Hoi Meiden,

Ikzelf was erg in mezelf gekeerd tijdens de behandelingen en had vaak erg depressieve gedachten en ik vond het moeilijk mezelf staande te houden tijdens de bahandelingen.
Vroeg me af of mensen dat herkennen en dat je het moeilijk vond om over te praten en sommige dingen maar voor jezelf houdt of hield?

Hoi Lief

Wat een goed idee van je om zo een beetje 'leven' op het forum te krijgen! Leuk bedacht!
Ikzelf heb in de behandelings periode (4 jaar)heel veel geschreven.
Gedichten maar ook gewoon wat gedachtenkronkels of zomaar een dag die ik kwijt wilde aan het papier.
In het begin van het traject heb ik wel heel veel verteld en uitleg gegeven over de behandelingen, maar ik merkte dat, naarmate het traject langer ging duren, mensen het ook niet meer zo 'raakte' en boeide.
Ze begonnen het 'gewoon' te vinden dat ik in die wereld zat.
Ze hadden zoiets van 'ben je daar nou nog steeds mee bezig?'
En dat terwijl het voor ons steeds 'ongewoner' en zwaarder werd!!
Heel heel moeilijk en eenzaam vond ik dat, vandaar dat ik toen ben gaan schrijven.
En ik ben gaan praten met een maatsch.werkster verbonden aan het ziekenhuis.
Oh wat heb ik me eenzaam en alleen gevoeld!!
En nu, nu ik dan eindelijk zwanger ben, zeggen mensen dat ik die vreselijke jaren maar 'gewoon moet vergeten' en lekker moet gaan genieten!!
Ik kan die mensen dan soms wel voor hun kop rammen, zo kwaad wordt ik daarvan!
Juist nu komt er wat ruimte om die vreselijke jaren te verwerken, en dat is knap lastig als dit samen gaat met de blijdschap van de zwangerschap.
Ik jank wat af kan ik je vertellen!
Het onbegrip houdt dus niet op, ook niet als je eenmaal zwanger bent..en ik schrijf dus nog regelmatig voor mezelf!
liefs Krul

Hey,
Ik heb/had heel veel gedachten en gevoelens die ik niet gedeeld heb met mijn directe omgeving. Hun snapte het vaak ook gewoon niet. Bij een paar mensen kon ik mijn verhaal kwijt maar er zijn er ook een aantal bij die ik in die tijd 'verloren' ben. In die tijd van behandelingen heb ik wel gemerkt wie nu echt mijn vrienden zijn. Het is en blijft heel moeilijk om je diepste gedachten prijs te geven aan iemand die niet snapt wat je doormaakt. Daarom is het maar goed dat er forums zijn zoals deze.
gr. Daantje

Soms dan heb ik echt het gevoel van ik ben niks, niemand. Waarom leef ik, mijn grootste droom kan ik niet eens uit laten komen.
Met wat voor reden loop ik hier dan rond?
Is het de bedoeling dat ik steeds verder gekwetst wordt?
Ziektes moet overwinnen en al mijn verdriet opzij moet zetten en toch door moet gaan?

Voor de buitenwereld lijk ik oh zo sterk, maar ondertussen zit ik er regelmatig zwaar doorheen en loop ik met bepaalde gedachtes die het allemaal niet makkelijker maken in mijn leven.

Vandaar ook mijn contact met mijn psychologe, die helaas nu met zwangerschapsverlof is, leuk voor haar maar ik moet me tot aan mei staande weten te houden en dat is best zwaar.
Zo naar het ongeluk met gemengde gevoelens, waarom dat juist gebeurde dat we onderweg waren naar een nieuwe kliniek...
Ik kan dat gewoon niet relativeren, loslaten, dat gaat zo diep.

Dan denk ik echt, ik ben voor het ongeluk geboren, mag alleen andermans kind opvoeden omdat zij er zelf weinig vanaf brengt...
En ik dan? en mijn kind? Komt dat dan nooit, is dit het? Is dit alles?

Echt heel pijnlijk en bovenal heel verdrietig, het ergste is dat ik er niet meer om kan huilen, maar zo verdrietig ben.
Me zo rot voel, zo mega onzeker, en bovenal zo bang.

Soms is het zelfs moeilijk om dit soort dingen goed te verwoorden naar je partner, vaak word ik boos en dan zeg ik was ik maar dood, dan hoefde ik dit alles niet meer te door staan.
Terwijl dat het laatste is, maar als je geen uitweg meer ziet...
Het beangstigt me, dat ik met lege handen blijf staan.

