Hoi allemaal,

heb al een tijdje niets meer geschreven op t forum, heb wel af en toe stiekum meegelezen hoe het met iedereen gaat.....

we zijn een paar maanden geleden verhuisd en heb hier in de buurt een baan gevonden waar ik dag en nacht mee bezig ben...(werk in de gehandicapten zorg)
mijn baan is helaas niet helemaal wat ik graag wil! de instelling waar ik werk is financieel gezien 1 grote puinhoop!!
ik ben daar gaan werken omdat ik hoopte dat ik snel een opleiding kon gaan doen en als ik daar naar ong max 2 jaar mee klaar zou zijn konden we weer aan kindjes gaan denken.....

maar ja het schiet allemaal niet op!
een opleiding zie ik niet snel gebeuren en aangezien ik maar een jaar contract heb durf ik ook niet aan kinderen te denken, want we kunnen echt niet zonder mijn inkomen zeker niet met een kindje!
ook zijn we nog bezig met ons huisje te verbouwen! Dit moet echt gebeuren voordat we een kindje zouden krijgen!
maar ja met mijn minimum loon is het lastig om te sparen voor het huis, dus we proberen steeds kleine dingen te doen.

maar ja mijn kinderwens begint wel weer in volle hevigheid te komen!!
vooral nu zusje nr 2 een baby heeft gekregen terwijl ze haar man maar een jaar of 1.5 kent! en na 2 maanden zwanger bleek te zijn.
ik ben bij de bevalling geweest en ook van haar kindje ben ik peettante geworden (ben ook peettante van het kindje van mijn andere zusje)
Na de bevalling ben ik echt effe ingestort, ik was zo verdrietig! Ik heb een lege afdeling in het zh gezocht en heb een half uur lang alleen maar kunnen huilen!
het was heel moeilijk om te zien hoe iemand een kindje krijgt terwijl er mensen tijdens de bevalling opmerkingen maken over dat alleen er in makkelijk is maar er uit moeilijk is! hallo doe effe normaal zeg....

en toen mijn zusje zei dat ze mij er bij wilde omdat ik waarschijnlijk nooit een bevalling mee zal maken kon ik haar wel schieten!!! hoe kwetsend is zo'n opmerking!

maar ja mijn vader spant de kroon! na de bevalling vroeg hij of het nu niet begon te kriebellen bij mij en met een lach er bij ik ben niet aan t pushen hoor!!!
hij had zelfs zo iets van neem maar gewoon de broer van je man als donor en dan ben je klaar
we hebben pas 1 icsi poging gedaan en ik ben nog hartstikke jong dus ik was niet echt blij met deze ongevraagde raad...
maar ja als ik over ivf begin begint hij over dollie terwijl ivf niets met klonen te maken heeft!! ik denk dat hij ook geschrokken is toen hij zag dat ik aan t spuiten was en dat ik zo ziek was van de hele behandeling.....ik weet dat hij stiekum heel erg baalt vooral omdat hij weet dat ik gewoon kinderen kan krijgen, maar ja ik hou van mijn man dus WIJ kunnen geen kinderen krijgen en niet alleen HIJ! ik heb voor mijn man gekozen en zonder hem zou ik niet eens kinderen willen dus waarom accepteren mensen niet dat ik voor mijn man kies?
ik heb zelfs wel eens het advies gekregen om een andere man te zoeken! Dat kan toch echt niet! stel je voor het was andersom moet hij mij dan maar inruilen? ik word daar zo boos van!!!


dus ik zeg heel wijs dat wij nu ff geen kinderwens meer hebben, dat ik graag wil studeren en ons huis mooi wil maken zodat wij straks ook alles in orde hebben mochten wij ooit het geluk hebben dat wij ook pappa en mamma worden!

maar ja.....ik doe wel alsof ik nu nog ff wil wachten en dat wilt mijn verstand ook heel graag, maar mijn gevoel....zeker als ik mijn 2 neefjes zie dan word ik zo verdrietig...
het kan financieel gezien nu niet en mijn man durft niet omdat hij zo ontzettend bang is dat het weer niet lukt.....

dus nu ben ik zoals alle andere maanden aan t hopen op een wonder!
ook al weet ik wel dat die kans heeeeeeeeel klein is.....

