Hey meiden,

Heb evven de behoefte mijn verhaal te doen..
Ik heb mijn hele leven al behoorlijk op mijn gewicht moeten letten, heb wel aanleg om sneller fors te worden. Gewicht is mijn hele leven al een issue geweest... op de basisschool fiks gepest, tijdens de middelbare school ook. Op mijn 13de ben ik verkracht en toen is het "dik zijn" voor mij ook behoorlijk wat jaren een mechanisme geweest om de mannen op afstand te houden. Ik baalde toen nog meer van mezelf en heb na jaren therapie het gelukkig een beetje onder controle gekregen. Tot dat we met de vrucjtbaarheidsbehandelingen begonnen. Tijdens de IUI behandelingen kwam er dan ook behoorlijk wat gewicht aan in zeer korte tijd, wel 20 kilo in 2 maanden... Na de IUI hebben we even een rust genomen voor we de IVF ingingen. Die tijd heb ik gebruikt om weer wat gewicht kwijt te raken, dat lukte, in 4 maanden raakte in 24 kilo kwijt. Helaas met de IVF kwam er weer gewicht aan, door hormonen en eerlijk is eerlijk, door stress eten.. Ik voel me er dood ongelukkig bij. Mijn BMI zat altijd netjes tussen de 20 en 25 in, maar nu zit ik inmiddels op de 90 kilo (ben 1.78m).

Na jaren van onzekerheid en behandelingen ben ik nu 20 weken zwanger. ik heb vanaf dag 1 moeite gehad om de knop om te zetten, van "we zullen wel kinderloos blijven" tot we zijn zwanger. Hoewel de omgeving heel erg blij is kan ik dat dus niet echt zijn. Tuurlijk we zijn zielsgelukkig dat het gelukt is maar het besef is er nog steeds niet.. Het grote genieten, nee das voor mij onbekend.. daarbij begint nu voor mij het gewicht dus ook weer een grote rol te spelen.

De harde klap kwam voor mij toen ik mijn 20 weken echo papieren nog eens zat door te kijken.. Alles was gelukkig helemaal goed tijdens de echo en ik was dan ook erg blij. maar nu zag ik op de papaieren staan: beperkt zicht door obesitas.. Tijdens het consult is daar niets over gezegd..en nu staat het zwart op wit op papier...weer ben ik "te dik" verklaart.. Ik heb de hele middag zitten juanken en uiteindlijk de verloskundige gebeld om uitleg. waarop staat dit er en waarom is er niets tegen mij gezegd? Zei vertelde dat er nu eenmaal maar 1 term in de computer zit voor overgewicht..of dat nu een paar kilo of 20 kilo te veel is. Dat ik me geen zorgen moest maken en het naast me neer moest leggen. Dat alles goed was en dat ze niets hadden gezegd waarschijnlijk uit respect. Als ik echt zoveel te dik was geweest hadden ze de echo in het ziekenhuis laten maken etc.

Nou, ik kan het dus niet naast me neer leggen..ik durf amper meer wat te eten en ben als de dood dat i straks over de 100 kilo ga...ben tenslotte nog maar op de helft van mijn zwangerschap. Ik durfde sinds vorige week eindelijk iets strakkere truitjes aan en durfde mijn buik te laten zien...een hele grote overwinning voor mij, maar nu heb ik de dikke truien maar weer uit de kast gehaald. No way dat ik mijn buik nog laat zien, blijkbaar zien mensen dan alleen maar hoe dik ik wel niet ben.

