Hallo meiden

Een man zullen jullie denken. Ik heb in het begin van ons traject ook op dit forum geschreven. Daarna heb ik eigenlijk alleen de verhalen van iedereen gelezen. Vooral rond de periode de we weer een nieuwe behandeling gingen starten was ik hier erg actief mee. Nu heb ik toch weer de behoefte om even van mij af te schrijven. Mijn vrouw heeft helemaal niets met een forum en doet dit op haar eigen manier. Wel is ze altijd heel erg benieuwd wat ik allemaal lees op het forum en dit helpt haar soms wel om de dingen ook in een ander perspectief te zien. Donderdag 16 september 2010 hadden we na drie mislukte pogingen in Nederland eindelijk een positieve test van onze vierde behandeling in Dusseldorf. We konden het niet bevatten maar waren vanzelfsprekend dolgelukkig. We hebben het iedereen ook direct verteld, iedereen wist immers van ons traject en deze poging. We kregen afgelopen week zelfs al kaartjes, zwangerschapsboeken en rompertjes van al onze vrienden die inmiddels al vele jaren een gezin hebben. Achteraf misschien niet zo verstandig. Afgelopen donderdag 23 september 2010 had mijn vrouw ’s morgens wat roze afscheiding. ’s Middags rond een uur of half 5 voelde mijn vrouw wat lopen (zoals zij zelf zegt) en op het toilet schrokken wij ons allebei kapot. En hele hevige bloeding, zelfs in de wc lag gewoon een plasje donker bloed. We dachten meteen aan een miskraam en de wereld werd onder onze voeten weggeslagen. Ik heb daarna met de grootste moeite mijn vrouw kunnen kalmeren. Dit vindt ik als man ook het ergste om mijn vrouw zo volkomen verdrietig te zien. Vooral toen ze in al haar wanhoop de kaartjes en de rompertjes weghaalde en de zwangerschapsboeken op de kop legde. Dusseldorf gebeld en we konden eigenlijk alleen maar afwachten werd ons verteld, bloed was geen goed teken. Op advies van Dusseldorf huisarts gebeld voor een bloedtest, die vertelde ons dat het daar nog te vroeg voor was en dat we dat pas as maandag 27 september 2010 konden doen. De rest van de dag had ze geen bloedverlies meer en ook niets op het wc-papier. De volgende ochtend (vrijdag 24 september 2010) had ze weer behoorlijk wat bloedverlies waarbij echt bloed in de wc druppelde. Volgens mijn vrouw is het echter niet in dezelfde hoeveelheid als bij een menstruatie. De rest van de dag eigenlijk alleen iets bloed bij afvegen. Vanmorgen toch weer bloedverlies. Het lijkt echter wel alsof de progesteron het bloeden tegenhoudt. Tot op heden heeft mijn vrouw nog steeds gevoelige borsten en gisteravond en vanmorgen had ze wel het gevoel dat ze een wat beurs gevoel heeft in haar buik. Verschrikkelijk zoals je gevoelens van het ene uiterste weer overgaan naar het andere uiterste.

Al met al hebben wij er weinig vertrouwen meer in en zijn we eigenlijk al bezig met het verwerken van weer een mislukte poging. Wij weten eigenlijk niet of mijn vrouw nu de miskraam al heeft gehad of dat dit nog moet komen. Het bloeden wordt in ieder geval niet erger. We hebben ook geen bloedstolsels of iets anders gezien. In de bijsluiter van de progesteron staat ook dat dit vaginale bloedingen kan veroorzaken maar ik kan mij niet voorstellen dat dit drie dagen lang aanhoudt

Is er iemand die dit verloop van bloedverlies herkent?

Ik wil tot slot iedereen heel veel succes en sterkte wensen met de behandelingen.


Edwin

Heel veel sterkte!!

Jeetje Edwin....

