OMGEKEERDE WERELD

Ik moet weer eens even van me af schrijven...
Ik vraag me de laatste dagen af hoe het kan zijn dat ik mezelf steeds aantref in situaties waarin ik mensen aan het troosten ben die ons het ‘blijde nieuws’ komen vertellen.
Mensen zijn zo bang om ons dit te vertellen, ze durven niet….
Als ze alle moed verzameld hebben, komen ze uiteindelijk toch bij ons, gooien die bom bij ons naar binnen, zijn blij dat ze er vanaf zijn, gaan huilen, ik ga ze dan troosten…..en dan gaan ze weer…
En ik blijf achter….in de puinhoop die de bom aangericht heeft….
En niemand komt daarna even terug om te kijken hoe groot de puinhoop is!!
En wie troost mij nog?? (behalve mijn lieve vent…!)
Waarom is dit zo?
Is dit niet de omgekeerde wereld?
Waarom kan ik het wel opbrengen om hen te troosten die in blijde verwachting zijn, en kan ik het wel opbrengen om te vragen hoe de zwangerschap verloopt, hoe ze zich voelen…
Maar wie vraagt nog aan mij hoe het gaat?
Bijna niemand meer….het is 'gewoon' geworden...
Moet ik het dan maar accepteren dat dit daadwerkelijk angst is van mensen?
Ik ben net zo goed bang en verdrietig, maar ik kan het toch ook opbrengen om naar hen toe te gaan en het blijde nieuws aan te horen…
Moet ik steeds maar weer zelf aangeven dat het ok is voor mij om er over te praten, dat ik het juist soms wel fijn vind?
Ik vind dat ik mezelf de laatste jaren al genoeg binnenstebuiten heb gekeerd en steeds mijn ziel en zaligheid open en bloot op tafel heb gelegd!!
Of moet ik het nu alleen nog hebben van dat kleine clubje mensen dat gewoon belangeloos en onverwacht ineens belt of op de stoep staat om te checken hoe ik me voel?
Moet ik het nu echt hebben van mensen die niet bang zijn voor ons verdriet en er gewoon doorheen prikken en bij ons komen?
Ik kan het niet meer opbrengen om zelf steeds aan te geven dat we nog steeds middenin de ellende zitten, dat heb ik al zo lang en zo vaak gedaan.
Dat vreet energie…en ik ben er te moe voor…
Ik zal mijn verwachtingspatroon moeten bijschaven.
En ik zal daarom dus ook minder van mijn eigen aandacht weg moeten geven.
Dan maar even geen geïnteresseerde krul, dan maar wat stilte van mijn kant.
Als dit mij wat rust geeft en meer energie, dan moet ik daar voor gaan!!
Ik kan nl. mijn energie beter aan mezelf besteden…en ons laatste embryo…
Nu nog in de praktijk brengen.... liefs, Krul

Hallo Krul,
Een hele grote knuffel vanuit hier.
En van mij hoef je niemand te troosten die zwanger is hoor ;-)

Ik weet even niet wat dan wel, maar er zijn vast wel andere opties voor ( lekker uit laten huilen en zelf thee gaan zetten bijvoorbeeld ). Of misschien zeggen dat je het vervelend vind dat het voor haar / hen zo moeilijk is om te vertellen, maar dat het uiteindelijk het moeilijkst is voor JOU en dat je geen energie hebt om te troosten omdat je zelf wel wat troost kunt gebruiken.

Sowieso heel naar voor je dat je allemaal van die zwangeren om je heen hebt ( of in ieder geval nu kennelijk weer eentje ) terwijl jullie nog steeds leven tussen hoop en vrees. En dat al zo lang.

Zorg maar heel goed voor jezelf. En als dat betekent dat je minder meelevend en iets minder aardig bent voor je zwangere kennissen en vriendinnen: het zij zo. Wie weet gaat er dan nog ergens een lampje branden.
En trouwens: zij hebben toch al de jackpot. Ze kunnen best af zonder een maximum aan inspanning en inlevingsvermogen van jou!
Stop al die energie maar in leuke dingen en in jullie criootje.

Sterkte!

