Lieve mensen,

Heb na de geboorte van onze dochter al een tijd hier niet meer geschreven. Wel al die tijd meegelezen en meegeleefd...

Drie maanden geleden begonnen voor een brusje. De eerste cryopoging mislukte, maar de tweede poging was wonder boven wonder raak. Met zes weken hebben we een echo gehad. Deze was zeker niet zo duidelijk als bij onze dochter (dat was een helder kloppend sterretje, zo klein, maar zo fel, zo vol levenslust), maar ik zag ook nu een hartje kloppen. Volgens de arts zag het er normaal uit, maar het was allemaal wel heel pril zei hij en hij raadde ons aan om met 8 weken weer een echo te laten doen. Vandaag hadden we die echo en ik was bloednerveus omdat ergens een gevoel bij me knaagde dat het niet goed zat. Toen de eerste beelden op het scherm verschenen en ik de verloskundige die de echo deed zag zoeken greep de angst me bij mijn keel. Toen ze uiteindelijk zei: het ziet er niet goed uit.. hield ik mijn tranen niet meer binnen. De verloskundige reageerde heel lief, haalde er een gynaecoloog bij en hield me tijdens die echo lief vast.. Stom hoe je dan toch zo hoopt, ergens nog zelfs verwacht dat de arts toch zou zeggen: oh kijk hier een hartje.. Maar dat mocht niet zo zijn.. Ons kleine hummeltje die ik de afgelopen weken zo in mijn hart had opgenomen, is er niet meer. We zijn geweldig opgevangen door de arts en de verloskundige en wat mogen we ons gelukkig prijzen met het feit dat we thuis al een dochtertje op ons hadden wachten.. Maar het doet wel zo'n pijn. Ik vraag me af wat ik fout heb gedaan. Heb ik mijn dochtertje te vaak opgetild? Ben ik te laat naar bed gegaan? Ben ik te hoogmoedig geweest door al te fantaseren over hoe deze kleine met zijn zusje zou gaan spelen, hoe het kinderkamertje er uit zou zien, dat ik al een paar rompertjes had gekocht, dat ik al een beetje van deze zwangerschap wilde genieten iets wat ik bij de zwangerschap van onze dochter pas durfde te doen nadat zij levensvatbaar was... En ergens heb ik het gevoel dat het gewoon te gemakkelijk ging, zwanger van een tweede cryopoging, geen hormonen of puncties, dat kon toch gewoon al niet goed gaan?

Volgende week woensdag hebben we weer een afspraak bij de gynaecoloog, tegen beter weten in hoop ik dat we dan toch een hartje zien kloppen.. En het stomme is, ik voel me nu misselijker dan de afgelopen weken.

Het wachten is nu op het moment dat mijn lichaam het afstoot. Ik ben bang voor dat moment, omdat ik die kleine hummel niet kwijt wil en gelijkertijd wil ik er afscheid van nemen en ben ik bang ben dat ik die hummel niet kan vinden..

Ik heb het gevoel dat ik in een van mijn nachtmerries zit en maar niet wakker word..

Lieve niobe, vreselijk nieuws en natuurlijk beland je van de roze wolk in een complete nachtmerrie. Het is afschuwelijk en weet uit ervaring dat dat gevoel nog wel een tijd kan aanhouden. En natuurlijk gaan er allerlei gedachten door je heen hoe je het had kunnen voorkomen maar helaas...zoals je zelf vast ook weet: een miskraam komt niet door druk zijn en al helemaal niet door blij zijn met je zwangerschap (hoewel ik al die gedachten herken hoor) of wat dan ook maar is "genetisch bepaald". Ik wens je heeel heeel veel sterkte - ben zelf nadat ik t nieuws hoorde even thuis gebleven en kreeg zo al snel contact met de bedrijfsarts en via hem ook een paar x gesproken met een psycholoog via mn werk.Heeft mij erg geholpen al is ook daarmee het verdriet niet weg. Heeft me vooral geholpen m'n gedachten te ordenen. Maar kan voor jou weer heel anders zijn natuurlijk. Liefs charlotte

Ps helaas kunnen de misselijkheid en andere klachten nog toenemen, heel confronterend. Deed mij neigen naar n curettage maar dat uiteindelijk toch niet gedaan.

Jeetje Niobe.

