....een keer hier zeggen...IK BEN ZWANGER!!!
Gisteren een flink positieve test in handen gehad!
Na 13 terugplaatsingen (5xivf)en jaren van ellende nu dan eindelijk een positieve test!
10 minuten schreeuwend door mijn huis gelopen, gejankt, gelachen, alles door elkaar, en nu....
Vreemd gevoel.
Angst, verdriet, blijdschap, alles loopt nu door elkaar heen.
De paar vriendinnen die ik het heb verteld zeggen uiteraard dat ik moet genieten, maar....hoe doe je dat na 5 jaar ellende en mislukkingen??!!
Ga er maar aan staan, pffff...
Vriend loopt ook door het huis met een dubbel gevoel; heel blij, maar ook weer die angst....zit het goed nu??
Over 2 weken hebben we de eerste echo, en daar leef ik nu naar toe.
Dat wordt echt heel spannend..
En tot die tijd...ik let op alle signalen van mijn lijf;
Doen mijn borsten nog een beetje pijn? Of is het minder?
Ben ik wel misselijk genoeg?( was beetje weeig de afgelopen dagen)
Al dat soort dingen spoken door mijn hoofd!
Begrijp me niet verkeerd hoor, ik ben natuurlijk echt blij met een positieve test, maar alles wordt alweer zo snel overschaduwd door die rot angst, en daar baal ik wel van!
Liefs, een blije/onzekere krul

Door
van mij.