Hoi allemaal,
tijdje niet geschreven en wat afstand genomen.
We zouden vorige week naar Rotterdam voor een zaadonderzoek na een spataderoperatie in oktober vorig jaar. Helaas was mijn man ziek (griep met flinke koorts) die week ervoor, dus kon het niet doorgaan. Nu pas half april die kant op, en dan weten we meer.
Het duurt maar..

En vandaag is mijn neefje geboren! Het eerste kind binnen onze directe familie (totaal 3 broers en 1tje heeft er nu dus een zoon gekregen). Super leuk natuurlijk, en we hebben flink meegeleefd, ik was ook echt heel benieuwd hoe hij eruit ging zien en wachtte gespannen op z'n komst.
Maar toch.. best moeilijk hoor. Mijn man en ik houden ons voor elkaar groot vandaag, maar we weten allebei dat we zo erg hopen dat we ook nog 's in zo'n ziekenhuisbed mogen liggen (ik dan he ), dat de mensen bij ons op visite komen om ons kind te bewonderen...tja het blijft soms toch steken.
Ik wou dat ik dát gevoel 's kwijt kon raken!

Ik hou me maar voor dat dit komt omdat we nog niet uitbehandeld zijn, we nog verder willen en het 'kinderwens-hoofdstuk' nog niet af hebben gesloten.

We gaan dapper verder!

Nou dit was even om wat van me af te schrijven.
poesel

Owww lieve Poesel,

Soms is het ook zo hard allemaal! Heel lief dat je hebt meegeleefd met je broer, maar natuurlijk had je liever zelf daar gelegen. Voor je gevoel gaat iedereen maar door en jullie mogen alleen maar wachten.

Maar houd moed meid. Hoe moeilijk het soms ook is.
Jullie kansen komen er echt weer aan.

Probeer je niet al te groot te houden voor je man. Een lekkere huilbui in z'n armen door meer goed dan de hele dag op je tenen lopen.

Knuffel!
Juul

Oh...wat een herkenbaar verhaal zeg!
Ik snap dat je dat gevoel niet wilt hebben, maar het hoort er denk ik toch bij...jullie wens is erg groot en dan raken zulke dingen je..
Probeer het niet tegen te gaan, maar laat het er zijn, dan kun je er het beste mee omgaan denk ik..

Mijn zus beviel ook van en prachtige dochter, toen wij volop in het traject zaten.. Ik weet nog goed hoe dat voelde en ik weet nog hoe hard huilend ik toen het ziekenhuis uit ben gegaan en hoe ik in de auto op weg naar huis zat... pffff.

Probeer veel te praten met je partner en wees lief voor elkaar..
Jullie gevoelens mogen er zijn...heel veel sterkte!

Hoi Poesel,
Ik vroeg me laatst al af hoe het nu na de operatie zou zijn. Jammer dat jullie nog even moeten wachten voordat het duidelijk wordt.
Wat betreft dat kindje wat geboren is: heel logisch hoor. Dat merken wij ook steeds weer (in onze familie (en vriendenkring) de laatste paar jaar heel veel kindjes geboren). Je hoeft je er echt niet schuldig over te voelen, of voor te schamen.

Sterkte, ik hoop dat je hoe dubbel het ook is, toch op den duur kunt gaan genieten van je kleine neefje/nichtje.

En ik hoop dat er goede berichten komen voor jullie in april!
Liefs,
Sannie

Hoi Poessel,

Ik snap heel goed wat je bedoelt. Nog een anderhalf maandje wachten en dan kun je weer verder. Het blijft moeilijk om andere moeders te zien, dit was bij mij in het hele traject. Nu dat ik zwanger ben merk ik dat ik onbewust niet teveel over mijn zwangerschap en vreugde praat. Puur alleen omdat ik niemand wil kwetsen, terwijl ik niet eens weet of ze wel of niet een kinderwens hebben. Het klinkt heel stom, maar dit voel ik echt zo.

Ik hoop dat je snel in je kraambed komt te liggen. Liefs Junior