Hallo,

ik wil me eerst even voorstellen; mijn naam is liselotte. Na een periode van 10 jaar in de medische molen (heel veel KI's, 10 IVF pogingen, 2 miskramen) hebben we 2 geweldige zoontjes (8 en 3 jaar).

Mijn verhaal gaat over de impact die IVF en ongewenst kinderloos zijn, heeft, hoe je omgeving daar op reageert en hoe je daar na zoveel jaren nog zoveel last van kunt hebben.

Toen wij de kinderenwens hadden, waren mijn vriendinnen daar nog helemaal niet mee bezig, laat staan dat ze wisten wat KI of IVF betekende en het verdriet wat je hebt als het niet lukt.
Maar met de tijd kregen mijn vriendinnen de kinderwens en bij hun lukte het meteen. Ik was dan altijd de laatste aan wie ze het vertelden en dan het liefst door de telefoon in een zo kort mogelijk gesprek. Dit vond ik verschrikkelijk!
Ik heb 1 keer verteld hoe ik me daarbij voelde maar kreeg meteen de opmerking dat ik 'bot' was. Ik heb me toen voorgenomen om maar niets meer te zeggen en bij alle volgende zwanerschappen probeerde ik gewoon blij voor ze te zijn.
Zoals ik al eerder vertelde, hebben we inmiddels 2 geweldige zoontjes.
Nu is pas geleden het volgende gebeurd: Een van die vriendinnen (fleur) zit nu in het IVF-circuit. En nu had een andere vriendin het idee om haar te verrassen met een etentje omdat ze het moeilijk heeft. Ik vond dat opzich een heel leuk idee maar tegelijkertijd voelde ik me ontzettend gekwetst omdat er voor mij, voor mijn gevoel althans, toen weinig begrip was. Ik heb me afgemeld voor dit etentje en ook aangegeven wat de reden was. Ik ben naderhand wel Fleur gegaan om het uit te leggen. Maar ik krijg van mijn vriendinngen boze en verbaasde reaties: Ik stond toen ook niet open en kon me niet inleven in hun situatie, Waar maak ik me druk om, ik heb toch 2 kinderen, Ik moet me niet zo aanstellen, Waarom kom ik nu nog hiermee etc.
Ik zou graag willen weten wat jullie mening is.
Lieve groetjes,
Liselotte

Hey meid,

Ten eerste welkom alhier.

Wat je schrijft gaat door merg en been.
Zulke mensen noem ik geen vriendinnen hoor.
Schandalig dat ze nu etentjes organiseren en bij jou zo reageerde.
Sorry ik vind het schandalig.
Zou meteen kappen met zulke mensen, er zijn zat andere mensen waar je een stabielere vriendschap mee op kunt bouwen dan met zulke mensen.

Sterkte meid,

Liefs Pitbull_Lady

Hoi Welkom hier op dit verslavende forum.
Wat een lange weg heb je moeten gaan en wat fijn dat je 2 kindjes hebt mogen krijgen. Lastig in welke situatie je nu terecht bent gekomen met je vreindinnen.
Ik denk dat het vooral te maken heeft met "in welek fase" mensen zitten. Toen jij bezig was in het traject, waren je vriendinnen nog niet zover en dan kan je die wereld ook niet begrijpen. natuurlijk hadden ze meer begrip etc kunnen opbrengen, maar als je niet bekend bent met de MMM weet je ook niet hoe zwaar en eenzaam dit hele gebeuren kan zijn. Nu hebben je vreindinnen zelf kinderen of een kinderwens en zitten in een hele andere fase van hun leven. Ik ben blij voor je andere vriendin dat er nu meer begrip en mede leven wordt getoond. Ik kan me je gevoel en reactie wel voorstellen, maar die van je vriendinnen okk. Tis tenslotte heel fijn dat ze dit nu wel meer begrijpen en nu wel zoiets organiseren als een etentje. Hun zullen waarschijnlijk denken jij hebt het ook mee gemaakt en nu ga je niet mee? Probeer je gevoel te blijven uiten en probeer ze uit te leggen hoe het voor jou voelt en is geweest toendertijd. Maar probeer er ook niet in te blijven hangen, want ik denk dat je IVf vriendin je nu ook heel hard nodig heeft. Ik herken het heel erg je verhaal heb zoiets ook meegemaakt. Maar tsi nu eenmal zo dat mensen je pas echt begrijpen als je het zelf hebt meegemaakt, hoe jammer dat ook is.

