Hoi allemaal,

Ik schaam mij een beetje...
Gisteren ben ik een boos uitgevallen tegen een collega. Hij werkt op een andere afdeling en hij weet (wist?) niet dat wij in het medische traject zitten.
Hij vertelde dat zijn vrouw weer in verwachting was. Heel trots natuurlijk. Maar ook dat ze eerst een tweeling verwachtten, maar dat er eentje niet meer leeft.
Ik vond dat vrij heftig en ondanks dat ik het altijd wel moeilijk vind als mensen plompverloren vertellen dat ze 'weer' in verwachting zijn, had ik toch oprecht belangstelling en probeerde ik mee te leven. Het lijkt me namelijk nogal wat als je eerst een tweeling verwacht en dat dan op de echo blijkt dat er nog maar één in leven is. Dat het vervolgens ook nog spannend is of je andere kindje het wel zal overleven. Maar blijkbaar vond hij het niet zo heel erg, want het andere kindje leeft immers nog wel en vooral z'n vrouw vind het spannend, maar hij heeft er alle vertrouwen in.

Toen maakte hij die verschrikkelijke opmerking richting een andere collega -een vijftiger, die ongewenst kinderloos is gebleven en die daar nog steeds moeite mee heeft- "dat kinderen hebben ook niet alles is, en dat er nog meer is in het leven, hé collega?"

Ik schoot uit mijn slof! Ik heb een paar keer tegen hem gezegd dat dat wel héél erg makkelijk praten is, als je al kinderen hebt!
Ik geloof dat het nadat ik dat een paar keer tegen hem zei hij het kwartje hoorde vallen, want toen krabbelde hij wel terug. Het was niet zijn bedoeling om iemand te kwetsen. Ik was zó vreselijk boos inwendig, ik geloof dat 'ie daar wel een beetje van is geschrokken, want normaal gesproken is het niet zo erg aan mij te merken als ik wat boos wordt.

Toen hij zo geschrokken reageerde zakte de boosheid ook wel weer, en heb ik hem ook echt heel veel geluk toegewenst met de zwangerschap en ik hoop ook echt dat het overgebleven kindje lekker gaat doorgroeien. Hij zei later ook dat hij als ik ook kinderen zou willen, hij mij (en iedereen) toewenst dat het ook mag lukken. Dat is dan wel weer sympathiek. Achteraf schaamde ik mij wel, omdat hij zich misschien ook wel groot houdt, want het blijft natuurlijk wel spannend of het andere kindje wel blijft leven.

Maar ik blijf het vreemd vinden dat mensen nog steeds zulke opmerkingen maken tegen mensen waarvan bekend is dat ze er nog steeds moeite mee hebben dat ze nooit kinderen hebben gekregen...

Misschien moet je dit soort opmerkingen wel wijten aan pure dommigheid, maar ik kon me niet inhouden op dat moment .

Maar goed, door die handige opmerking zal het wel niet lang meer duren voordat die afdeling ook wel een heel donkerbruin vermoeden denkt te hebben van mijn situatie... Nou ja, we zien wel weer.

Mensen maken zo gemakkelijk dat soort opmerkingen.
Toch moet ik zeggen dat nadat ik de tekst die ik laatst alhier geplaatst had, ook van mensen die al kinderen hadden, zulke positieve reacties gekregen, dat bij lange niet iedereen slecht denkt.
Helaas zit er overal wel een rotte appel tussen.
Ik denk dat je je collega wel duidelijk hebt gemaakt dat hij voorzichtig moet zijn met zijn opmerkingen, soms moeten mensen wakker geschud worden. Hoe hard het ook is. Moet zeggen dat ik persoonlijk wel steeds beter tegen dit soort opmerkingen kan, daar ik steeds vaker denk...ze zijn gewoon niet wijzer.
Sommige opmerkingen zijn te kwetsend, daar ga je op stuk dat is wel zo.

Meid sterkte en ik denk zeker dat je goed gehandeld hebt.

