Wachtdag 10 van dit kleine kansje en ik wordt hier helemaal gek.
Manlief had het gisteren over onze mogelijke opties voor hierna.
En hoewel hij nog graag wat wil proberen, merk ik dat ik het spuug en spuugzat ben. Die hormooninjecties, die kan ik wel aan.
De echo's en behandelingen gaan ook op zich ook nog wel.
Het zijn de wachtweken die ik niet meer trek.
Wéér wachten, wéér hopen. En waarop?
Tot nu toe gebeurt er al 7 jaar helemaal niets, nada, noppes.

Ik wil niet meer wachten, ik wil gewoon kinderen!

TOen dit aan manlief uitlegde, zei hij dat ik die wachtweken ook had in een natuurlijke cyclus, dat ik dan ook hoopte.
En hoewel dan de hoop wel iets minder is, heeft de waarheid van zijn opmerking me erg van slag gemaakt.
Het is zo gemeen en zo onhoudbaar, elke maand weer die rothoop al tig maanden lang. Ik ben er zo moe van dat rotte wachten op niks.

Maar ja. Hoe schakel je je hoop uit? Ik heb het knopje nog niet gevonden.

Een erg verdrietige Nans
( met nog 7 dagen te wachten ).

oo nans,

ik kan me helemaal invoelen meis
maar ook ik weet het antwoord niet zucht
kan je alleen maar een heleboel sterkte nog wensen
een dikke vette

liefs Tanja

Hey meis,

Kan het me zo voorstellen...
Zelf dacht ik ook dat ik het niet zou redden om ergens anders aan te denken.

Maar goed door alle ellende ben ik er de laatste 2 maanden toch echt niet mee bezig geweest...

Het zal altijd moeilijk blijven, maar zodra je ergens anders je energie in gaat steken weet je nooit wat er kan gebeuren natuurlijk.

Heel veel sterkte meid, vooral met die laatste week doorkomen!

Liefs Pitbull_lady

Lieve Nans,

Die wachtdagen zijn walgelijk, ben het helemaal met je eens .. maar je man heeft wel gelijk !! Zonder het hele ivf gebeuren ben je ook benieuwd of je wel of nie ongi wordt, alleen ben je er dan denk ik niet zo bewust van.

Nog 7 dagen te gaan, zorg voor veel afleiding dan vliegen de dagen voorbij en wie weet .... ik hoop voor je dat je dan een positieve uitslag hebt !! Mijn man en ik zijn ook al 8 jaar bezig en hadden dit keer voor het eerst een positieve uitslag en geloof me ... die 8 jaar zijn dan echt zo vergeten

Heeeeel veel sterkte nog de aankomende dagen en laat je nie gek maken, ik ga voor je duimen

Groetjes
Cindy

Hoi Nans,

Ik begrijp je gevoel volkomen.
Hier ook vier jaar lang iedere keer de hoop en iedere keer niets, noppes,nada..

Zelfs nu nog,heb alle symptomen,maar kan natuurlijk niet zwanger zijn nu..wij zijn uitbehandeld, voor nu dan,zeer frustrerend is het...(weet sinds kort dat ik dus pcos heb, zie topic leo behandeling)

Ik sprak vandaag een collega die sinds mei gestopt is met de pil en ze vertelde hoe spannend het iedere maand was,ben ik zwanger of niet, en dan toch niet..Ik moest er van binnen wel mee lachen, ik dacht,tja,je zult maar precies weten wanneer je tp is geweest en wanneer je kan testen..Ik bedoel te zeggen, het is voor alle stellen spannend,ook als je "net"begint met oefenen..

Sterkte meid, misschien is dit wel een goede maand voor jou en heb je het geluk aan je zijde..!

Pietje

Hallo Tanja,
Bedankt voor het meeleven.
Het opschrijven heeft trouwens wel iets geholpen.
En verder probeer ik maar om het gevoel wel toe te staan, maar toch ook dingen te doen. De badkamer is daar erg van opgeknapt... ;)

Dag 12 inmiddels...

Jij ook sterkte met wachten trouwens.
In ieder geval goed om te horen dat je crio's goed ontdooit zijn!

Groetjes, Nans

Hallo Pit-bull lady,
Ik kan me voorstellen dat je met je ziekzijn en familiekwestie even voldoende afleiding hebt... HOewel geen leuke.

Ik doe m'n best om afleiding te zoeken en dingen te ondernemen hoor, maar daaronder blijft dat gevoel doorzeuren.
Op zich wel goed van mezelf dat ik de eerste 10 dagen goed ben doorgekomen... ;-) En daar probeer ik me maar aan vast te houden.

Ik hoop voor jou dat je binnen niet al te lange tijd zelf aan wachtweken toe komt.

Groetjes, Nans

Hallo CIndy,
Ik geloof het, dat het hele proces naar de achtergrond verdwijnt op het moment dat je zwanger bent. Alleen weet ik niet of we daar ooit gaan komen hé... Dat is ook wat het zo zwaar maakt.
Met een glazen bol en zekerheid op dat gebied was al dat wachten lang zo zwaar niet.

Berichtjes zoals dat van jou, dat je na al die jaren toch opeens zwanger bent geven wel hoop. Maar op de achtergrond blijft toch altijd de onzekerheid en de angst knagen.

Lief dat je duimt.
Geniet van je zwangerschap!

Groetjes, Nans

Hallo Pietje,
Nou... doe mij de spanning maar van in het begin!
Die hoop en verwachting vond ik wel leuk, eerlijk gezegd.
De lol is er inmiddels echt wel af.

Ik vind het knap van je dat je zo ontspannen naar je zwangere collega kunt kijken, terwijl je zelf ( voor nu althans? ) het verdict "uitbehandeld" hebt gekregen.

Groetjes, Nans

Lieve Nans,

Ik hoop dat het bij jullie ook gaat lukken (een ook voor iedereen hier!), want wat Cindy zegt is ook waar... "die 8 jaar zijn dan echt zo vergeten".
Alle huilen, alle wachten, punctie, afspraaken en teleurstellingen, alles is weg bij de eerste secunde dat je kind in je armen kan sluiten. Ik bedankt elke dag dat IVF bestaat, dat is enige wat over is gebleven van de MM en al die jaren elende.

Succes,
Edina