Groetjes, Nans

Lieve krul
Ik snap zo goed hoe je je voelt!
Hele dikke
Doe wat je hart je ingeeft!!

hoi hoi krul



ik snap het heel goed , mensen in je omgeving vergeten snel iets.
Je kunt ze ook misschien af en toe aan herinneren maar kan me ook voorstellen dat je dan daar geen zin in hebt.

geniet samen met z'n twee dat is het meest belangrijke ,geniet samen van iedere dag elk moment leven is te kort om dat niet te doen

heeel fijn weekend gewenst

Hey Krul,

Ook ik snap je heel goed, of dat je andere mensen moet troosten die ook bezig zijn met het traject.
Vind dat ook nooit erg, maar inwendig knaagt het idd.
En wat je zegt: waar is dan die arm die zich om jouw heen slaat?
Moeilijk hoor, zouden mensen nu echt niet door hebben dat ook wij zo af en toe die knuffel nodig hebben, dat vraag je je dan idd wel af.

Dikke digi knuffel

Liefs Pitbull_lady

Lieve Krul,

Een hele dikke digiknuffel voor jou, die zo dapper de anderen steunt en blij voor is en zelf ook zo hard de arm om haar heen zou nodig hebben! Hier nogmaals en ik wens je al het goeds toe!
Liefs, Zeeotter

Lieve Krul,

Dat is inderdaad de omgekeerde wereld. Wat goed van je dat je ze dan nog gaat troosten ook. Die situatie heb ik nog niet meegemaakt. Maar mocht het nog een keer gebeuren, probeer ze dan niet te troosten zoals Nans zegt ze hebben elkaar en nog meer dan dat!
Neem tijd voor jezelf en als je tijdens de zwangerschap van deze vrienden of familie niet belangstellend bent is het ook goed!

Mijn vriendinnen durven er wel naar te vragen en ik moet je zeggen dat ik dat soms ook wel lastig vind. Ik heb niet meer te melden dan we zitten nog steeds met lege handen.

Nou meid een dikke knuffel!

Dani

Hey Krul,
Hoe is het inmiddels met je?

Groetjes, Nans

Hoi nans,

Lief dat je er naar vraagt...
Ik probeer het hoofd koel te houden, en probeer manieren te vinden om mezelf wat te beschermen tegen al die dingen die mij zo raken diep van binnen.
Hoe weet ik nog niet zo goed, maar ik probeer wat te lezen over verwachtingspatronen, het doorbreken daarvan, en ik praat erover met mijn maatsch.werkster.
Ik moet nu gewoon echt aan mezelf denken, en me daarom dus echt even anders gaan opstellen naar de rest van de wereld.
Best moeilijk om iets te veranderen wat je al jaren doet!
Het gaat ook echt niet in 1 dag, maar er wordt aan gewerkt!!
Enne...regelmatig flink janken, helpt ook!!!
Mijn sociale wereldje wordt zeker kleiner....maar de vriendschappen met de mensen die nog wel steeds heel erg betrokken zijn, ga ik meer waarderen!
liefs krul

Hallo Krul,
Een grote knuffel vanuit hier!
Het is erg herkenbaar wat je schrijft.

Goed van je dat je zo goed voor jezelf zorgt, door hulp te vragen en door oplossingen / andere mogelijkheden te onderzoeken.
Ik hoop dat het je beter lukt om dicht bij jezelf te blijven als je de buitenwereld "ontmoet".
Enne... de vriendschappen waarin ook ruimte is voor JOU dat zijn de vriendschappen waar je wat aan hebt.

Ook hier vind ik het soms erg moeilijk om mezelf op 1 te zetten, maar toch lukt dat steeds beter. En de negatieve reacties vallen tot nu toe mee.

Sinds kort ben ik bezig met mindfulness. Dat is een soort van meditatie / leren om aandachtig aanwezig te zijn in het nu.
Op de één of andere manier helpt het enigszins tegen het piekeren en daardoor voel ik me wat steviger.

Ik hoop dat je beter in je vel komt te zitten, ook als het verdriet en de onzekerheid aanwezig blijven ( wat ik niet hoop voor je ).

Groetjes, Nans