Dag meiden,

Lang verhaal van mij….
Ik zit met het volgende;
Al enige tijd werk ik niet en zit ik in de ziektewet vanwege een burn-out; allemaal het gevolg van de jarenlange ivf- behandelingen, en het steeds mislukken hiervan.
Nu ben ik dus plotseling ‘spontaan’ zwanger geraakt, na 4 jaar behandelen zonder resultaat.
Ongeloof, blijdschap, vreugde, angst, paniek….alles ging er door me heen op het moment dat ik een positieve test in handen had.
Inmiddels zit ik in de 12de week van de zwangerschap, en heb 2 dagen geleden nog een mooie echo gehad en onze kleine wurm weer zien bewegen…weer een hele geruststelling!!
Ik heb me de afgelopen weken best behoorlijk beroerd gevoeld; misselijk, moe, veel huilen, al veel last van rug (gevoelige plek) en vooral heel bang!!
Gaat dit allemaal goed, blijft het nu dan echt zitten…..dat soort gedachten.
Schuldig voel ik me ook; ik zou nu veeeeel meer moeten genieten, en blij moeten zijn, maar die roze wolk die is er gewoon (nog) niet.
Het lijkt juist wel of al het verdriet van de afgelopen 4 jaar nu sterker dan ooit naar voren komt, en zich juist nu aanbied en zegt; hé, vergeet je mij even niet…ik was er ook nog!!
Heel moeilijk vind ik dit, dat het verdriet juist nu zo naar voren komt, want ik zou juist nu heel vrolijk en blij moeten zijn.
Begrijp me niet verkeerd, van binnen ben ik zielsgelukkig met deze zwangerschap, en daar brand echt een klein vreugde vuurtje…maar door de kou van het verdriet en de angst dat er nog zit, blijft dit vuurtje klein.
Nu moest ik vandaag dus weer naar mijn arbo arts om te bespreken hoe nu verder.
Ik heb hem dit allemaal verteld, natuurlijk ook van de spontane zwangerschap.
Natuurlijk heb ik ook verteld dat ik enorm veel moeite heb met omschakelen van een ‘depressieve kinderloze vrouw’ naar ‘gelukkige zwangere’ en dat de angst overheerst; ik durf thuis al bijna geen wasmand naar boven te dragen!!
Maar…hij wil me nu toch weer langzaam aan het werk zetten.
Nu is dit op zichzelf het probleem niet zo, ware het niet dat ik een functie heb die eigenlijk de hele dag bestaat uit slepen, tillen, sjouwen, duwen, trekken, bukken, ladder op, ladder af, etc.
De arbo arts vertelde me dat mijn baas nu vervangend werk moet zoeken voor me, binnen de functie. (volgens mij bijna onmogelijk, maar ok)
Ik moet volgende week op gesprek komen op mijn werk, en hoor dan hoe nu verder, en wat ze aan gaan bieden.
Ik zie er vreselijk tegenop, omdat er voor mijn gevoel zo enorm wordt voorbij gegaan aan de ‘gevoelskant’ van deze hele zaak!
Het is nu meer zo van; oh, nu ben je zwanger, nu kun je dus weer meteen in het ‘gewone leven’ mee gaan draaien, en de afgelopen jaren vergeten.
Ik voel me geen ‘gewone’ zwangere!!!
Ik voel me een hele beschadigde, angstige, gevoelige zwangere, die 4 jaar keihard heeft moeten knokken om te komen waar ik nu ben, en heb het gevoel dat ik nu WEER voor de zoveelste keer moet verantwoorden waarom ik zo bang ben, en ik waarom ik thuis zit.
Ik had gehoopt dat ik nu in alle rust mijn kindje kon laten groeien in me, totdat ik er zelf wat meer vertrouwen in zou hebben, en het vuurtje van binnen wat groter kan gaan worden, maar die tijd krijg ik dus waarschijnlijk niet.
Ik weet natuurlijk niet wat ze me aan gaan bieden op het werk, maar ik zie momenteel bijna alles wat ik buitenshuis moet doen als een vorm van ‘belasting’ maar dat komt waarschijnlijk omdat ik ( nog) niet echt lekker in mijn vel zit.
Wanneer stopt het knokken voor mijn kindje?….zelfs nu ik zwanger ben gaat het nog door!
En waarschijnlijk zal het na de geboorte ook nog niet over zijn, maar alsjeblieft zeg…mag ik nu even RUST…..
Ik hoor graag van jullie wat jullie van mijn verhaal vinden, of misschien hebben jullie ook nog wel wat advies voor me!
Liefs, Krul

Hey Krul,

Vind je verhaal heel herkenbaar.
Snap je ook volkomen.
Dat lijkt mijzelf ook het raarste, dat je dan na zoveel tijd ineens WEL zwanger raakt en blijft.
Maar goed aan de andere kant is dat wel waar we het allemaal voor doen, niet dat dan de stap of het gevoel ineens beter wordt.
Denk persoonlijk dat de spanning en de stress blijven totdat je je kindje in je armen kunt nemen.
Het is ook niet niks, dat je zoveel tijd knokt voor iets wat zogezegd niet lukt en dan ineens is het wel gelukt....zonder hulp zelfs...
Lijkt mij dat je dan ook gaat denken, waarvoor zijn we dan al die tijd met hulp voor bezig geweest? Of heb je dat niet?

