel verdriet doet dat een ander dit niet wil, dan kan ik me niet voorstellen dat je als man zijnde dan nog jezelf in de ogen aan kan kijken ,als je eigenlijk de veroorzaker bent dat die verdriet en het grote gemis bij degene van wie je zoveel houdt. Daar denk ik dan vaak over na, ik zou het niet kunnen.
Ik heb ook wel eens een vergelijkbare situatie meegemaakt bij verre kennissen, waarbij de man ook altijd aangaf geen kinderen te willen, maar zij wel, maar erbij neergelegd en die man verbreek op een bep leeftijd de relatie.....je voelt hem al aankomen....en heeft inmiddels een gezin met 3 kinderen bij een ander. Die vrouw was haar vruchtbare leeftijd al voorbij die achterbleef met lege handen!!!!
Zo walgelijk. Dat heeft mijn gedacht waarschijnlijk over dit onderwerp erg getekend! Zo van, dit zou ik mij nooit laten ontzeggen!
Omdat ik dan het idee heb dat het een gebrek aan liefde is, want waarom zou deze persoon het bij een ander wel ineens willen....

Ben je niet bang dat je nichtje dat ook een keer zo gaat denken?

Ik zit dit nou net aan mijn man te vertellen, en hij had ook een vergelijkbare situatie meegemaakt, over een man die altijd aangaf kinderloos te willen zijn,zijn vrouw wel grote kinderwens maar dat opgeven voor hem, komt hij een andere vrouw tegen en ja hoor......rara kinderen gekregen.....
Ik heb er toch een beetje een naar gevoel bij.
Wat maakt het dan dat zo'n man dat bij een ander wel wilt en zich ervoor open wil stellen? gebrek aan liefde ofzo?
Wat het antwoord ook zou kunnen zijn, voor degene die daardoor achterblijft is het wel erg wrang en ik denk dat je zoiets geen plaatsje kan geven.

Godlike,

Dat is natuurlijk verschrikkelijk. Je vraagt je dan inderdaad af of de liefde met die vorige vrouw wel diep genoeg zat. Ik hoop ook dat mijn nichtje een punt zet achter de relatie, maar ze houdt echt zoveel van hem. Ik denk overigens niet dat hij met anderen wel kinderen zal krijgen, hij is er gewoon het type niet voor. Ik heb ooit zelf in zo een relatie gezeten en die man heeft ook nog steeds geen kinderen. Die wilde dat echt niet. Pas na 6 jaar kon ik de stap wagen om te breken om voor mijn kinderwens te gaan. Maar het is niet zo eenvoudig als je denkt om een relatie op te geven. Je weet ook niet of je daarna nog iemand tegenkomt.

Ik heb een vriendin met een goede baan en echt een hele leuke meid, die al jaren ongewild kinderloos is. Zij heeft zoveel verdriet om het gemis van een relatie en gemis van kinderen. Ze heeft wel veel vriendjes gehad, maar geen blijvertjes, terwijl zij alles voor zo iemand doet. Dat ik echt niet begrijp waarom ze het nog niet heeft. Ik gun het haar zo.

Ik denk dat als je mensen in je omgeving hebt die ongewild kinderloos zijn om welke reden dan ook, dat je toch anders over dingen gaat denken. Tuurlijk lijkt het makkelijk als je zelf in een goede relatie zit om te zeggen dat iemand zus of zo moet doen, maar ja zo werkt het niet.

En zomaar zwanger worden zonder relatie, tsja daar ben ik geen voorstander van. Wat doe je dan zo een man aan? En wat doe je een kind aan? Aan de andere kant heb ik het zelf ook wel eens die vriendin geadviseerd omdat ik weet dat ze een goede moeder zou zijn. En dan beter een goede ouder dan geen, toch.

