Door Hoi Allemaal,
Ik zag onderstaand artikel in de krant vandaag staan en wilde dit met jullie delen. Bij het lezen van dit artikel vindt ik dat sommige opmerkingen wat kort door de bocht zijn, maar het is fijn om te zien dat het weer onder de aandacht wordt gebracht in de media..
Ik heb de weblink erbij gezet. Voor diegene die de link niet kunnen openen, ook het artikel hieronder in gekopieerd.
Groetjes,
Vol hoop
http://www.she.be/nl/jij/aid1053369/ivf-is-100-000-keer-erger-dan-je-maandstonden-hebben-2.aspx
"IVF is 100.000 keer erger dan je maandstonden hebben"
6 juni 2011
In België is het ondertussen de normaalste zaak ter wereld: lukt het je niet meteen om zwanger te raken, dan neem je je toevlucht tot In Vitro Fertilisatie. Maar in Nederland heerst er een groter taboe rond de behandeling. "Je bent er een nummer in de ziekenhuizen, mensen durven er niet over praten", vertelt Barbara Mueller. De moedige moeder van 2 dochters pende haar ervaringen met IVF neer in het boek 'De Babyplanner', meteen het eerste boek in Europa dat op zo'n eerlijke, onthutsende manier praat over de behandeling.
2001. Barbara Mueller was een guitige, jonge vrouw. Eentje die van het leven genoot, een succesvolle job als wedding planner had, graag een stapje in de wereld zette met haar vriendinnen en in een relatie zat. Al schortte er wel iets bij dat laatste. Mueller besloot er een einde aan te maken en single door het leven te stappen. "En toen kreeg ik te horen dat ik zwanger was, ondanks het stipte gebruik van de anticonceptiepil. Een mokerslag", begint Mueller haar verhaal. De jonge vrouw probeerde het nog even opnieuw met de vader van het kind, maar besloot al snel single moeder te worden. "Ik ben zelf resoluut tegen abortus, maar ben tijdens mijn zwangerschap wel in shock geweest, mijn hele leven zou veranderen. Totdat mijn prachtige dochtertje geboren werd. Toen pas wist ik wat echt geluk was."
Vier jaar later ontmoette Mueller uiteindelijk haar grote liefde, en kinderen kwamen al snel ter sprake. "Ik grapte wel eens: mij maak je al zwanger door enkel naar mij te kijken. Maar toen bleek het even anders te gaan." De droomprins op het witte paard bleek fertiliteitsproblemen te hebben. Een overstap naar IVF was redelijk snel gemaakt. "Ik ging in Rotterdam naar het ziekenhuis, maar voelde meteen dat het fout zat. Enkele dagen na de inplantin kreeg ik mijn maandstonden. Ik was er kapot van. Ik zat bij mijn ouders en trok me terug met een Nederlands vrouwenmagazine. Daarin las ik een interview met een koppel dat naar Gent was getrokken voor hun IVF-behandeling. Dit kon geen toeval zijn. Ik besloot de dag nadien meteen een afspraak te maken. Wat een verademing!"
Hoe bedoel je?
"Wel, in Nederland ben je in sommige ziekenhuizen een nummer. Je komt voor je vruchtbaarheidsbehandeling en krijgt allemaal hetzelfde voorgeschoteld: pijnlijke, langdurige hormoonbehandelingen. Ook al wisten ze dat er met mijn hormoonbalans niets mis was, toch moest ik die pijnlijke spuiten drie weken lang ondergaan terwijl tien dagen voldoende was geweest . In Gent keken ze echt naar je als een persoon, een koppel, een individueel probleem. Ze gingen na hoe ze je het beste konden helpen. Het probleem lag voornamelijk bij mijn man, dus moest ik niet zo'n zware hormoonbehandelingen ondergaan. Ze leefden mee met je. Ze hebben er ook betere technieken, staan veel verder in hun ontwikkeling. Daardoor is de slaagkans in België veel groter dan in Nederland."
Hoe zou je IVF het best kunnen omschrijven?
"Als een zware opvoering om een droom te realiseren. Je doet het niet even. Je hele leven staat in het teken van IVF. Je werk, je dagelijkse activiteiten, alles moet wijken wanneer de inplantingen gebeuren. Ikzelf werd pas zwanger na een vierde behandeling. Ik had voor mezelf besloten: dit is de laatste keer. En toen ging ik er ook volledig voor: ik nam vakantie, genoot van de vrije momenten met mijn man, we reisden nog eventjes. Ik voelde me helemaal relaxt. Toen is de behandeling plots aangeslagen. Ik zeg niet dat dit een wonderrecept is om IVF te doen slagen, maar mij heeft het alleszins wel geholpen."
Nu is Mueller opnieuw aan IVF begonnen, ook nu staat ze voor haar vierde, en laatste keer. "We zullen wel zien of het lukt, ik hoop het. Ik probeer rust in te bouwen wat best lastig is met twee jonge meiden, mijn boek dat uitgekomen is, het schrijven van mijn tweede boek en mijn kindertehuis, een Dushi Huis, waar ik een warm gezinshuis wil creëren voor uit huis geplaatste, jonge kinderen."
Waarom nu pas 'De Babyplanner'?
"Toen we voor het eerst aan IVF begonnen, merkten we plots hoe een groot taboe nog rond dat onderwerp bestond. We beseften het niet, tot we tegen kennissen zeiden: we zijn met IVF begonnen. Toen plots kwamen koppels, die we al jaren kenden, er voor uit dat hun kind ook via IVF was verwekt. Voor mijn boek trok ik naar een psychologe om te vragen hoe zoiets kon. Volgens haar schamen heel wat koppels zich nog over hun vruchtbaarheidsproblemen. Een zwangerschap is zo natuurlijk, zo mooi. Als het je dan niet lukt, voelen sommigen zich gefaald. Met mijn boek wil ik aantonen dat een zwangerschap iets is waar je altijd blij om moet zijn. Bij mijn eerste, ongeplande, zwangerschap heb ik ook zitten vloeken, maar nu besef ik hoeveel geluk je hebt als je 'zomaar' zwanger raakt. Het is dus niet alleen een boek voor vrouwen die IVF gaan uitproberen. Ook eentje voor vrouwen die al moeder zijn, nog geen kinderwens hebben en voor hen waarbij het niet lukte."
Hou je vooral nare of goede herinneringen over aan IVF?
"Het is een mix. Mijn kinderen zijn de goede kanten, maar een IVF-behandeling is niet te onderschatten. Die hormoonbehandelingen halen heel je lichaam overhoop. Denk aan hoe slecht je je kan voelen tijdens je maandstonden, maar dan 100.000 keer erger. Bovendien begrijpt je man je vaak niet. Dat is een simpel gegeven. Voor hen is IVF een behandeling,een medisch iets. Ze leven wel mee, maar op een andere manier. Ze kunnen, hoe betrokken ze ook zijn, makkelijker de knop omzetten als het mislukt. Terwijl vrouwen er voortdurend mee bezig zijn. Je relatie moet ijzersterk zijn om IVF te overleven, want je stuit soms op onbegrip bij je mannelijke partner. Het enige wat je kan doen is er veel over blijven praten, hoe boos je ook bent om zijn onbegrip."
Heb je nog een tip voor vrouwen die IVF aan het proberen zijn?
"Blijf hopen, geef de moed niet op. Maar durf het ook los te laten. Je hebt een enorme sterke kinderwens, die kan je niet zomaar wegduwen, maar blijf er je bewust van, dat er nog meer in het leven is. Nog meer mogelijkheden. En geloof: wie nu beproeft, proeft straks van het goede"