Ik ben er even stil van....je situatie heeft idd veel weg van onze situatie nu.
Sterker nog....mijn vent heet ook edwin!!
Ik dacht eerst even, 'he, hij heeft stiekum wat gepost hier op het forum...'!!!
Hier wordt het bloed ook niet echt heftig ofzo, en ik weet zeker dat de progynova en de progesteron de miskraam tegen houden.
Heb ook nog echt gevoelige borsten enzo.
Des te frustrerender vindt ik het om nog tot woensdag die medicijnen door te moeten nemen.
Dan hebben we een echo in dusseldorf.
Ik zou dan 6 weken zijn.
Hoop heb ik natuurlijk echt niet meer, maar een start maken met verwerken kan nu ook nog niet.
Ik voel me echt 'opgesloten' in mijn eigen lijf nu, anders kan ik het haast niet omschrijven.
Heel veel sterkte met wat komen gaat.
Ik hoop dat alles toch nog goed uitpakt voor jullie.
Hoever zijn jullie nu als ik vragen mag?
Liefs, krul

Hoi Edwin,

Wat erg voor jullie, na de vreugde de ongelofelijke dreun van het bloedverlies.
En dan nu die vreselijke dagen van onzekerheid. Ik snap niet waarom er nog geen bloed geprikt kon worden; ze kunnen toch het HCG gehalte meten en een paar dagen later weer?

Ik zou graag willen zeggen dat het nog wel goed kán komen. Een vriendinnetje van me heeft ook hevig bloedverlies gehad en haar zwangerschap is goed afgelopen. Maar ja...de onzekerheid blijft natuurlijk.
En je voelt je zo verraden door je lichaam (Zo voelde ik het althans wel).

Ik wens jou en je vrouw heel veel sterkte de komende dagen. Misschien toch nog een lichtpuntje volgende week??

Knuffel
Juul

ps. wat heb je je gevoelens goed verwoord. Ook wel eens "fijn" om het verhaal van het andere geslacht te horen, al wens je het natuurlijk niemand toe.

Hallo Edwin,
Tja... ik weet dat er altijd kansjes zijn op een goede afloop ondanks bloedverlies. Maar kan me goed voorstellen dat jullie de moed al hebben opgegeven.

Ik duim heel hard voor jullie dat dit loos alarm is.
Ondertussen heel veel sterkte gewenst met het wachten.......

Groetjes, Nans

Hallo Krul,

Wat toevallig dat jouw vent ook Edwin heet. Bij ons is het bloeden sinds vanmorgen gestopt. Dit geeft weer wat hoop maar aan de andere kant heeft mijn vrouw twee heftige bloedingen gehad dus we maken ons nog steeds zorgen. Morgen hebben wij de bloedtest. Juul je hebt gelijk dat ze het hcg gehalte al lang hadden kunnen meten maar wij hebben een nogal afwachtende huisarts. Achteraf had ik hier natuurlijk voor moeten staan maar ook dit is voor ons nieuw. Ik kan me heel goed voorstellen dat je er tegen op ziet Krul om de medicijnen te blijven gebruiken en voor de echo naar Dusseldorf te moeten. Wij hadden hier ook al over gebeld maar kregen te horen “laat dr. Scholtes het maar niet horen”. Achteraf snap ik dit ook wel. Dit zegt iets over hoe serieus dr. Scholtes zijn werk neemt en hoe betrokken hij is met zijn patiënten. Zoals de ene bakker betere broodjes bakt dan de ander ben ik er van overtuigd dat dit ook bij artsen het geval is. Jouw gezondheid staat natuurlijk ook op de eerste plaats. Mijn vrouw en ik gaan maandag 4 oktober hoe dan ook Dusseldorf even in en zien het bezoekje aan de kliniek als een bijzaak. Dit help ons om naar die dag toe te leven (iets leuks ipv iets vervelends). Misschien is dit ook een idee voor jullie. Ik snap dat je geen hoop meer hebt na de bloeduitslag maar weet ook dat bij IVF de kans op een meerling groter is, zou het niet kunnen zijn dat een vruchtje is afgestoten en daardoor het hcg gehalte is gedaald maar de zwangerschap van de ander doorgaat. Geen idee. Laat het allemaal maar op je af komen maar probeer wel een beetje te ontspannen. Je schrijft ook dat je net als mijn vrouw nog steeds gevoelige borsten hebt. Mijn vrouw vertelde vanmiddag dat bij de eerdere pogingen tijdens de wachtweken ondanks het gebruik van de progesteron het gevoel in de borsten ook altijd direct verdween wanneer het mis ging, dit heeft zij nu niet. Komt misschien ook omdat het gebruik van de progesteron nu al langer duurt. Je schrijft dat je je voelt opgesloten in je eigen lichaam. Mijn vrouw zat op de rand van ons bed te huilen en riep “ik weet niet waar ik met mezelf naar toe moet”. Ik denk dat dit precies is wat jij bedoelt. Ik zie dat jullie ook allemaal erg lang bezig zijn. Ik zie bij mijn vrouw welke lichamelijke en psychische inspanningen jullie moeten leveren, ik heb daar grote bewondering voor. Ik zal voor jullie allemaal een extra kaarsje branden naast die van ons. Krul heel veel sterkte as woensdag en ik hoor graag hoe het is afgelopen wanneer je daar aan toe bent.