Liefs Pitbull_lady

Zelf ben ik altijd heel open geweest over mijn onvermogen om zwanger te kunnen worden. Ik werk bij een organisatie van bijna 500 mensen, en met meer dan de helft heb ik regelmatig te maken, dus bijna iedereen op het werk weet het dan ook van mij en dat ik middels IVF zwanger ben geworden. Natuurlijk is er wel wat tijd overheen gegaan voor het echt tegen iedereen vertelde (na de miskraam van de 1ste tp). Voor die tijd wisten alleen mijn directe collega's en directleidinggevende het. Ook in mijn prive omgeving is iedereen op de hoogte. Ik heb geen bordje om mijn nek met "ik ben onvruchtbaar", maar ik heb het zelf altijd tegen iedereen eerlijk gezegd. Ik vind dat het dan ook niet iets is waar ik me voor hoef te schamen.
Hierdoor raak ik niet vaak in dit soort situaties, en als dan iemand zoiets zegt, kan ik op een vrij duidelijke maar vriendelijke manier zeggen dat het niet altijd voor iedereen is weggelegd om kinderen te krijgen.

Inmiddels zit mijn beste vriendin ook in de mmm. Ze hebben nu 2 iui behandelingen gehad. Toen ze hoorde dat zij ook dit vervelende traject in moesten, vroeg ze mij wat ze moest doen. Ik heb haar gezegd dat ze dat zelf moet weten, maar dat ik persoonlijk blij ben dat ik er zo open in ben geweest. Het scheelt veel vervelende vragen en ongemakkelijke of pijnlijke situaties, en mensen kunnen daardoor soms beter begrijpen waarom je anders reageert dan dat ze hadden verwacht. Maar ik heb haar er ook bij gezegd dat ze dat alleen maar moeten doen waneer ze zich daar beide goed bij voelen. Haar vriend wilde het in eerste instantie stil houden, maar is nu ook heel blij dat ze er open in zijn (hij is zelf begonnen om het tegen mensen te zeggen, terwijl zij het alleen maar tegen haar ouders en mij als beste vriendin en lotgenoot/ervaringsdeskundige had verteld).

Ik moet er wel eerlijk bij zeggen dat ik heel nuchter ben in dit soort dingen. Ik kan er wel moeilijk om doen, maar dat maakt het niet anders, dan blijf ik nog steeds onvruchtbaar. Ook heb ik de ijdele hoop dat het doordat ik er zo open over ben (en ik merk dat anderen er daardoor ook opener in worden) de hele mmm ooit uit de taboe-sfeer zal komen.

Hoihoi,

Gelukkig is het wel zo dat op mijn eigen afdeling (+/- 20 mensen) en een paar anderen op mijn werk het wel weten hoor, en diegenen die het weten gaan er echt supergoed mee om. Bij mijn vorige werk was dat helaas niet zo, dat er goed mee werd omgegaan, en daarom vertel ik het uit mezelf eigenlijk alleen aan mensen bij wie ik mij veilig voel om mijn verhaal te doen. Verder als mensen het er over hebben of erom vragen vertel ik het ook meteen. De laatste jaren lukt dat steeds beter. En dat bevalt ook heel goed.
Maar wat ik vooral erg vond is dat die andere ongewenst kinderloze collega op die manier werd aangesproken terwijl het bij iedereen bekend is, dat hij het er nog steeds moeilijk mee heeft, ondanks zijn leeftijd (55+).
En inderdaad, ik denk dat hij niet nog eens zulke opmerkingen maakt. Hij gaf ook echt wel aan dat het zijn bedoeling niet was om iemand te kwetsen. Dus ach, hij bedoelt het niet zo.

Nee, mensen bedoelen het niet zo, maar door jouw uitval beseft deze collega hopelijk dat hij eerst eens moet nadenken voor hij dit soort opmerkingen maakt.
Natuurlijk, je kunt niet altijd met iedereen rekening houden, maar je kan wel opletten wat je zegt.

Goed dat je het hebt gezegd, met voorzichtige opmerkingen bereik je niet zoveel bij bepaalde mensen. Een flinke uitbarsting doet dan meer. En tja, dan weet die afdeling het straks..ach er zijn ergere dingen!

Succes meid, volgens mij zit je weer midden in een tp?

He Suzy,
We hebben momenteel even pauze tot onze intake op 5 mei in Dusseldorf. Hopelijk kunnen we daar dan snel beginnen. Ondertussen een heel gedoe met de verzekering. Stuur je een e-mail met een vraag: krijg je zo'n standaard antwoord wat nét geen antwoord op de vraag is, 3 e-mails later denk je, laat ik eens bellen. Krijg je daar ook weer een ander antwoord, wat de eerdere e-mail tegenspreekt. Vervolgens krijg je een dag later een brief met nóg een ander antwoord dan eerst via e-mail en telefoon is gegeven. . Nou ja, hopelijk komt er nog een keertje duidelijkheid...