Tijdens de zwangerschap maakt je geest zich ook klaar voor een nieuwe fase in je leven, in een recordtijd komt je leven tot nu toe voorbij. Dit om bepaalde zaken te verwerken of een plek te geven. Heb je veel oud zeer dan lukt dit natuurlijk niet en kan je er ook nog meer in de knoop door raken. Hormonen ook wel hormonsters genoemt. Je moet vrede krijgen met jezelf, jezelf accepteren zoals je bent. Iedere vrouw krijgt een 'moederverpakking' je wordt wat dikker.Zo ligt je kindje lekker zacht en geborgen bij je. In theorie (en bij sommigen ook in de praktijk) verlies je dit gaandeweg weer door borstvoeding en je leven weer op te pakken) Door de hormonen ben ik 25 kilo aangekomen en nu na 10maanden heb ik weer mijn gewicht van voor de zwangerschap. Wel te zwaar maar goed, rigoreus lijnen en slapeloze nachten zijnook geen goede combi en nu begin in weer het traject. Ben al begonnen met de hormonen en inmiddels in een week tijd ook weer 4 kilo zwaarder. Ce la vie.Komt wel weer. Accepteer je moederverpakking in wording, hierna nog 9 maanden ontzwangeren waarin je al aardig watkwijt raakt. Je baby is nu 20 weekjes en zal steeds meer laten merken (voelen) dat ie er is, dit maakt je ook verder klaar voor het moederschap. Eigenlijk is het allemaal heel wonderlijk waar die hormonen voor zorgen, niet altijd even prettig of makkelijk maar goed:)

Lieve Marleen,

O wat schrijf je weer herkenbaar. Het is soms net alsof ik mijn eigen gedachten terug lees. Vooral het stukje over niet echt kunnen genieten, dat is heel herkenbaar. Het is inderdaad belangrijk om het naast je neer te leggen he? Maar hoe doe je dat? Dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Ook ik tob al jaren met mijn gewicht. In de eerste jaren van de behandelingen kon ik het opbrengen om te lijnen (want ik wilde niet dik mijn zwangerschap in omdat dat ook veel van je lijf vergt). Op het moment dat het gelukt is, woog ik zwaarder dan ooit: 83 kg. Véél te zwaar voor iemand van 1.65 m. Maar ja, het is niet anders.
En wat moet je bij de verloskundige? Juist, op de weegschaal. Shit, dat vermijd ik liever. Gelukkig gaat mijn verloskundige er niet belerend mee om. Ik kwam er een tijdje geleden achter dat er op mijn zwangerschapskaart wel een aantekening stond met 30,5 En ik maar denken: wat is dat? De BMI dus. Goed, ze zullen het wel moeten weten maar leuk is het niet. De emotie die wij er bij voelen, is voor hen natuurlijk puur praktisch en zakelijk.
Toen ik voor de echo's kwam (moest bij een andere vk) had ze het ook over: de verpakking zit een beetje in de weg he? Dit voelde heel lullig.
Het is natuurlijk ook zo dat het belangrijk is om goed voor jezelf te zorgen. Je hebt nu de verantwoordelijkheid voor twee. En na de bevalling zul je toch aan de gang moeten, hoe dan ook. Jouw buik is nu extra dik door je zoontje. Ook zeer dunne mensen krijgen een dikke buik. Gelukkig maar want anders had je ook niet geloofd dat je zwanger was. Je hoeft je hier niet voor te schamen, probeer hem met trots te dragen (ook dat is makkeljk
gezegd dan gedaan ....)

Het is een heel emotionele heftige tijd. Vooraf, door de behandelingen en alle toestanden, maar ook nu nog. Het is niet niks allemaal. Je wordt constant heen en weer geslingerd door emoties. Iemand had op het forum eens geschreven dat ze pas nadat haar kinderen geboren waren last kreeg van het hele voortraject.

Pas goed op jezelf hoor! Heb je het gevoel het niet aan te kunnen, zoek dan hulp.

Heel veel liefs,
Cath75

Oh, Imarleen...

