hoi,

ik hoor zoveel verhalen dat ivf heel zwaar is.
Ik ben nu met tweede iui bezig.
kan iemand me vertellen wat het ivf zo zwaar maakt vergeleken met iui (met hormonen spuiten)

veel liefs fiona

Hey Fiona,

Voor iedereen zal het waarschijnlijk anders zijn, maar wat ik heel erg vond, is toen onze 'laatste iui' mislukt was en we dus echt op ivf waren aangewezen om ooit een biologisch eigen kindje te krijgen. We hebben 4 x iui gedaan. Bij de eerste twee keer had ik af en toe zoiets van: de kans dat het met iui lukt is niet zo groot, dus laat die ivf maar komen. Toen het één keer zover was, was het wel even een klap om te verwerken. Wat de ivf zelf betreft vind ik het (tot nu toe meestal) nog redelijk te doen, behalve die afschuwelijke wachtweken. De eerste keer viel nog mee, maar het lijkt bij mij wel steeds lastiger te worden naarmate er meer terugplaatsingen zijn geweest. Misschien is het ook wel het idee dat het einde van de behandelingen langzaam maar zeker in zicht komt ofzoiets.
Op zich valt het bij mij tot nu toe nog wel mee wat de hormonen betreft, hoewel het wel aardig wat meer zijn als bij de ivf.


Ik hoop dat je niet zover komt, dat de komende iui tot een geslaagde zwangerschap mag leiden!

Groetjes,
Sannie

ik hoop het ook ,ik heb nu al met de hormonen spuiten last van opgezette buik.
Ik zal het maar proberen op me af te laten komen.

Hoi Fiona,

Wat het voor mij afschuwelijk maakte waren niet zozeer de hormonen en punctie. Dat is onaangenaam, maar lichamelijke pijn gaat weer over. Het rottigste vond ik het besef dat je drie kansen hebt om een kind te krijgen, tenzij je een goedgevulde spaarrekening hebt. En drie kansen zijn niet veel. De hele behandeling krijgt daardoor een enorme geestelijke druk.
En natuurlijk zijn de wachtweken ook niet leuk, maar het zou al minder erg zijn als die druk maar niet op je ligt.

succes!

Fiona,

Ik vroeg me toen ik met iui bezig was hetzelfde af,want ik dacht het kan niet veel verschil maken,want ook ik deed iui net als jij met hormooninjecties.

Het feit dat het een zwaardere ingreep op je lichaam is,Veel meer medicatie en daarbij punctie,je al tijden van te voren ermee bezig bent,is het toch het besef dat ivf het allerlaatste is dat je zwanger kan raken.

Toen ik iui deed had ik steeds het gevoel; als het niet lukt is er nog ivf.Maar daarna is er geen enkele behandeling meer.En dat is heel heftig.

Heel veel succes,en hopelijk heb je ivf niet nodig.

Vlinder

Hoi,

Wij zijn ook begonnen met iui(met puregon)wij dachten iedere keer,het komt goed,ik ben als een zwanger geweest,dus mijn lichaam kan het in ieder geval..Hoe simpel kun je denken..mijn dochter is niet van mijn huidige relatie,dus het werkt in de praktijk niet zo simpel als gedacht..na 9 pogingen iui nog geen zwangerschap..Dan toch maar voor de ivf,dachten wij..dan weet je tenminste of er in ieder geval een bevruchting optreedt..Dit bleek na de eerste poging van wel, alleen niet zwanger..pff..
Wij hebben nu drie pogingen achter de rug, met een stijgende lijn wat betreft de kwaliteit van de embryo's,en een cryopoging niet gelukt..

Het zwaarste van het hele gebeuren is dat je steeds op twee benen hinkt..wel verhuizen,niet verhuizen,ja,maar stel dat de komende poging wel lukt, kunnen we het beter niet doen..Of wel een andere baan of niet?Daarbij komt ook dat ik met de ivf veel meer hormonen heb gespoten dan met de iui en ik ben mezelf een beetje kwijtgeraakt hierdoor..de teleurstelling dat het niet is gelukt en de hoop dat het wel lukt,de eigen intuitie is weg, je verstand en je gevoel lopen door elkaar heen en je kunt je lichaam niet meer vertrouwen door de hormonen.je voelt vanalles,maar dat zijn de hormonen..

