Wij zijn al een paar jaar bezig voor een brusje. Dit lukt niet op natuurlijke wijze, want mijn man heeft slechte kwaliteit sperma blijkt en ik word er ook ouder op (nu bijna 38). Vorig jaar hebben wij een eerste poging gedaan en dat werd meteen icsi. Deze is mislukt en we hadden 1 bevruchting. Ik heb me behoorlijk verkeken op de impact van het hele gebeuren en had ook niet verwacht dat het me zo zwaar zou vallen. Iedereen lijkt maar vanzelf zwanger te raken, ook om me heen en ik kan mijn gevoel zo moeilijk delen. Vandaar dat ik me inschrijf, want als ik jullie verhalen zo lees, dan hoop ik daar kracht uit te halen. We zijn deze week in Groningen geweest bij dr. Land en die vond 1 bevruchting en maar 3 goede eicellen erg weinig. We kregen ook de boodschap dat ze wellicht geen 3e keer willen/zullen doen, indien nodig, omdat het dan geen zin heeft. Ik voel me goed ellendig, heb er eigenlijk nul komma nul vertrouwen in om ooit nog zwanger te raken. Als ik mijn man eerder had ontmoet, was ik nu niet zo oud geweest. Ben geen carrieremens, maar kwam gewoon niet eerder een goede man tegen.
Hoop met jullie e.e.a. te kunnen delen, want ik zit echt met mijn gevoelens in de weg en helemaal als ik onder de hormonen zit, merkte ik vorig jaar. Volgens de folder zou je het beste kunnen blijven werken, zodat je niet gaat piekeren enzo. Maar mijn werk bestaat uit alleen maar nachtdiensten in de zorg met agressieve mensen die 's nachts vnl slapen of als ze slecht in hun vel steken voor een adrenalinestoot zorgen in je lijf en stress. In mijn werk heb ik 's nachts niet zo gek veel afleiding, dus volop tijd om te piekeren... Dr. Land kon daar volgens haar niets in betekenen.

Groetjes Mado

Wat fijn dat je dit forum hebt gevonden, je kunt hier je gevoelens en gedachten delen en je vragen stellen, mij geeft het steun en ook de herkenning is prettig om te ervaren.
Ik herken wat je zegt dat de impact veel groter is dan waar je rekening mee houdt...wat ik er zelf ook moeilijk aan vind is dat je intieme wens die je samen hebt medisch is geworden en niet meer van je samen. Het liefst zou ik even niet meer werken omdat het steeds maar vrij vragen en afwezig zijn mij zwaar valt....je wilt gewoon alleen even hier mee bezig zijn maar alles gaat gewoon door....
Sterkte en welkom op het forum

welkom mado op dit zeer verslavende forum.
ik hoop dat je hier al je vragen beantwoord ziet, en stel ze gerust want echt niets is dom of stom en er is altijd wel iemand die een antwoord weet.

raar dat die gyn zegt dat hij niet verder wilt met maar 1 eitje
wij hadden onze 1e 2 pogingen ook maar steeds 1 eitje, de eerste was niet bevrucht maar de 2e poging wel en we waren zwanger (helaas eindigde dit in een miskraam met 8 weken)
veel succes meid

liefs Tanja

Hoi Sofi,
Dat heb ik nou ook zo, dat dat wat zo intiem is, dat dat ineens zo medische zakelijkheid wordt. Wat wel fijn is, vinden wij tenminste, is dat we nu hopenlijk alles met z'n 2en kunnen doen omdat hub nou niet met het transport bezig hoeft te zijn. Maar ja, 's ochtends zijn ze druk met puncties e.d., dus als ik straks een vraag heb op medisch gebied dan kan ik pas 's middags terecht. Daar zie ik nu al tegenop, want de vorige keer (ander zh) was dat ook en moest ik dus 's nachts werken en overdag slapen: van de stress sliep ik 3 of 4 uurtjes maar. Ik zit nu al te piekeren wat ik daar nou aan kan doen. Idd zou ik net als jij, dat herken ik, het liefst even niet meer ('s nachts) werken omdat het mij zwaar valt: ik wil gewoon rust om me heen, ben al gespannen zat en op het werk moet je toch je "masker" op en professioneel kunnen reageren op situaties / "lastige"cliënten-collega's. Weet nog wel dat ik vorig jaar van alles een olifant kon maken (volgens mij ook van de hormonen), niet echt handig als je met mensen werkt......