Ps dit is al de derde keer dat ik dit verhaal type omdat ik steeds wordt uitgelogd na het typen van die lappen tekst ha ha.

Hoi Edwin,

Ik snap dat jullie de hoop hebben opgegeven maar er is altijd nog een kans dat ze nog wel zwanger is.
Ik heb 3 kinderen via ivf en heb bij beide zwangerschappen bloedverlies gehad in de eerste 6 weken dus bloedverlies betekend niet altijd het einde.

Heel veel sterkte en succes.

Ilse

Hoi Edwin,

Je omschrijft eigenlijk precies hoe het er hier momenteel aan toe gaat; we hebben ons er al zeker bij neergelegd dat het over is, maar blijven nog even 'braaf' onze medicijnen nemen, omdat de dokter het wil, en gaan woensdag a.s. alleen nog maar naar dusseldorf om er een streep onder te zetten.
Onze hcg waarde was zo gekelderd dat ik echt niet meer geloof dat er misschien nog een zwangerschap is blijven zitten.
Ik vond het overigens wel een enorme daling van het hcg hoor; in 3 dagen van 1180 naar 75???
Ik heb begrepen dat het bij dalen net zo gaat als bij stijgen van hcg; om de 2 dagen ong. een halvering (verdubbeling bij stijging)
Ik kon het gewoon haast niet geloven die waarde van 75...maar ja, het zal toch echt wel zo zijn.
Ik ben trouwens benieuwd wat me nog te wachten staat als ik stop met de progynova (dit was een cryo tp in kunstmatige cyclus)en de utrogestan; zou alles er al uit zijn of volgt er nog veel meer bloed etc.?
Zo heeeel erg veel ben ik nou ook niet verloren de afgelopen dagen.
Het bloeden is trouwens nu ook helemaal gestopt.
Dit zijn echt slopende dagen voor ons; we willen verder met verwerken, maar dat gaat gewoon nog niet.
Ik weet me soms ook echt geen raad met mezelf deze dagen, kan geen kant op voor mijn gevoel...
Van mij mag het heeeeeel snel woensdag zijn...
Hoe was bij jullie trouwens de bereikbaarheid van dusseldorf?
Normaal gesproken krijg ik Irma altijd gelijk te pakken,
vorige week kreeg ik steeds een andere hollandse dame, die me dan weer vertelde dat ik teruggebeld zou worden, wat dan vervolgens niet gebeurde...
heel slordig vond ik dat....tenslotte zit je hier thuis met angst en
beven te wachten!
Uiteindelijk aan het einde van de dag een 'nood-nummer' geprobeerd en toen kreeg ik plotseling ineens Scholtes zelf aan de telefoon!!
Nou ja, voor jullie hoop ik snel een goede hcg waarde!!
Ik duim voor jullie, en wellicht lees ik hier weer terug hoe het jullie vergaat!
liefs Krul