Wat een afschuwelijk nieuws!
Ik wil je heel veel sterkte en kracht toewensen en ik zal heel hard voor je duimen dat je straks wel mag gaan genieten en mag fantaseren over hoe de babykamer eruit zal zien.
Even een hele dikke voor jou.

Liefs SnoesPoes

ooo niobe... hier wat traantjes in mijn ogen, want wat jij schrijft is ons ook al 2x overkomen
ik herken het idd, was ook zo misselijk nog en heb gekozen voor curettage omdat ik me nog zo zwanger voelde en wist dat het niets meer zou worden

een warme wens je heel veel sterkte toe om dit een plekje te geven

liefs Tanja

Niobe, wat verschrikkelijk verdrietig! Heel veel sterkte om deze grote klap te verwerken.

Allemaal heel erg bedankt voor jullie lieve reacties.

• Charlotte, ik vind het inderdaad heel confronterend dat ik me beroerder voel dan de afgelopen weken en me op een bepaalde manier daardoor juist zwangerder voel. Ik ben blij dat je wilde delen dat jij dat ook zo hebt ervaren. Dat helpt.. De arts vertelde me inderdaad ook dat je als je zwanger bent je eigenlijk niets kan doen om het fout te laten gaan.. maar toch voelt het voor mij nog wel zo. Had ik maar flinke reserves gehouden rondom deze zwangerschap, had ik het maar niet geheim willen houden (wilde nu eens net als zoveel mensen mijn familie verrassen met deze zwangerschap. Nou dat is gelukt), enzovoort enzovoort. Elke reden die ik kan bedenken waardoor het door mijn schuld fout is gegaan popt wel in mijn hoofd op.. Ik laat het maar even, het moet er denk ik gewoon even uit.. In ieder geval bedankt voor je lieve reactie en wat fijn voor je dat je uiteindelijk toch nog een kindje hebt mogen krijgen al doet dat het verdriet om je twee miskramen niet teniet.
• Snoespoes: jij ook heel erg bedankt voor je lieve bericht en nog gefeliciteerd met jullie kleine Stef!
• Tanja: Ik begrijp wat je zegt mbt het kiezen voor curretage.. Ik denk niet dat ik nog lange tijd zo wil blijven rondlopen. Ik hoop dat het vlug doorzet want ik voel me niet goed. Bedankt voor je lieve knuffel en ik hoop dat het jou ook nog zo gegund is om nog een kindje te mogen krijgen.
• Sannie; jij ook bedankt voor je berichtje! Ik hoop dat je een hele goede zwangerschap tegemoet gaat!


Ondertussen is het bloeden begonnen. Ik heb geen idee hoe lang zoiets in beslag neemt en ik ben heel bang dat ik het vruchtje zal missen. Op de echo van gisteren zagen we ons kindje nog wel zitten. Heel klein dat wel, ruim een halve centimeter. Hoe is dat als je dat verliest? Voel je het naar buiten komen of is het net als een bloedstolsel? Ik wil er zo graag afscheid van nemen en een bijzonder plekje geven. Ik hoor graag hoe jullie dat hebben gedaan. Alvast heel erg bedankt en een dikke knuffel aan jullie allemaal, liefs Niobe

hey niobe,

ik weet van mijn allereerste miskraam dat dit 3 dagen duurde met enorme buikkrampen en bloedverlies (ik was 9,5 week zwanger van een 3ling) dus enorm veel stolsel hierdoor.
maar denk dat het per persoon scheelt, kweet het verders niet omdat ik nu 2x voor curettage heb gekozen en 1x leek het op een ongi.

wat je zou kunnen doen is je vruchtje proberen op te vangen en deze evt begraven zodat je er op jouw manier afscheid van kan nemen

wens je heel veel sterkte meid.

liefs Tanja

Jeetje.....wat een terleurstelling.
Ik wil je heel veel sterkte wensen

liefs lara

Oohh!! Wat erg meid, heel erg veel sterkte!

Lieve Niobe,

Wat een herkenbaar verhaal. Wij hebben dit helaas begin dit jaar ook mee moeten maken... Mijn lichaam wilde het uiteindelijk niet zelf afstoten en is er besloten voor een curretage.
Ik wil jullie heel veel sterkte toewensen de komende tijd.
Neem je tijd ervoor!

Ik vond ook heel veel troost bij ons zoontje en nog...

Liefs Grietje