Misschien als je in een verder stadium komt dat je er wel van kunt genieten. En dat je je trots gaat voelen.

Dat van je baas vind ik bovenal gemeen, hij/zij weet wat voor strijd je hebt gevoerd en nu is het zover. ipv dat ze begrip hebben reageren ze dan zo...irri.

Wil je daar vooral veel sterkte mee wensen, als je er aan toe bent, probeer dan voor jezelf en je kindje te genieten.
Maak een dagboek van hoe je je voelt, of voelde.
Leuk voor later, ook om je kindje misschien uit te leggen na wat voor weg hij/zij uiteindelijk deel is uit gaan maken van jullie gezinnetje.
Denk aan je meid, nogmaals veel succes en sterkte,

Liefs Pitbull_lady (die stiekem hoopt zelf ook voor deze twijfels te komen staan....)

Hallo Krul,
Heb je ondersteuning in je burn-out ( van een maatschappelijk werker, psycholoog of wie dan ook? ).
Ik hoop het wel, want dat is in dit soort situaties toch wel handig ( zit ook thuis met een burn-out en ken het duwen en trekken van werkgever en arbo-arts ).

Probeer niet van tevoren gelijk al in weerstand te gaan.
Bedenk voor jezelf wat je wel aan zou kunnen ( misschien is dat nog niets, misschien is dat eens langsgaan op je werk en daar een kop koffie drinken of weet ik veel - wat JIJ haalbaar acht ).
Ga dan open het gesprek aan. Luister wat zij voor ideeen hebben, hoor dat aan, breng ( eventueel ) ter sprake wat jij denkt dat je nu aankan en zeg dat je over het gesprek na wilt denken.

Kijk bij het nadenken of hetgeen zij willen past bij wat jij aan kan. Soms is het ook een beetje durven uitproberen, maar ik kan me voorstellen dat je met deze zwangerschap echt geen dingen gaat testen. Als dat zo is, breng dat dan heel duidelijk naar voren.

En als je nog geen hulp / ondersteuning hebt: zoek die dan!!
Heel stom ( vind ik dan ) maar het helpt enorm als je een huisarts of psycholoog hebt die heel rustig uit kan leggen dat dit of dat nog niet gaat omdat... Het kan helpen in de communicatie met de arbo-arts, maar het neemt vaak ook een stuk onrust weg bij jezelf om zo'n steunpilaartje te hebben. En het is misschien voor jezelf in deze spannende zwangerschap ook wel fijn om af en toe stoom af te kunnen blazen.

Ondertussen heel veel sterkte en succes gewenst.
Laat je niet gek maken meid. Het allerbelangrijkste nu, dat ben jij en dat is je kindje. Punt.

Groetjes, Nans

Hoi Krul,
Goh, wat kun jij je verhaal goed verwoorden! Ik kan me jouw gevoelens heel goed voorstellen. Moeilijk dat de arbo arts wil dat je weer aan het werk gaat. Is het wel op therapeutische basis? Ik vind het idee om zelf aan te dragen wat je aan zou kunnen heel goed, zou houd je het gesprek ook in eigen hand en ga je niet gelijk in de verdediging.

Ik heb zelf geen burn-out, maar zie veel gelijkenissen met jouw verhaal. Ik ben nu 23 weken zwanger en nog steeds is het moeilijk het allemaal te geloven. Het is inderdaad net of het verdriet nog duidelijker om de hoek komt zetten. Ook de angst of alles wel goed gaat. Echo's helpen enorm maar dat is vaak voor een paar dagen, daarna is er wel weer het een of ander wat je bang maakt.
Toch denk ik dat dit erbij hoort, we kunnen niet doen of er niets vooraf gegaan is aan de zwangerschap. Natuurlijk is het wonderbaarlijk, onvoorstelbaar en gun je het écht iedereen. Maar het is zo raar dat het je zelf gebeurt terwijl je het niet meer durfde hopen. Iedereen op deze site zal dat begrijpen. Dat zie ik ook aan de lieve reacties van degenen die het geluk nog niet gehad hebben om zwanger te raken (en te blijven). Zij hopen natuurlijk ook ooit in deze situatie te komen.