Hallo Krul,
Mijn vrouw heeft jouw verhalen ook allemaal gelezen en zei meteen kijk die vindt het ook rotmedicijnen. Ik zie trouwens dat jij ook nog eens progynova gebruikt. Kan me goed voorstellen dat je het zat bent om nu die hele stoot hormonen te moeten blijven gebruiken. Wij hadden vandaag een opleving van onze gevoelens. Vanmorgen bloed geprikt en ’s middags zouden wij de huisarts al kunnen bellen voor de uitslag. Om 15.00 uur had de assistente echter nog geen uitslag. Moesten we morgen maar even terugbellen. Hier is mijn vrouw natuurlijk niet mee akkoord gegaan en zij heeft aangegeven dat wij rond 16.30 uur nog even zouden terugbellen. Toen kregen we een bandje te horen dat de assistente niet bereikbaar was, dus hebben we de spoedknop maar gebruikt. De uitslag was nog steeds niet binnen dus heb ik direkt het ziekenhuis gebeld en daar kreeg ik een hele aardige dame aan de lijn die onze situatie heel goed begreep, zij zou direkt de uitslag doorbellen. Aan haar stem kon ik al een beetje opmaken dat zij wel eens goed nieuws zou kunnen hebben. Bij de huisarts kreeg ik te horen dat de HCG waarde 24.000 was. Na wat ik had gelezen op internet wist ik meteen dat dit een goede uitslag was. Een tweede test zou volgens de assistente ook niet nodig zijn als alles verder goed ging. In de wetenschap dat het bloeden sinds zondagmorgen was gestopt ging ik deze uitslag aan mijn vrouw vertellen. Die begon direkt te huilen. Alle spanning van de afgelopen dagen kwam eruit dus ik was blij dat ik daar vandaag allemaal nog achteraan ben gegaan. We begonnen er weer een beetje vertrouwen in te krijgen. Vanavond bleek mijn vrouw toch weer bloedverlies te hebben al was het heel minimaal. Ze zag het meteen ook niet meer zitten maar ik heb haar gezegd dat ik er nu toch veel meer vertrouwen in heb al blijft het spannend tot aan de echo. Deze echo hadden wij overigens ook woensdag moeten hebben aangezien ze dan precies 6 weken zou zijn. Omdat er echter geen plaats was is dit maandag geworden. Ik heb ook begrepen dat de aanmaak van het HCG niet bij iedere vrouw even snel verloopt dus ik weet ook niet helemaal precies wat ik me bij deze waarde moet voorstellen. Als deze inderdaad ook steeds halfeert kan het ook snel gaan. Denk dat we toch in ieder geval maar een tweede bloedtest gaan doen al was het alleen maar voor de gemoedsrust van mijn vrouw. De bereikbaarheid van Dusseldorf was bij ons ook slecht inderdaad, steeds een ingesprekstoon en wij kregen inderdaad ook iemand anders te spreken. Diana heette ze geloof ik. Op zich konden we het met haar ook wel bespreken maar ik ben het volkomen met je eens dat het niet netjes is (en al helemaal niet in jouw situatie) als je niet wordt teruggebeld als dit is beloofd. Goed van je dat je gewoon het nood-nummer hebt gebeld trouwens. Kon Scholtes je nog enigszins geruststellen, hoe schatte hij de situatie in?

Ik hoop voor je dat het allemaal meevalt als je stopt met de medicijnen Krul en dat je maar weer snel mag herstellen van alles.


Gr Edwin

Hoi Edwin,

Nou, ik denk dat jullie wel een beetje opgelucht adem kunnen halen met zo'n hcg waarde! Goed zeg!
Wel zou ik zeker nog een keer laten prikken omdat je natuurlijk wil zien dat het stijgt, want dat moet natuurlijk!
Ik zit hier echt de uren af te tellen tot de echo.
Ik weet natuurlijk dat het foute boel is met zo'n daling van hcg bij ons, maar woensdag kan dat pas definitief aangetoond worden, en dan kan ik pas verder.
Scholtes heeft ook niets positiefs hierover gezegd, alleen maar dat ie vond dat ik nog niet moest stoppen met de medicijnen, omdat ie niet alleen maar van lab-uitslagen wil uitgaan.
Tja....wat moet ik daarvan denken...niets.
Ik denk dat de man gewoon zijn werk goed doet en geen risico's neemt, en dus het zekere voor het onzekere neemt.
Toch blijf ik zelf wel een heel erg raar gevoel houden bij die hcg waarde van 75.
Hoe kan het dat het zo snel daalt???
Heb me rot gezocht op internet hierover, maar lees nergens iets van zulke snelle dalingen.
Ik heb vannacht zelfs gedroomd dat ze me een verkeerde uitslag hebben gegeven!!
Zal toch wel een soort hoop zijn...
En ondertussen komen hier alle klachten in alle hevigheid terug; moe, moe, moe en een paar enorme gevoelige borsten!
Allemaal van de medicijnen, I know....maar des te frustrerender als je moet afwachten op 'de dag des oordeels'...
Ook gaat er door mijn hoofd dat het toenemen van de klachten natuurlijk ook van stijging van hcg kan zijn, maar bij een stijging van hcg NA een daling, kan het ook heel goed gaan om een buitenbaarmoedelijke zwangerschap, en die heb ik al eens gehad; spoedoperatie geworden en eileider verloren.
Kortom; ben bang, angstig en voel me verschrikkelijk!
Laat het maar snel morgen zijn...
Voor jullie hoop ik op een mooie stijging van het hcg en dat het genieten een beetje kan beginnen!
Liefs, krul