Hallo,
Bijna 5 jaar geleden heb ik mijn man leren kennen. Ik was toen 34.
Al snel bleek dat wij beiden een grote kinderwens hadden en omdat zowel mijn man als ik een chronische ziekte hebben (SMA en MS) besloten we om al snel uit te zoeken wat de mogelijkheden waren voor ons. In het kort kwam het er op neer dat mijn man geen zaadcellen produceerde. Daar was verder niets aan te doen en verdere onderzoeken waren zinloos werd ons verteld. Dat was het dan. We werden met wat folders naar huis gestuurd.
Dit was allemaal natuurlijk heel onbevredigend, want na de eerste schrik en teleurstelling kwamen de vragen. Maar omdat we ons niet serieus genomen voelde door het eerste ziekenhuis, hebben we ( een 2nd opinion aangevraagd in een ander ziekenhuis.
We zijn in dit ziekenhuis eind 2009 begonnen met onderzoeken en ondertussen waren er veel meer mogelijkheden. We hebben heel wat onderzoeken gedaan en gesprekken gevoerd. Nadat ons was verteld dat we een kans(je) hebben via tese/icsi kregen we opnieuw een klap in het gezicht, omdat het fertilliteitsteam toch de verantwoording niet aan wilde gaan om ons te helpen zwanger te worden ivm onze handicap. We hebben moeten vechten om gehoord te worden en gelukkig kregen we hierbij hulp van de reva arts van mijn man en mijn psycholoog (waar ik o.a. in behnadeling was vanwege mijn kinderwens die niet in vervulling leek te gaan.)
Uiteindelijk na heel veel gedoe, besloten ze ons toch verder te helpen! Wij hebben inmiddels alle vooronderzoeken gehad en die waren allemaal goed. Het wachten is nu op de Tese behandeling en de verwachting is dat dit tussen nu en 3 maanden zal plaatsvinden. Hier hangt natuurlijk alles van af, of we verder komen of niet.
Wordt dus een spannende tijd voor ons!
Ik hoop hier info en herkenning te vinden, maar van wat ik al zo gelezen heb komt dat wel goed!

Door