Dan roep ik vol goede moed, nou het maakt ook niet uit, dan gaan we gewoon reizen. Ja gewoon reizen, duhuh.
Ik wil al moeder worden vanaf dat ik zes was.
Was zelf altijd alleen en wilde graag voor mijn 205ste 2 kindjes, dat werd het em niet, nou dan maar voor mijn 30ste en nu?
Nu word ik in juli 33 en sta nog steeds met lege handen, hou kan dat nou?

Zou ik dan echt een eicel van iemand anders nodig hebben om zwanger te worden?
en dan denk ik sja hoe kom je daar dan weer aan?
Vandaag moeten we naar het Geertgen, ik probeer positief te zijn, maar na 6.5 jaar is daar de rek wel een beetje uit.
8 miskramen verder en nog steeds geen levend kindje.
Hoeveel kun je hebben, hoelang houd je dit alles vol?
Door dat je het zo graag wilt ga je maar door, maar ja...dit is onze laatste vergoede poging, iets in mij zegt steeds waarom hebben ze geen IUI gedaan?
Iedereen zegt zijn ze daar dan niet mee begonnen?
Maar goed, als alles te slecht is, wordt dat em natuurlijk ook niet.

Ach ja, we moeten maar weer afwachten, wat een mega verhaal, schrik ervan pfffff

Ik was vaak zo somber, zo down. Ik ben altijd heel open geweest naar mijn omgeving, maar over de wanhoop die je soms voelt, de angst dat je misschien nooit een kind zal baren, daar ben ik altijd gesloten over geweest. Mensen hebben tot op zekere hoogte begrip voor je ellende, maar blijf vooral positief, want anders heb je het aan jezelf te danken dat het niet lukt.
Na de geboorte van onze zoon heb ik al heel snel gezegd dat ik snel weer zwanger wilde proberen te raken. De opmerkingen die je dan krijgt...varierend van, wees blij dat je er een hebt, tot aan ach dat lukt zo weer'.
Alsof je niets meer te wensen en te dromen hebt nadat je een kind hebt gekregen!

Iets dat ik heel erg van mezelf vond, was dat ik ontzettend jaloers was toen mijn schoonzusje zwanger was. Ik wilde het zelf zo graag worden, en juist dat stel tutten ( want dat zijn mijn broer en zijn vrouw, overal over zeuren, alles is zwaar en moeilijk ) was heel snel zwanger. Ik was wel blij voor ze, maar de eerste maanden werd ik verteerd door jaloezie. Vond ik heel erg, ik kon die emotie niet uitschakelen.
Je kan het niet hardop zeggen, want zij kunnen er niets aan doen dat jij niet zwanger raakt, maar oh wat deed dat zeer.

Hoi,

Mijn diepste gedachten die ik nog nooit met iemand heb gedeeld toen ik nog in de MMM zat was dat ik me als vrouw totaal mislukt voelde. Het slaat helemaal nergens op en zo zit ik ook helemaal niet in elkaar om op deze manier naar de wereld te kijken, maar het waren wel gevoelens waar ik erg mee worstelde.
Fijn, dat ik deze belachelijke gedachten (waar ik me een beetje voor schaam) toch een keer heb geuit. Dus Lief, bedankt voor het openen van deze topic.

Carrie

Wow, pitbull lady, wat een heftig verhaal!

Ik had vooral de eerste 2 jaar het gevoel dat ik erg mislukt was als vrouw. Dat ik juist datgene waarvoor ik op de wereld ben niet kon. Ben wel goed voor vele andere nutteloze dingen natuurlijk, maar juist niet voor dat ene. Eigenlijk best gemeen, maar ik ging me beter voelen toen later bleek dat het zaad van mijn man ook niet goed (meer) was. Was ik tenminste niet de schuldige en de enige mislukkeling.

De jaloerzie komt me ook bekend voor. Huilen als een vriendin zwanger werd. Alle zwangeren op straat zag ik lopen en wat waren het er onmogelijk veel! Zat stiekem wel eens te bedenken dat ik ze bijvoorbeeld met hun stomme dikke buik in de sloot zou duwen. En direct daarna schaamde ik me daarna dan weer diep voor die gedachten. Waar ik me nog mislukter door voelde, want als ik al niet in staat was om blij te zijn voor een ander was ik nog waardelozer dan ik al dacht.