Weet je,iedereen reageert anders op hormonen,daar kun je niets aan doen..De een ondergaat een punctie gemakkelijk en een ander heeft enorm veel pijn..Het is wel dat je weet dat ivf het eindpunt is,dat is zwaar..wij hebben inmiddels onze ontknoping gehad en ik heb het hier best moeilijk mee.
Ik had mijn vriend graag een "biologisch" kindje gegeven,maar het zit er voor ons niet meer in..

een heel verhaal,ik wens jullie het allerbeste en vooral een goede afloop..

pietje

Hoi,

Ik vond bijna alles zwaar aan de behandeling...(heb icsi behandeling gehad maar het is vergelijkbaar)
Het spuiten van flink hormonen......constant echo's om de groei in de gaten te houden.
Het gevoel hebben dat je een legkip bent...had nl 27 follikels die ongeveer 2.0 mm waren, dit voel je best in je onderbuik.
Toen de punctie....wat voor mij echt hel op aarde was, verschrikkelijk!!! zoooooopijnlijk.
Toen de stress, omdat je niet weet of er wel embryo's zijn.
Dan de tp en dan nog die akelige wachtweken (die hebben we allemaal)

Vond het erg heftig allemaal.

gr mutley

Hoihoi,

Het is wel op een bepaalde manier te vergelijken met IUI, maar toch vind ik IVF/ICSI iets anders. Je moet zoveel meer hormonen spuiten om heel veel eitjes te laten groeien. Bij IUI zijn dat er vaak maar 2 en bij IVF had ik er soms wel 15. En dat voel je aan je lichaam....op het laatst helemaal. Je voelt je heel "vol". Ik tenminste. Op het laatst was ik altijd heel erg misselijk en kon ik niet meer goed lopen, althans niet heel snel meer. Na de punctie had ik OHSS en dat is ook nog eens een complicatie die je kan krijgen. Hierdoor heb ik ook 2 weken plat moeten liggen om een ziekenhuisopname te voorkomen. Best heel pittig!!

De punctie was bij mij 2 keer erg pijnlijk, maar dat kon ik op dat moment wel aan. Uit ervaring kan ik zeggen dat bevallen met een keizersnede en vaginaal bevallen ook geen pretje is en dit duurt veeeeeel langer dan een punctie. Je weet beide keren waarvoor je het doet en dat sleepte mij erdoor heen.

Ik heb IUI, ICSI en IVF gehad en inderdaad: IVF en ICSI is het laatste wat je de mogelijkheid biedt om een "eigen" kindje te krijgen. Dat maakt het geestelijk ook nog eens heel zwaar.

Wens je alle suc6 vd wereld!!

liefs

Met IUI mis je in ieder geval een punctie en er zitten minder spannende momenten in.

Met die IVF heb je allemaal van die spannende stapjes:
- uitgangsecho: groeien er wel genoeg folikels / niet teveel folikels
- volgende echo's: groeit het allemaal wel goed / hoeveel worden het er?
- Bij de punctie: hoeveel folikels kunnen er uiteindelijk worden aangeprikt / in hoeveel folikels zit een eitje? / valt de punctie zelf mee / tegen?
- Na de punctie: hoeveel eitjes worden bevrucht
- Hoeveel emmy's delen er door en wat is de kwaliteit
- Kunnen er nog emmy's worden ingevroren?
( en dan heb ik het nog even niet over de spanning of ze wel goed ontdooien ;-) )

Oh ja: waar je bij een IUI nog wel wat speling hebt mbt de tijd van inseminatie, heb je die bij de punctie een stuk minder.
Het is een strak schema wat afgehandeld wordt ( ze prikken die folikels aan net voordat ze springen ).

En dan moet je nog aan je wachtweken beginnen :-))))))))))

Mijn ervaring is dat het bij elke stap mee, maar ook tegen kan zitten. Met dan nog het gegeven in je achterhoofd dat dit de laatste kansen zijn wordt het dan erg spannend.

Kortom: hopelijk komt het bij jou niet zover!

Groetjes, Nans

wat het zwaar maakt:

het onbegrip ondanks dat je mensen inlicht en voorlicht
de inwerking van de hormonen,
de punctie
de wachtweken
en wanneer ze positief uitpakken
het wachten op de eerste echo
en als het misloopt dat valt niet te omschrijven.


en als je de 2de ivf het zelfde overkomt en er bovenop 2 curretages krijgt en een dubbele longembolie.