Wat herken ik veel in je verhaal....heb net zelf weer wat geschreven over dat 'besef' en blijdschap dat er bij mij ook nog niet echt is nu ik eindelijk zwanger ben. ( winterwonder...)
Ik kan ook maar moeilijk omschakelen van 'kinderloos en burn-out' naar 'zwanger'..
Ook het gewichtprobleem herken ik een beetje...
Ik heb niet echt veel overgewicht, maar ben wel 'een mollige meid' om het maar zo te zeggen, en het meeste vet zit bij mij op mijn buik.
Ik ben ook altijd wel bezig om die buik een beetje te bedekken.
En juist nu, in deze periode van zwanger zijn, moeten we 'trots' zijn op onze buiken....weer zo'n moeilijke omschakeling!!
Jarenlang vervloek ik die buik van me, en nu moet ik er ineens 'aardig' voor zijn!! Moeilijk vind ik dat!
Ik ben nog niet zo ver als jij in de zwangerschap, dus kan alles nog wel goed verdoezelen met grote truien, maar ik vraag me ook af of ik op het punt kom om trots met die buik in een strak truitje te gaan lopen...ik vindt het best eng!
Ik denk dat ik toch wel echt ga proberen om die buik te accepteren.
Missschien helpt me dat na de zwangerschap ook wel.
Hoe ik dat ga doen...heb allerlei lekkere olie'tjes gekocht en neem elke dag ff goed de tijd om die 'buik' in te wrijven en te masseren.
Klinkt misschien overdreven, maar die buik heb je nu hard nodig, en er gebeurd zoveel moois daarbinnen nu...
die verdiend nu een beetje extra aandacht!!
Lieve Marleen...probeer je lichaam echt wat 'positieve' aandacht te geven...het doet ook zoveel voor jou nu!!
Hoop dat je wat hebt aan mijn (misschien ietwat zweverige..haha!)
visie!! Liefs Krul

Hallo Marleen,

Ik kan me voorstellen dat het moeilijk is om te genieten na zo'n lang traject en dan ook nog eens die gewichtskwestie erbij...

Heel goed van je dat je de verloskundige hebt gebeld.
Nou niet gelijk gaan lijnen oid he... dat is volgens mij niet handig in een zwangerschap. Dat komt daarna wel weer meid. Je bent die kilo's al eerder kwijtgeraakt en straks krijg je het waarschijnlijk druk genoeg.

Laat alstjeblieft ook de woorden van de verloskundige tot je doordringen: ze heeft gezegd dat er geen probleem is, dat je je geen zorgen moet maken en dat je als je echt te zwaar zou zijn naar het ziekenhuis had gemoeten voor een echo en dat die term obesitas voor iedereen wordt gebruikt die een beetje beter in zijn vlees zit.

Je hebt ongetwijfeld een prachtige buik! En met een hele mooie vulling. En of je er nu van geniet of niet, wees in ieder geval maar heel lief voor jezelf want je bent het waard.

Nans

En zo is het maar net!
Ik was te zwaar, toen ben ik heel veel gaan sporten en vooral dansen en hup, ik was 18 kg kwijt... vond mezelf zelfs te dun (woog 57 bij 1.70). toen kwam het goede leven (vriendje haha) en hup er zat weer e.e.a. aan. 67 kg vond ik prima. maar ja... toen kwamen de hormoonkuren en de zwangerschap... nu zit ik nog op het gewicht van toen m'n dochter geboren werd (nu 79 kg). en weer zwanger! ik probeer me er maar niet druk over te maken (wat weeg ik dan straks op t eind bij deze kleine ) en zeg tegen mezelf: de tijd komt weer om te sporten als dit beebje 'klaar' is ;-).
Ik snap je wel hoor, die buik is echt niet zo leuk.
straks gewoon heel veel achter die kleine aan rennen... :-)

hallo,

ja ja ik denk dat de meeste vrouwen daarmee stijden. ik heb ook hetzelfde probleem 8 jaar geleden woog ik nog 59 kilo met mijn 1,70 en nadat ik getrouwd was kwam er een kilotje of 3 erbij nou ja dat kan nog wel dacht ik totdat ik met de prednison moest beginnen vanwege mijn reuma hoppa zo in 1 jaar tijd 20 kilo erbij. toen zwangerschap en hormonen gelukkig niet zo heel veel bijgekomen (ik sloot mijn zwangerschap af met 97 kilo was al 88 kilo) maar nu afgevallen en weeg weer een beetje normaal maar meid geniet van je buik en de kleine wonder dat erin zit. in het begin kon ik ook geen strakke truitjes dragen om mijn buik te showen want ik schaamde mij een beetje ervoor. maar meid ik had later zoiets van schijt eraan IK BEN ZWANGER!!!!!! ben je eindelijk zwanger mag je ook best je buik laten zien maakt niet uit of je dik of dun bent laat maar zien hoe trots je bent op je wondertje......