Hoi Tanja,
Ja, viel wel ff rauw op mijn dak ja. Ben dan wel bijna 38 nu, maar hoop toch dat er dit keer betere resultaten volgen. Vraag me wel af wat de ervaringen zijn als je zo "oud" bent als ik. Had ik nou zo weinig eicellen of is dat nog wel "normaal"? Lees hier nl weleens over 12 bevruchtingen o.i.d. en dan denk ik van o zou dat mij ook kunnen gebeuren, want je hoopt toch stiekem op meerdere "kansen"....

Hallo Mado,

normaal schrijf ik hier niet meer, lees nog wel, maar op jouw verhaal wilde ik even reageren.
Ik begrijp dat je nu voor een patstelling staat om die laatste poging te doen in groningen.
Heb je al eens nagedacht om naar een buitenlands ziekenhuis te gaan?!
Wij zijn van Groningen naar Gent, Belgie gegaan en hoewel we nu nog steeds geen kindje hebben waren we daar wel de eerste keer gelijk zwanger. We zouden ip nu onze 3e verse poging krijgen maar toen kreeg ik longembolieen en daardoor zijn we nu aan ons adoptie avontuur begonnen. Maar wat ik wilde zeggen is, neem een wijs besluit waar je die laatste poging wilt laten doen. In Groningen hebben ze er daar geen vertrouwen meer in. Wil je het zelf dan daar nog wel???
Dusseldorf wordt ook veel over gesproken, wie weet is dat ook een optie. Volgens mij zijn de wachttijden daar ook niet zo lang. En je kunt je vragen mailen aan de dokter (heel 2011!!!)
Nou ja ik wil je alleen maar zeggen dat er meer is op de wereld op het geboed van IVF/ICSI. En als je zeker voor een laatste poging zou gaan dan zou ik ook heel erg goed naar m'n eigen gevoel luisteren, want die liegt nooit.
Trouwens de echo's kun je ip maken in het zkh bij jouw in de buurt (als die ervoor open staan) of je maakt ze in groningen, dat vinden ze na overleg vast geen probleem.

Wat betreft je nachtdiensten kan ik goed begrijpen dat je het daar moeilijk mee hebt. Ik heb jarenlang de behandelingen gedaan en hoewel er geen duidelijk nee is voor onregelmatig werken is mijn ervaring dat als je regelmatiger werkt je hormoonhuishouding een stuk beter in elkaar zit. Ik geef die onregelmatigheid niet de schuld maar het is wel een groot nadeel geweest.
Is een maand of 2 weken onbetaald verlof evt een optie???

Heel veel succes met jullie poging???

Groetjes Maureen

Maureen,
Bedankt voor je reactie. Je slaat echt de spijker op z'n kop. Ik had eigenlijk meteen zo'n teleurstellend gevoel, ook toen ik dat hoorde van de telefonische bereikbaarheid en dat ze 's ochtends druk waren met de puncties. Ik had juist gehoord dat ze 's ochtends wel te bereiken waren en we hadden lang moeten wachten op deze intake, dus oeps. En toen ze mijn man op de terugweg in de auto ook nog, van nou niet weer veranderen he. Nou toen had ik echt zoiets van ik zit klem. Dus ik heb ff een poosje zitten piekeren en toen zag ik op deze site iets over het umcu en dat ze daar zo vriendelijk zijn, goed bereikbaar en weet niet wat. Heb ik toch op hun site zitten kijken en mijn mond viel open van verbazing. Jee wat toegankelijk zeg. Ook alle info die erop te vinden was. Zag ook meteen dat de medicatie anders is dan bij mijn 1e icsi. Toen had ik 1x pregnyl en pas bolletjes de avond na de tp. En op de site van umcu zag ik dat je al na de punctie met de bolletjes start en vaker pregnyl moet spuiten. Ik wist niet wat ik zag toen ik dat las. We hebben het toch wel; over dezelfde behandeling en dan zooooooo anders. Nou vanochtend mijn hart gelucht bij mijn hub: zegt ie dat hij er precies zo over denkt als ik maar dat hij dat niet had gezegd omdat ik zo zeker overkwam om naar umcg te gaan???!!!?? Dus UMCU gebeld vanochtend en situatie uitgelegd, nou ik viel zowat van mijn stoel. We konden gelijk een afspraak maken en al in mei terecht. Nou, ik ben nu hartstikke blij en opgelucht. Ik heb hier een goed gevoel over. En het is nog dichterbij ook, LOL!