pfff wat een gezeur he? maar ja het is ook zo lastig allemaal!!
vooral als mijn man heel lief aan t knuffelen is met zo'n klein en ik van iedereen te horen krijg oh wat zullen jullie toch goede ouders zijn.....
waarom denkt iedereen toch dat wij dat willen horen? alsof wij iedere keer geconfronteerd willen worden met ons verdriet??? Ik zou het liefste tegen al die mensen schreeuwen hoe gewoon eens een keer je kop dicht!! jullie snappen er niets van!! en daarom ben ik zo blij met jullie! jullie snappen helaas wel wat ik voel......

liefs dayenne

als jullie samen een kindje willen ......... ga ervoor! een babietje heeft niet zoveel nodig aandacht en liefde staat op 1!
je heb tenslotte ook al 1 poging gedaan die helaas niet is gelukt wie weet de 2x wel! was je dan niet verhuist? had je dan ook geen nieuwe baan genomen?
en luiers ect heb je ook goedkoop bijv eigen merk?en borst voeding kost niks. en spullen dat hebbe anderen mensen ook vaak over.


en ruimte tja hebben wij ook niet zoveel jesse en sem gaan straks lekker samen op 1 kamer we hebben 2 slaapkamers en anders blijft er maar 1 bij ons slapen...
(als wij over 4 jaar nog niks hebben van de wonigbouw gaan wij onze huidige koopwoning verbouwen,..staan al 8 jaar ingeschreven).
wij gaan zelf in november weer bellen voor een 3de brusje...

weet je er is altijd een reden om het niet te doen...
te weinig ruimte of finacieel nieuwe baan ect.

succes!

Hoi,

ik vraag me wel eens af wat nou het goede moment is om kinderen te krijgen. Ik weet een ding wel zeker: als je er maar aan toe bent. En dat ben je wel zo te horen!
En of je de financien hebt of niet, er is veel mogelijk. Ligt er ook hoe flexibel je bent. Natuurlijk wil je je kindje een goede omgeving kunnen bieden, maar idd, liefde en aandacht is het belangrijkste! En aan spullen kun je altijd wel komen toch? Oproepje op marktplaats, familie/vrienden, dit forum..

En wat begrijp ik jouw verhaal goed zeg.. en wat moeilijk ook, die reacties van de mensen om je heen. Ze staan zo dichtbij, en toch snappen ze het niet. Hebben wij ook. Ik denk ook niet dat ze het snappen totdat ze zelf in deze situatie zitten, en dat gun je ze ook niet. Maar ik denk juist dat het goed is om te zeggen wat je voelt, en om soms gewoon idd te zeggen dat je niet zulke opmerkingen wilt horen. Hoe goed bedoeld ook, het komt heel vaak niet fijn over, en moeilijk om aan te horen!

Mijn schoonzusje is min of meer 'per ongeluk' zwanger, ze waren er nog lang niet aan toe, liever nu niet etc blablabla.. Vertelde ze me, en de volgende dag belde ze dat ze een positieve test had gedaan en dat ze zooooo blij waren.. Maar ze zou zich niet aanstellen.
RIGHT, dat doet ze natuurlijk wel. Moet alles horen hoor. Ze is aan het verzamelen voor moeders-voor-moeders, met de opmerking: misschien help ik jou daar ook nog mee! Goed bedoeld, maar ik kan het niet aanhoren. Ik kan ver meegaan, maar ben het nu ook aardig zat aan het worden. Dan maar een kort lontje af en toe hoor, moet mezelf ook in bescherming nemen want een ander doet dat echt niet!

Net wat je zegt, ik denk echt dat andere mensen het niet snappen. Het liefst wil ik ook dat er normaal gedaan wordt, maar overal over meepraten kan ik ook weer niet.
Tja, ik denk maar zo, onze tijd komt nog wel!
Vergeet niet dat jullie samen gelukkig moeten zijn, je hebt mekaar niet uitgekozen om kinderen te krijgen waarschijnlijk, maar omdat je van mekaar houdt! Dat is de basis en ooo zo belangrijk ook om dit allemaal aan te kunnen!

Ik wil je een dikke geven, en heel veel geluk in de toekomst!

liefs poesel

Ja meid, jammer dat je familie het niet zo goed begrijpt en vaak dingen zeggen die je liever niet hoort.

Het lijkt me ook echt moeilijk voor jullie.

Maar precies wat brendasmurf zegt, een kindje heeft niet zoveel nodig, liefde en een goede verzorging is het belangrijkste. Als je de kracht ervoor hebt, ga ervoor!!