Het blijft allemaal dubbel. Heb je trouwens een fijn team op het werk of zie je echt nog tegen alles op? Een burnout gaat natuurlijk ook niet zomaar over. Ik hoop dat er een goede oplossing gevonden wordt waar jij je prettig bij voelt. En ik hoop natuurlijk dat het stap voor stap beter met je gaat. Mijn ervaring is wel dat het allemaal wat echter wordt zodra je het kindje gaat voelen. En dan is het allemaal nog steeds eng, gek en spannend, maar ook leuk. Twijfels zullen blijven, maar het is ook belangrijk om weer te leren genieten. Zéker met zo'n wondertje in je buik.

Sterkte.
Groetjes,
Cath75

Hoi Krul,

Er ging even iets mis.

Groetjes Chris1

herkenbaar...ik was ozo bang ook omdat ik ook eens een miskraam heb gehad ik durfde ook niks...
zo bang dat het weer fout zou gaan...pas toen jesse veilig in zn wieg lag ben ik gaan genieten!

Ik heb niet echt advies behalve dat je alleen moet doen waar je jezelf goed bij voelt.
Ik herken je gevoel ook maar al te goed. Toen ik na ruim 4 jaar zanger was van onze zoon was ik ook te bang om te genieten omdat ik steeds bang was dat er alsnog iets mis zou gaan. Ik heb echt wel enorm genoten van de zwangerschap maar heb constant gedacht geen levend kindje te krijgen.Ik denk ook dat je een zwangerschap anders beleefd na het traject dan een 'normale'zwangere.

Tijdens je zwangerschaps neemt het ijzer af (het rationele) en neemt koper (warmte zorgzaam) toe. Ook verwerk je tijdens je zwangerschap veel oud zeer, in een recordtempo!! Rare dromen waarin alles door elkaar loopt, ik zal snachts regelmatig op de toilet mijn droom te annalyseren en had vaak iets van huh? Daarnaast de factor dat je het na al die jaren hebt geromantiseerd en jezelf als een blozende immer gelukkige zwangere zag, jaloers op die buiken door de jaren heen. Nu ben je zelf zover en zijn de klachten er maar voor de alles overheersende angst. Je leeft van moment naar moment, de eerste drie maand, 16 weken is weer een mijlpaal, de 20 weken echo, levensvatbaarheid grens, de naderende bevalling met alle doemscenario's. En dan is je kindje er. Oh wat nu als,....,mijn meisje wordt over een maand een jaar en nu pas denk ik ik niet meer continu aan hoe mis het kan gaan, ze is niet meer zo kwetsbaar zoals een wiegedood of iets anders engs. Kortom, het is volkomen normaal. Iedere meoder gaat dit door maar denk wanneer je er zolang op hebt gewacht en zoveel teleurstellingen hebt gehad het extra beladen is. Je geniet er ook van, maar alleen niet zo als je altijd had verwacht/ gedroomd. Accepteer dit gegeven en je kan er al een stuk beter mee omgaan. Meid, van harte met je zwangerschap!!

Hoi hoi...

@ nans...ja, ik heb zeker ondersteuning, ik loop al een paar jaar bij een maatsch. werkster verbonden aan het ziekenhuis, en heb sinds kort ook via de arbo een 5-tal gesprekken aangeboden gekregen met een psycho-therapeut.
Deze laatste meneer was zelf ook een beetje 'ontdaan' de laatste keer dat ik daar was, omdat het zo 'tekeer' gaat in mijn leven; 1ste gesprek bij hem (sept '10) was is zwanger, 2de gesprek daarna, net een miskraam gehad, derde gesprek;zwaar in de put, in de aanloop naar onze laatste cryo, vorige week 4de gesprek; spontaan zwanger!
Hij vond het allemaal ook wel wat verwarrend......uhhhh, joh,als jij dat al vind,hoe zou het dan in mijn hoofd gaan denk je???!!!
Ik ga maar weer proberen me zo open en eerlijk mogelijk
op te stellen naar het werk.
Ik wil ook zeker echt eerst op therapeutische basis beginnnen, zodat ik in ieder geval laat zien dat ik het wil proberen.
Ik heb gewoon het meeste moeite met het feit dat ik al zo lang heb moeten knokken, en de tijd dat ik de afgelopen tijd 'ziek' thuis zat, alleen maar heb ingevuld met behandelingen, en dus eigenlijk niet eens ben toegekomen aan een stuk verwerking.
En nu, juist nu daar een klein beetje ruimte voor komt, wordt er gelijk weer aan me 'getrokken', zo voel ik dat.
liefs krul