Heel veel sterkte in ieder geval

Hoi Liselotte,
allereerst welkom hier op dit forum.
Fijn dat je je hebt voorgesteld.
Denk je er wel aan dat je je topic de volgende keer een titel geeft, anders wordt het verwijderd.

Groetjes,
Jannie

Hoi, ik kan me voorstellen dat je er verdriet van hebt en je gepasseerd voelt. Maar ook wijze woorden van lMarleen: hoe mensen reageren hangt heel erg af van de fase. Toen een van mijn vriendinnen ging trouwen, hebben we een grote maidenparty georganiseerd. Later toen een ander ging samenwonen weer. Ik ben de laatste van de club die is gaan samenwonen, en de enige die iets organiseerde was ik zelf... Aan de andere kant: toen de eerste van ons klubje kinderen kreeg, was ik er nog zo weinig mee bezig, dat ik nauwelijks langs ben geweest... mijn leven liep zo ontzettend anders. Nu ik zelf een kindje heb kan ik me niet meer voorstellen dat ik zo zou reageren.

Het kan twee kanten op gaan met je vriendinnen: óf het is kennelijk een stelletje oppervlakkige lui, dan zou ik niet teveel moeite meer doen. Maar jullie zijn al lang bevriend, dus er zal toch wel meer achter ze steken...
Dan waren ze op dat moment gewoon niet zo ver, en zouden nu misschien na enige uitleg van jou, wel begrip kunnen opbrengen. Kun je er met de vriendin die nu in de mm zit, wel een beetje over praten?
Soms helpt het ook om voor jezelf heel duidelijk te krijgen wat je emoties erbij zijn. Dan kun je proberen het uit te leggen vanuit wat je vóelt (bv dat je ze hebt gemist, dat je het toen ook heel moeilijk hebt gehad. En vragen of zij hebben geweten hoe het in die tijd voor je was). En daarnaast formuleren wat je nu graag van ze zou willen. want aan wat er toendertijd is gebeurd, daar kan niemand meer iets aan veranderen.
Sterkte, joh

Hallo Liselotte,
Als ik je verhaal goed begrijp, zit er eigenlijk nog een stukje oud zeer ( mbt de reactie van je vriendinnen destijds ), wat ik begrijp.
Ik vraag me alleen af of je daar nu, met hen, nog wat mee kan.

De vraag is: helpt het om er zo mee om te gaan zoals je er nu mee om gaat? Niet belerend of lullig bedoeld trouwens, maar echt als vraag.

Het excuus van "niet in die fase zitten" van toen vind ik trouwens een slecht excuus hoor. Ik bedoel... daar ben je lekker mee als bij jou je ouders als eerste overlijden, je een ernstig ongeluk krijgt of wat dan ook wat niet past bij "hun fase".

Al met al is het hele behandelingentraject / onvruchtbaarheids-verhaal een heel ingrijpend, zwaar en vooral ook eenzaam gebeuren.
Omdat het voor een buitenstaander vaak ook niet in te voelen is zonder uitleg, waar ik persoonlijk ook lang niet altijd zin in heb.

Sterkte met het een plaatsje geven meid!

Groetjes, Nans

Hallo allemaal,
heel hartelijk bedankt voor jullie reacties! we hebben er nog over gepraat en het is inderdaad ook zo dat ze er in die tijd helemaal nog niet mee bezig waren en niet wisten wat voor een impact het heeft. En dat ze ook niet precies wisten hoe ze ermee om moesten gaan. ze hebben zich niet gerealiseerd dat het niet vertellen of heel laat en dan via de telefoon, van een zwangerschap voor mij heel kwetsend was.
Al met al is het toch goed gekomen. Wat ik hier ook uit geleerd heb is dat ik, zoals jullie ook al vertelden, meer mijn gevoel moet uiten en zeggen als er iets dwars zit en er niet mee blijven rond lopen.
Nogmaals heel hartelijk bedankt en heel veel sterkte en succes jullie allemaal!