Had geen idee ook wat ik met de rest van mijn leven aanmoest: zouden we altijd kinderloos blijven of niet? We hadden geen idee hoe de toekomst eruit zou zien en switchten in onze fantasieen heen en weer tussen een avontuurlijk leven (reizen, emigreren) en een heerlijk gezapig leven met kinderen. Naarmate het langer duurde, fantaseerden we steeds meer over het avontuur en steeds minder over kinderen. Het was een manier om onszelf op te beuren dat we ook best gelukkig konden worden zonder kinderen. Ons leven stond eigenlijk een paar jaar stil.

Wat mij het beste heeft geholpen was om er open over te zijn naar mijn omgeving. Hiervoor moest ik alleen wel eerst over dat mislukte gevoel heen zijn, want de eeste tijd kon ik er simpelweg niet over praten. Mijn omgeving reageerde over het algemeen heel lief en begripvol, maar zoals pitbull lady al zegt: na een tijdje worden de meesten het vast wel beu. Gelukkig heb ik dat moment nooit bereikt, want de 1e ICSI was gelijk raak en we hebben inmiddels een gezonde dochter van bijna 1,5 jaar.

Wat ook een voordeel was van er met veel mensen over praten: er bleken in mijn omgeving nog best veel stellen te zijn die een vruchtbaarheidsbehandeling hebben ondergaan of miskramen hebben gehad. Het verhaal van die mensen had ik nooit gehoord als ik mijn eigen verhaal niet had verteld en ik heb er zeker net zoveel steun van gehad als van dit forum.

Nou meiden, ik heb weer genoeg gehuild en ga me met frisse moed op de komende 2 wachtweken storten. En eigenlijk is het oneerlijk. Ik heb makkelijk praten met ons kind. Natuurlijk is het spannend of er ook een 2e mag komen, maar ik kan onmogelijk nog echt jaloers zijn, me mislukt voelen of onzeker zijn over de toekomst. We zijn al zo gezegend. Ik hoop dat jullie het allemaal mee mogen maken! En voor diegenen voor wie het niet zo mag zijn, hoop ik dat het uiteindelijk lukt om een andere zinvolle en leuke invulling aan het leven te geven.


Cin

Hoi dames, wat een herkenbare verhalen.
Jaloers ben ik gelukkig nooit geweest op zwangeren, maar heb wel het intense verdriet en het lege gevoel gehad...
Ik en mijn partner zijn ons leven allebei nog al ongelukkig begonnen (hij geadopteerd in een gezin waar hij zich niet thuis voelde, ik met gescheiden ouders en psychose bij moeder die haar uiteindelijk fataal werd). Daarom zijn we, zo denk ik maar, allebei wat laat op gang gekomen. Laat een zinnige baan, laat een partner, laat alsnog gaan studeren... Ik heb daar nooit spijt van gehad, ik had gewoon zoiets van: wij hebben andere dingen te doen gehad in ons leven.
Totdat bleek dat ik misschien té laat was om nog een kindje te kunnen krijgen... toen heb ik voor het eerst gehuild van spijt en verdriet, het verlaten en mislukte gevoel dat je aan van alles nog wat kunt veranderen, maar dat het híervoor definitief te laat is...

dat ik in paniek ging als ik alleen was toen ik wist dat ik zwanger was. of ik wel een goede mama zou zijn.

Natuurlijk ben ik dat maar plots ben je zwanger, wat je zo graag wilde en dan slaat de twijfel toe en de angst.

Ik kan gelukkig bij manlief heel veel kwijt.
Alleen merk ik dat ik me soms wel inhoud met het uiten van m'n somberheid / verdriet. Ik benoem het wel als ik "een bui" heb of een moeilijke dag, maar ga er niet altijd verder op in, omdat hij er ook niet altijd ruimte voor heeft ( of ik er geen zin in heb om het er verder over te hebben. Soms is er gewoon een verdrietige dag of een verdrietig moment. Dat hoeft niet altijd uitgekauwd te worden ).

Met vriendinnen blijft het lastiger. Ze doen wel hun best, maar je wordt zo gevoelig / kwetsbaar op bepaalde punten. En het verlangen en verdriet verdwijnt ook niet. Voor de ander is jouw "status" op een gegeven moment gewoon. Alleen voor jezelf dus niet.

Zo is elke ongesteldheid steeds een klap in mijn gezicht, maar dat is iets wat alleen manlief echt goed begrijpt. Mensen denken verder dat je daaraan went of zo...

Groetjes, Nans