Door Ik vind het moeilijk dit hier te plaatsen maar ik doe het toch. Ik moet het toch kwijt, merk ik.
Ik hoop dat ik met mijn verhaal niemand tegen het hoofd stoot.
Vandaag precies 10 jaar geleden, ik herinner me het als de dag van gisteren.
Vandaag was mijn NOD. Tenminste dat hoopte ik stiekem.
10 jaar geleden op precies dezelfde dag als vandaag was het dat namelijk wel.
Dan zou ik nu ook weer op 24 oktober (2011) uitgeteld zijn.
Maar helaas, vandaag is het in alle hevigheid los gebarsten. Ships, toch wel een teleurstelling. Stiekem ben je constant aan het tellen: stel dat ik nu…, wanneer ben ik dan …?
Vandaag 10 jaar geleden kwam mijn menstruatie dus niet op 7 februari. Na 2 weken bedacht ik me ineens dat ik helemaal overgeslagen had. Testen durfde ik toen niet want het zal wel wat later alsnog komen.
Maar nee, dat was niet het geval. Toch durfde ik er niet aan te denken.
Toen contact opgenomen met mijn gynaecoloog waar ik al jaren onder behandeling sta i.v.m. mijn DES-geschiedenis.
Ik werd uitgenodigd voor een echo, gewoon voor de zekerheid. Nog durfde ik niet te testen.
Ik kon terecht voor een echo op een dag dat ik aan het werk was in het ziekenhuis. Dat kwam goed uit, kon ik er zo “even” langs gaan.
Ik lag in de stoel en de echo werd gedaan. Nog niet met het idee wat hij eventueel kon zien op de echo.
Toen vertelde hij dat hij een vruchtzakje zag en ook op de goede plek , in de baarmoeder.
Ik wist niet wat ik hoorde en was zooo erg blij. Het betekende dat ik zwanger was, dat was ik nog nooit geweest in al die jaren van proberen. Mijn man wist nog van niets.
Hij zag nog geen hartactiviteit en er werd een vervolgafspraak gemaakt voor een weekje later. Dan zou ik ongeveer 7 weken zwanger zijn en zouden ze een hartje moeten kunnen zien.
Een week later met mijn man voor de 2e echo. Heel spannend, zou het hartje te zien zijn? Zou alles goed zijn?
Gelukkig zag de echo er goed uit. Het hartje was duidelijk te zien en ging te keer als een gek.
24 oktober 2001 is de uitgetelde datum.
De hele zwangerschap heb ik niet getest, nooit een positieve test in handen gehad. Ik dacht dat komt met een volgende zwangerschap wel…
Nu 10 jaar later besef ik wat ik heb genoten van de zwangerschap, het voelen van je wonderukkie wat ik binnenin me droeg. Het geven van borstvoeding, die momenten vergeet ik nooit.
Het genieten van Stef die je op ziet groeien in een heerlijke, gezonde, zelfstandige tiener.
Nu 10 jaar later besef ik me wat een geluk we eigenlijk hebben gehad dat we een kindje hebben gekregen. En we daarvan mogen genieten.
Toch ervaar ik ook de keerzijde
Nu 10 jaar later is er helaas geen broertje of zusje gekomen voor Stef.
Ik ging er eigenlijk wel vanuit dat we het nog een keer mee mochten maken. In 10 jaar kan er veel gebeuren…
Nu 10 jaar later besef ik dat ik constant bezig ben grenzen voor mezelf te verleggen.
Eerst houd je jezelf voor voorlopig zelf proberen zonder allerlei medische toestanden aan mijn lijf.
Op een gegeven moment duurt het wel lang.
Toch maar 6x IUI proberen, dan valt de “medische invloed” wel mee. Helaas lukt het niet.
Toch maar weer een stapje verder dan en we proberen 2x IVF. Ik ervaar het als behoorlijk zwaar, heb veel last van de bijwerkingen van de hormonen die ik me dagelijks moest spuiten. Helaas lukt het nu ook niet.
Maar ja, we willen zo graag dus nog maar een stapje verder en we proberen 4x ICSI.
Nu moet het toch lukken, ICSI is toch wel een behandeling waarmee het gaat lukken.
Helaas ook nu weer niet gelukt.
Ik heb altijd gezegd tot mijn 38e jaar gaan we door met proberen, met of zonder medische hulp.
Nu 10 jaar later word ik 40 jaar. Wanneer kan ik echt de knop omzetten dat ik echt wil stoppen met stiekem te hopen dat er nog een 2e komt?
De ene keer ben ik er meer mee bezig als de andere keer maar toch wanneer kan ik dit hoofdstuk definitief afsluiten?
Alle spullen en kleertjes heb ik bewaard van mijn zwangerschap en Stef.
Alle positiekleding heb ik bewaard met het idee het nog een keer aan te kunnen.
Alle kleding van Stef heb ik bewaard met het idee het nog een keer te kunnen gebruiken bij een 2e.
Van het allereerste rompertje maat 56 tot en met een spijkerbroek maat 152 die ik gisteren noodgedwongen op moest ruimen omdat de broek hem zo’n 5 cm. te kort was.
Boven staat alles in ca. 20 dozen gesorteerd op maat.
Ook de hele babykamer van meubels staat opgeslagen op zolder. Van maxicosi tot autostoel, box, 3fietsjes, buggy, wandelwagen, noem maar op of het staat boven. Zelfs een pak luiers, ach dat kan ik ooit nog wel gebruiken.
Niks kon ik weg doen en heb ik weg gedaan.
Wanneer ga ik alles nu echt eens uitzoeken en wegdoen? Mijn man vraagt het regelmatig. Hij heeft er minder moeite mee dan ik.
Ik heb altijd gezegd als ik 38 word. Nu word ik al 40!
Soms denk ik, zolang ik in theorie zwanger kan worden zolang bewaar ik alles. Maar is dit wel reëel?
Ik geloof dat ik nu echt alles ga uitzoeken en weg ga doen wat ik echt kwijt wil.
Maar wat wil ik echt kwijt? Want stel je voor als ik ……
NEE, nu moet ik echt een periode afsluiten.
Wat er gebeurt gebeurt er. Hij of zij zou erg welkom zijn als het zou gebeuren maar ik moet er geen rekening meer mee houden wat ik wel steeds heb gedaan.
Het mag vanaf nu mijn leven niet meer beheersen.
Ik moet verder gaan met het genieten van onze tiener. Verder gaan met het genieten van het leven zoals het komt en hopen dat we er samen in goede gezondheid van mogen blijven genieten.
Pff wat klinkt het allemaal makkelijk, maar om het echt zo te doen is een 2e.
Naar aanleiding van dit verhaal heb ik geen voornemens een punt te zetten achter dit fijne forum.
Ik heb er erg veel aan gehad en ik hoop hier met forumgenoten mijn ervaringen te kunnen blijven delen.
Misschien ooit dat ik hier stop op het forum maar nu nog niet.
Jannie