Over het mmm traject vind ik dat er inderdaad weinig pogingen vergoed worden. Maar je kunt ook stellen dat als mensen dit heel graag willen hier zelf ook voor willen sparen. Nu vind ik de kosten wel belachelijk hoog. Daarnaast de impact die het heeft op een vrouwenlichaam en geest (idem dito voor mannengeest) is erg zwaar. Ik kan me ook voorstellen dat er rustpauzes worden ingelast. Eigenlijk zou het beter zijn als ze meer gegevens hadden waarom iets niet lukt. Mijn man heeft met zijn vorige partner 4 pogingen, waaronder 1 niet vergoede poging ondernomen. Dit is allemaal niet gelukt. Ik had 1 poging nodig. Waarom lukte het bij mij wel? Waarom ben ik nu ook inmiddels zwanger van de eerste cryo? Dat is misschien ook wel oneerlijk, maar misschien zit er ook wel een reden achter? En dat kan wel eens een hele lullige reden zijn, zoals matchend dna. Of zijn wij elkaars ware en moest het zo zijn? Het is treurig voor zijn ex en die relatie heeft het mmmm traject dan ook niet overleefd. Toen ik mijn man leerde kennen wist ik dit allemaal niet. Ik denk wel dat ik er sowieso anders in zat dan zijn ex. Ik was al zo blij met het vinden van de ware liefde en samen dezelfde wens hebben en ik had ook de eerste dag al een droom over dat we samen kinderen hadden, dat ik eigenlijk overtuigd was dat het niet mis kon gaan. Is het mijn sterke droom of fantaseren die ervoor gezorgd heeft dat het bij mij wel gelukt is? Ik weet het echt niet. Ik weet wel dat ik intens blij ben dat ik en de liefde en het gezin gekregen heb waar ik altijd zo van droomde.En daar ben ik nog elke dag dankbaar voor. Mijn jarenlange verdriet is omgezet in eindeloos geluk. Tranen schiet nu in mijn ogen, zo dankbaar.

wowie meiden,
zo lezend jullie verhalen, schoten toch wel brokken in mijn keel hoor.
heftig allemaal.
mijn ex wilde eigenlijk ook nooit kinderen, toen het na 2,5 jaar niet lukte op de normale manier kwamen we in de mmm. maar zijn toen niet tot een echt ivf-poging en punctie moeten komen. wel met hormonen, temperatuur schema's, een hoop laparoscopie, bleek ik pco te hebben en zoveel cystes in mijn eierstokken dat we echt wel hulp nodig hadden.
mijn ex zei al direct geen ivf. dus tja dan toch maar met medicatie alleen proberen.
na 3,5 jaar was ik zwanger, hoera, oeps 3 hartjes, helaas miskraam bij bijna 10 weken.
daarna raakte ik zwanger van mijn oudste wel met hulp van hormonen)
mijn jongste kwam na bijna 4,5 jaar na mijn oudste ook met hulp en achteraf was mijn ex dus niet blij,
toen mijn jongste 5 maanden was is hij er vandoor gegaan met zijn huidige vrouw. (waar hij al mee rotzooide toen ik zwanger was van Joris).
inmiddels heeft ie daar ook 3 kinderen.

toen ik Koen leerde kennen heb ik direct tegen hem gezegd dat kinderen krijgen voor mij niet er in zat. alleen via ivf/icsi.
daar Koen geen kinderen heeft (nooit een relatie gehad) en dit wel wilde, hebben we hier goed over gesproken en zijn we naar de gyn gegaan.
en mochten we al heel snel (binnen 2,5 maand) bij de ivf arts beginnen in Rotterdam.
tja en de rest kunnen jullie in mijn onderschrift wel lezen.

nu zijn we echt aan onze allerlaatste cryo's gekomen en nu spookt het toch wel door onze koppies. stel dat het niet zal lukken dan zullen we dus geen kindje van ons samen hebben. maar we gaan niet verder, mijn lichaam kan het niet goed meer aan.
heb al jaren (sinds geboorte van de oudste) reuma en nu ik al 4 jaar geen goede medicatie heb gaat mijn lichaam wel protesteren. en lijd al jaren aan hoge bloeddruk (familiekwaal).
ene kant wil ik zo graag Koen en mijzelf een kleintje schenken maar ja waar trek je de grens he....
andere kant ik ben nu wel beetje op lichamelijk dan he. en voor Koen is dit ook moeilijk want hij ziet dat ik de laatste pogingen goed heb afgezien.

maar we hebben nog niet geheel de hoop opgegeven, we hebben nog 2 cryo's eerst maar eens kijken of het met deze wilt lukken!!

liefs Tanja