Lieve mensen,

9 feb. ben ik bevallen van onze prachtige dochter. Ze is kerngezond en ze doet het echt geweldig! Slapen, eten, groeien......noem maar op.

Waarom voel ik me nu dan zo down? Ben enorm moe, voel me af en toe depressief. Kan huilen om niets. Kan het soms lastig verdragen als ik zie hoe ze naar mijn ouders lacht. (heb dan zoiets, waarom niet bij mij) Ik merk nu soms dat ik het op haar af reageer, terwijl ze dat absoluut niet verdient. Ik wil haar niet lastig vallen met mijn gejank.
Wie o wie heeft ervaring, tips. (heb wel gelezen over verlate postnatale depressies, kan dat echt?)

Mirthe

mischien zijn het je hormonen? ik denk dat je het beste naar je huisarts kan gaan..je moet er niet mee blijven rondlopen.
dat je voor jou en je kindje niet goed
sterkte!

Hoi,

Js dat kan goed, en je hebt een grotere kans hierop als je via de medische traject zwanger bent geworden.
Ga idd naar de huisarts, komt vaker voor....
Wens je veel sterkte!

Laat je nog weten wat je gaat doen?
Niet alleen mee blijven rondlopen hoor.

Liefs Lief

Oh, wat herkenbaar wat je schrijft. Zelf heb ik na 2 maanden een postnatale depressie. (al noemen ze het anders, want voor de wet bestaat dit namelijk niet...maar dat terzijde) Je hormonen zullen flink in de war zijn en laten we wel wezen...het hele traject gaat je niet in de koude kleren zitten. ik merk dat het er bij mij nu allemaal uitkomt, de spanning van al die jaren, onzekerheid tijdesn de zwangerschap en dan die bevalling... Ik heb van mijn huisarts B^tabletten gekregen, schijnt vaak goed te werken bij hormoniale dingen. voor mij halen ze zeker de scherpe kanten eraf.
Blijf er niet mee rondlopen, maar trek aan de bel! ga naar je huisarts, laat je ook doorverwijzen naar een eerste lijns psycholoog (echt fijn even van je af te kunnen kletsen)maar blijf niet zelf aanmodderen! Je bent echt niet de enigste die dit overkomt, dus je hoeft je neregens voor te schamen!

Hallo..

Mijn vriendin had na haar bevalling deze klachten ook, en bij haar bleek dat schildklier te snel werkte. Maak een afspr bij je huisarts om eens bloed te laten prikken.

Succ6
Liefs ,

Mirthe,
hup naar de huisarts!
Ik weet niet of het een verlate postnatale depressie is of iets anders, en eigenlijk doet dat er ook niet zoe toe. Want de stemming die je hebt en het gevolg dat het heeft voor je kindje is niet goed. Tijd om uit te zoeken wat er aan de hand is. Goed dat je beseft dát er iets aan de hand is trouwens, en dat je al te rade gaat bij ons! Hopelijk heb je een fijne huisarts waar je met je probleem terecht kunt en die ook naar je kan luisteren.

Dikke knuffel en heel veel sterkte. Houd je ons een beetje op de hoogte?

Hoi Mirthe,

Ik vroeg me af hoe het nou met je ging?
Heb je al de stap naar de huisarts kunnen zetten?

Hoi Mirthe,

wat goed dat je dat hier neer zet, heb zelf een postantale derpessie gehad en durfde eerst niet aan mensen te vertellen wat ik voelde want juist ik die zo lang al bezig was geweest en eindelijk moeder was moest toch op die hele grote roze wolk zitten, nou niet dus, maar ben naar de huisarts gegaan en verteld hoe of wat, moest 2 weken rustig aan doen, maar ik had niet alles verteld hoe ik me voelde, na 2 weken weer terug en gelukkig heeft hij mij doorgestuurd en hebben ze mij geholpen.
Ga naar je huisarts en vertel precies wat je voelt.

Sterkte, Liefs Lisette

@liset, nou hier durf ik het wel te schrijven. Maar hardop uitspreken dat heb ik nog niet gedaan. Althans niet verder dan manlief en inmiddels de huisarts.
De huisarts zag het niet als PD, maar denkt dat ik teveel hooi op mijn vork neem. En aangezien mijn man de hele week van huis is, sta ik er door de week ook alleen voor.
Ik denk dat de HA enerzijds wel een punt heeft, maar dan voel je je toch niet zo verschrikkelijk down??? Hij adviseerde me om eens een weekje vrij te nemen en verder wilde hij er eigenlijk niet op in gaan.
Dat vrij nemen klinkt natuurlijk wel fijn, maar dat zie ik zelf niet zo zitten.
Ik heb uit eigen beweging maar contact opgenomen met het FIOM, ik dacht: een gesprekje daar kan misschien niet kwaad. Baat het niet, schaadt het niet....
Zij stonden wel gelijk voor me klaar, en volgende week heb ik al een gesprek. Zij vonden de reactie van de HA ook best vreemd, aangezien dit soort punten nog wel eens onderschat worden.
Anyway, ik ben blij dat ik de stap genomen heb. En we zullen wel zien hoe dat gesprek gaat verlopen.
Voor nu probeer ik volop te genieten van het mooie weer, en natuurlijk de bezigheden van ons kleine meid. Ik verplicht mezelf de positieve dingen te zien.

Bedankt in ieder geval voor de begripvolle reacties!!

Liefs Mirthe