Dikke knuffel, Chantal

Nou, had ik een heel verhaal geschreven, vol begrip en goede raad ;-), is alles weg! pfff.
Wat ik maar wil zeggen: Ik ben alles tegelijk gaan doen: studie, nieuw huis, huis opknappen, werken, partner, zwanger en kindje. Ik kan je vertellen: da's niet niks! Minimaal één van die dingen gaat er onder lijden. Bij mij was dat huis (moet nog steeds héél veel opgeknapt worden) en studie (1 jaar studievertraging). En dan nog de nodige relatiestress die alle drukte oplevert...

Ik had niet zoveel keus: ik was 38 toen ik begon met behandelen. Ik heb (uiteraard) geen spijt, maar ik zal het niemand aanraden het ook zo te doen, tenzij ze ook in accute tijdnood zit qua leeftijd. Alleen dan zou ik zeggen: ga ervoor!

Het is idd zo: een kindje heeft idd niet veel nodig (lieve verzorgers, drinken eten en een warm droog plekje om te spelen en te slapen). En er is ook nooit een ideaal moment om een kind te krijgen. Maar er zijn zeker wel minder ideale momenten te kiezen om aan kinderen te beginnen of om aan de zware (mentaal en fysiek) behandelingen te beginnen in de hoop een kindje te krijgen. zoals bij jou en bij mij (en iedereen op deze site)!
Jij weet natuurlijk zelf het beste hoeveel energie en stress het je kost, de icsi behandeling, en of je dat aankunt in je huidige situatie. Maar meissie, ook al zegt je gevoel (en je omgeving!!!) tegen je 'nú moet het!', je hebt nog even tijd hoor! ;-)
tot zover de wijze woorden van een 'oudje' ;-)

Oja, enne, ik ken natuurlijk de (medische) situatie van jou en je vriend niet, maar kijk eens naar wat er de afgelopen jaren allemaal medisch mogelijk is geworden (bv MESA, TESE, assisted hatching etc) en bedenk dan eens wat er de komende 10 jaar misschien mogelijk wordt! De ontwikkelingen gaan zo snel. Rijkelijk vroeg zou ik zeggen om het te hebben over 'nooit een bevalling meemaken' of 'zaaddonor'. Kun je er met je familie (iig met je zus) over hebben wat het voor jou betekent? Hoe je je voelt? Kun je misschien je vader zeggen dat je er graag een keer serieus over wil praten, en dat het je kwetst als hij er een grapje van maakt? Moeilijk, maar misschien noodzakelijk om het emotioneel 'te overleven' de komende jaren?

Houd moed meis en sterkte met de familie
groetjes, Yola

Hallo!!

thanks voor jullie lieve reacties....
ik ben gelukkig ongi geworden (nou ja gelukkig)
maar ik heb wel weer rust! ik had deze keer zo'n last van de hormoontjes!! en mijn man ook!!
en de buikpijn die ik nou heb is bijna niet te doen....
maar ja soms heb ik daar gewoon heel erg last van.

gisteren weer op bezoek geweest bij mijn zusje en geprobeert te praten maar ik merk dat zij dat te moeilijk vind en ik wil haar geluk niet verpesten met mijn verdriet dus toch maar een beetje oppervlakkig gepraat, ik weet dat ze het ons zo gunt!!
ze heeft in het verleden vaak naast me zitten huilen omdat ik weer eens ongi was geworden....

pfff
ik denk dat ik idd maar gewoon even rustig moet wachten, want stiekum wil ik als ik ooit een kindje krijg mij nergens druk om moet maken en ik weet gewoon dat ik nu niet in alle rust aan een poging kan beginnen en iedere poging is te zwaar en kostbaar om het maar effe te doen....

maar gelukkig mag mijn oudste petekindje vaak komen logeren!!
Hij is ong 15maanden dus dat is echt heel erg leuk!
Ik geniet daar zo van! vooral smorgens als hij mij net wakker gehuild heeft! lekker knuffelen op bed......hij is echt een knuffelbeertje!
kan ik alvast oefenen voor later!
als hij dan weer naar huis is mis ik hem altijd heel erg, dat duurt echt een paar dagen dus dat is niet zo fijn, maar ik denk dat ik toch wel heel blij mag zijn met zo leuk neefje!!