hallo marleen
wat een heftig verhaal! Maar op onderdelen ook zo herkenbaar.
Het gewicht is voor mij ook een groot issue geworden. Ik weet sinds een jaar of 10 dat ik in de overgang ben en sindsdien vlogen de kilo's erbij. Op het meeste was ik 30 kilo bij gekomen. Het is me met gelukt om er 10 vanaf te krijgen maar terug naar mijn "oude" gewicht is nooit meer gelukt. Mijn BMI zat ook rond 28-29.
Ik had inderdaad ook de papieren van de 20 weken echo gelezen en zag daar ook adipositas op staan. Ik heb er niks mee gedaan of gezegd maar ik had eigenlijk een copy willen maken maar dat doe ik nu natuurlijk niet meer.
Hoewel het aantal kilo's dat ik bij gekomen ben tot nu toe nog enigzins binnen de perken valt, ben ik ook als de dood dat de 100 in zicht komt.
maar ja, met 2 beebjes weet ik dat ik er niet aan zal ontkomen. Ik kan alleen maar hopen dat "de schade zal meevallen, achteraf".
Tja het onbezorgde genieten blijft ook bij mij een probleem. Ik hoop dat dit voor ons allen toch nog zal gaan komen.
liefs kar

Lieve meiden,
Bedankt voor de ontzettend lieve en opbeurende berichtjes.. Doet me echt heel erg goed. Alleen al te weten dat ik niet de enigste ben die hier mee kampt.. Ik probeer het zo veel mogelijk naast me neer te leggen en de weegschaal maar een beetje te ontwijken.. gelukkig hoef ik bij de verloskundige niet op de weegschaaal, als ik dat niet wil. Hun vinden het ook beter van niet aangezien ik heel normaal eet en ze zoiets hebben van, als het je stress bezorgt laten we het lekker weg!
zal een proces blijven...maar goed we komen er hopelijk ooit wel..
Gisteren heb ik geprobeerd kleding te kopen, weer een drama, ik vind ook echt niets meer leuk staan en die dingen die nog enigzins gingen zagen er niet uit... voelde me echt een opstandige kleuter (nee, die is stom...) Vandaag maar eens het internet afneuzen of daar iets leuks opstaat, zal toch wel??

Hoi Marleen,
Nog even een berichtje van mij, ook bedoeld als oppepper voor jou.

Ik had gisteren de 22 weken echo en was al voorbereid op obesitas aantekeningen e.d.
Nou niets van dit alles. De echoscopiste vroeg wel naar mijn lengte en gewicht. Ze vertelde erover dat als het BMI boven de 35 zit ze graag meer informatie zou willen. Ik heb haar ook over jou verteld (tenminste over de aantekening op je formulieren). Volgens haar was het helemaal niet nodig om er panisch over te doen (zelf was ze ontzettend knap en slank) en dat is dan al een beetje lastig maar ze was echt heel leuk en dan kan je het ook wel hebben.
Ze drukte me ook echt op het hart om niet krampachtig of moeilijk te gaan doen. Het is juist belangrijk om goed voor je kindje te zorgen. Tuurlijk niet een zwangerschap gaan zien als een vrijbrief om te gaan schransen, maar er ook niet moeilijk over doen. Ik vond dit een fijne reactie en wilde je hem toch graag mailen.

Qua kleding is het idd. wel lastig. Ik heb een zwangerschapsbroek maar ik vind dat ding balen. Je moet steeds hijsen.
Ik heb me toegelegd op een legging met een rokje, een langer t-shirt en vesten. Je kunt (in mijn geval) een toegenomen kont een beetje verdoezelen, spekjes aan de zijkant ook. De buik daar ben ik niet bang voor, ze mogen zien dat ik zwanger ben. Eindelijk is het ook niet een gewone dikke buik, maar een zwangerschapsbuik.
De t-shirts van Queen Mum vind ik fijn, de legging ook, die zit heel hoog. Van mijn zusje heb ik één van Hema gekregen. Zit ook goed, maar minder fijn.

Liefs,
Cath75