groetjes dayenne

Lieve dayenne,

Ik voelde me geroepen op je te reageren:[quote]een baan gevonden waar ik dag en nacht mee bezig ben...(werk in de gehandicapten zorg)...
ik ook, geen vette baan idd....
mijn baan is helaas niet helemaal wat ik graag wil! ...
jammer he, en echt voor het oprapen zijn ze niet...aangezien ik maar een jaar contract heb durf ik ook niet aan kinderen te denken ...
op mijn werk wilde een collega met jaarcontract een huis kopen en heeft toen aan de leidinggevende gevraagd of deze kon aangeven of eea verlengd zou gaan worden. Omdat de bank daarom verzocht had. Vervolgens kreeg de collega positief antwoord en idd jaarcontract werd na jaar omgezet in vast contract...misschien tip voor jou?
ook zijn we nog bezig met ons huisje te verbouwen! Dit moet echt gebeuren voordat we een kindje zouden krijgen!...
Weet je zeker dat dat de echte reden is? Ik vraag me nl af of je ratio jou dit inpraat, zodat je het van je af kan zetten... Wat kan er zo belangrijk zijn dat dat zwaarder weegt dan je kinderwens? Krijg je geen spijt van uitstel?
maar ja met mijn minimum loon is het lastig om te sparen voor het huis...
werkt je hub niet?maar ja mijn kinderwens begint wel weer in volle hevigheid te komen!! vooral nu zusje nr 2 een baby heeft gekregen terwijl ze haar man maar een jaar of 1.5 kent! en na 2 maanden zwanger bleek te zijn....
De wereld is hard en gewoon klote!Na de bevalling ben ik echt effe ingestort, ik was zo verdrietig! ... het was heel moeilijk om te zien hoe iemand een kindje krijgt terwijl er mensen tijdens de bevalling opmerkingen maken over dat alleen er in makkelijk is maar er uit moeilijk is! ...
Oargh!!!!Ja, inderdaad! Wat een stel zwamneuzen zeg!en toen mijn zusje zei dat ze mij er bij wilde omdat ik waarschijnlijk nooit een bevalling mee zal maken kon ik haar wel schieten!!! ...
Kan ik me helemaal voorstellen. Ik zou denken dat ze je erbij heeft gevraagd uit andere beweegredenen. Ze bedoelt het vast liever dan nu overkomt, want hoe kan zij nou weten dat het jou nooit gegund zal zijn? Lekker invulgedrag van zus-Jomanda. Maar wel lief van haar dat je erbij mocht zijn, want ik weet nog dat ik daar niks van moest weten dus dan vind ik het vanuit dat perspectief wel lief van je zus naar jou toe... Alleen om dan te zeggen van ik heb wat jij wilt maar niet krijgen zal, beetje bot.
mijn vader ... na de bevalling vroeg hij of het nu niet begon te kriebellen bij mij en met een lach er bij ik ben niet aan t pushen hoor!!! hij had zelfs zo iets van neem maar gewoon de broer van je man als donor en dan ben je klaar
we hebben pas 1 icsi poging gedaan en ik ben nog hartstikke jong dus ik was niet echt blij met deze ongevraagde raad...
ik zou er ook niet blij mee zijn geweest. Had je vader misschien last van "opa-waanzin?", dus dat hij het heel even "vergeten"was in zijn enthousiasme van net opa te zijn geworden en dat hij zich dan uit de situatie probeerde te redden met dergelijke (niet zulke gepaste) grapjes. Daar was mijn vader nl altijd zo'n ster in als hij zich eigenlijk geen raad wist met zijn gevoel. (misschien voelde hij jouw verdriet best aan en misschien trachtte hij hiermee zijn enerzijds blijdschap voor de ene dochter/zichzelf, anderszijds verdriet voor de andere dochter -tweestrijd dus in banen te leiden?)
maar ja als ik over ivf begin begint hij over dollie terwijl ivf niets met klonen te maken heeft!!
En daarbij komt dat Dollie een SCHAAP is! Hoe komt ie erop!!?
ik denk dat hij ook geschrokken is toen hij zag dat ik aan t spuiten was en dat ik zo ziek was van de hele behandeling.....
En wat doet een man met gevoel? Juist, rationaliseren en wegredeneren.
ik weet dat hij stiekum heel erg baalt vooral omdat hij weet dat ik gewoon kinderen kan krijgen, maar ja ik hou van mijn man dus WIJ kunnen geen kinderen krijgen en niet alleen HIJ! ik heb voor mijn man gekozen en zonder hem zou ik niet eens kinderen willen dus waarom accepteren mensen niet dat ik voor mijn man kies?
Omdat dat domme mensen zijn die alleen maar in oplossingen kunnen denken en niets met gevoel kunnen, denk ik.ik heb zelfs wel eens het advies gekregen om een andere man te zoeken! Dat kan toch echt niet!
Wat zei je? Doe jij hetzelfde?
...ik doe wel alsof ik nu nog ff wil wachten en dat wilt mijn verstand ook heel graag, maar mijn gevoel....
Voor wie verberg je je gevoel dan?
...mijn man durft niet omdat hij zo ontzettend bang is dat het weer niet lukt.....
ik hoop voor je dat je dan niet hoeft te wachten tot je een ons weegt, want hoe kan zijn angst nu verminderen? Juist als je ouder wordt nemen je kansen af. Hoe reeel is zijn angst dan? Wat hij kan doen is andere levensstijl / vitamines slikken of doet hij dat al? dus nu ben ik zoals alle andere maanden aan t hopen op een wonder!
ook al weet ik wel dat die kans heeeeeeeeel klein is....
Mij idem, elke maand is een rode teleurstelling waar een ander zich niets bij voor kan stellen BAH!
.ik van iedereen te horen krijg oh wat zullen jullie toch goede ouders zijn.....
waarom denkt iedereen toch dat wij dat willen horen? alsof wij iedere keer geconfronteerd willen worden met ons verdriet??? Ik zou het liefste tegen al die mensen schreeuwen hoe gewoon eens een keer je kop dicht!! jullie snappen er niets van!!
Wat let je? Als jij je grenzen niet aangeeft, walsen ze sowieso over je heen. Gooi het voor mijn part op de hormonen, als ze van je houden kan het wat lijden. Je laat je nu steeds in principe kwetsen, en misschien helpt het juist als je dit soort dingen gaat zeggen....

Groetjes en Liefs Carol

hoi carol,

bedankt voor je confronterende berichtje!!
hihi
het helpt wel!!!
maar goed, mijn man werkt ook, maar zijn loon is al op voor ALLE vaste lasten zijn betaald.....en hij heeft best een goede baan en werkt fulltime!
en een gezonde levenstijl heeft hij ook al aangenomen (hij is gezonder bezig dan ik )
en je hebt gelijk wat dat kwetsen betreft en ik ben idd geen schaapje! Dus dollie is niet echt gepast!!
Heb ik ook al duidelijk proberen te maken....
maar goed ik heb de afgelopen dagen IEDEREEN Gek gemaakt met mijn hormonen!haha....
dus eigenlijk was ik dan al goed bezig toch??? Hihi
het is gewoon zo lastig allemaal, maar ik denk dat ik toch maar snel een gesprekje met manlief aan moet gaan, hoe we nu het beste verder kunnen, want ik ben nu nog jong maar over 5 jaar is mijn kans toch al weer een stuk kleiner!!

ik heb nu trouwens mijn neefje van 1 jaar te logeren voor 2 nachten dus dat is wel heel leuk!
het gaat allemaal zo makkelijk! De tijd vliegt voor bij en hij lacht aan 1 stuk door, hopelijk is hij vanavond net zo vrolijk!
Want eerlijk is eerlijk, bij mijn mannetje gaat het ook kriebelen als hij zo'n lief kleintje ziet!
Dan hebben we weer een reden om onze plannen te herzien! ;-)
en ik heb gelukkig al te horen gekregen dat mijn manager bezig is om vaste contracten te regelen!!!!!
dus dat zou weer een stap in de goede richting zijn!
En wat betreft onze angst...we zijn af en toe net struisvogels! wat we niet zien is er op dat moment ook niet!
ik weet wel dat dat niet zo slim is, maar ja dat is tot nu toe onze manier geweest om er mee om te gaan!!

thanks! ik heb weer stof om na te denken!

Liefs dayenne

Lieve dayenne,

Kon het weer niet laten hoor. Heb weer wat stof geschreven... was toch niet té confronterend hoop ik? Zag wel dat je over alles had nagedacht, leek mij een goed teken. Want ik zag je hypothetisch gezien over 10O jaar nog in de luchtballon hangen en ik dacht van die schrijft dat hier niet allemaal voor niets op. Laat ik er dan maar eens een gaatje in prikken....




Groetjes Carol