Ik ken mijn beste vriendin nu 25 jaar, we leerde elkaar kennen op de peuterspeelzaal. Sinds die tijd delen we lief en leed. We hebben ook altijd bij elkaar in de buurt gewoond en nu zelfs weer in dezelfde woonplaats op nog geen 5 minuten fietsen.
Vanaf dat ik een klein meisje was, wilde ik al mama worden, zij niet. Nee, geen kinderen voor haar, hoogstens een "foutje" grapte ze dan..

6 jaar gelden zijn we begonnen aan het verwezelijken van onze grote kinderwens. Ze leef(t)(de) altijd mee, maar zelf zou ze er nooit aan beginnen. Ik was 6 maandjes gelden dan ook erg verbaasd toen ze ineens over kids begon. Vond het erg leuk voor haar dat ze toch die stap wilde zetten. we hebben het hier veel over gehad, want tja wij zijn natuurlijk al erg lang bezig. Toen stopte ze met de pil, vriendlief wilde nog niet echt, dus zei ze: voor het zingen de kerk uit, anders is het zijn eigen schuld... Ik vond die houding erg moeilijk, en daar heb ik het ook met haar over gehad. 2 maanden later was haar vriend wel overstag. Vanaf die tijd heb ik 3 maanden geduldig haar klaagzang over haar negatieve testen aangehoord.. Denkend bij mezelf, lieverd ik heb er al 72 van die maanden opzitten.. Maar goed..ik kan me nog herinneren toen ik net gestopt was met de pil..

Gisteren belde ze weer om te vertellen dat ze het nu zat was en en schema voor haar vriend had opgestelt.. ze had twee dagen geleden weer negatief getest. Ik heb niet veel gezegd en even later hingen we op. 5 Minuten later weer telefoon, ze had een test gedaan, nogmaals, en ja die was positief... BAM.. dat kwam aan. Ik heb haar kunnen feliciteren en gezegd dat ze nu maar eerst even met haar man aan het idee moet wennen en opgehangen. Ik heb de ogen uit mijn hoofd gejankt en kan het niet onderdrukken, wat raakt mij dit zeg. Ik heb gewoon letterlijk pijn in mijn hart. Hoe fijn ook voor hun, hoe erg ik het ze ook gun......waarom mag het bij anderen zo snel gaan? waarom mag ik geen moeder worden, mijn grootste wens sinds ik praten kan..

's Middags al mijn moed bij elkaar geraapt, ik wil er zijn voor mijn vriendin. Ik heb een kaartje gekocht en een tekstje geschreven en die langs gebracht. Nee, ik wil niet binnekomen, geef alleen dit even af. (haar huis zat vol met mensen) Ik had de tranen in mijn ogen staan, maar kon ze onderdrukken. Toen zei ze: je moet niet gaan huilen hoor, ik heb nu zo'n last van hormonen.. Ik heb me omgedraaid en ben gegaan.

Lieve mensen kan iemand mij vertellen hoe ik hier mee verder moet? Ik kan alleen maar huilen, het lijkt de druppel wel die de emmer heeft doen overlopen..ik voel me af en toe zo klein...

Oh, Imarleen,
Wat herkenbaar al die gevoelens!!
Ik denk wel eens dat dit soort dingen het zwaarste zijn van de hele medische malle molen; het onbegrip.
Het spuiten, slikken, ziek zijn, beroerd voelen, ziekenhuis bezoek, etc. is allemaal niets vergeleken bij de 'muur van onbegrip'waar je zo vaak (steeds vaker naarmate het duurt..) tegenaan loopt.
Dit zijn de dingen waar je echt 'last'van hebt en je gaan bezighouden.
Ik merk het zo vaak...steeds vaker.
Het maakt je wereldje klein, en eenzaam en leeg...
Ik voel precies wat je bedoeld als ik je stukje tekst lees...
Het is zo zwaar...
Probeer er wel over te blijven praten met je vriendin, en eerlijk te zeggen dat het je raakt zoals zij er nu mee om gaat.
Echt hoor, als het een hechte vriendschap is moet je dat doen, anders kunnen er flinke scheuren ontstaan.
Ik spreek uit ervaring!
Heel veel liefs vanaf hier, en probeer te blijven denken; 'mijn tijd komt nog wel...' x krul

Hoi Marleen,

Ik leef met je mee!
En idd als jullie echte goede vriendinnen zijn mag je dat toch eerlijk kunnen zeggen!

Je vriendin kan ook rekening met jou houden, je staat voor een deur om een kaartje te brengen en dan zegt ze dat ze last heeft van hormonen, tja ik zou dat nooit zeggen tegen iemand die al jaren bezig is.

Ik heb zelf een collega die tegen me zei wanneer ze haar man aankeek ze al zwanger was! En toen ze zwanger was vertelde ze me dat haar man super zaad had! Tja op dat moment kon ik haar wel schieten! Uiteindelijk heeft ze een miskraam gehad en erna weer twee heel erg voor haar maar op dat moment denk je echt had je je grote mond maar moeten houden!

Hoe moeilijk het ook is toch eerlijk zijn en voor jou komt het ook wel echt!

Succes lfs Saar

lieve marleen,

2 dagen nadat wij te horen kregen dat ons ukje niet meer was kwam een "vriendin "vertellen dat hun 14 wkn zwanger waren.

nooit een kinderwens gehad gestopt en bang zwanger
terwijl wij verdriet hadden begon zij over haar kwaaltjes.

nou ja wat er daarna met mij gebeurde in zkh enz enz
Ze zijn niet eens langsgeweest, geen kaartje geen telefoontje niks.
Terwijl ze op de hoogte gesteld zijn.

ik ben klaar met ze totaal finaal klaar.


een andere vriendin woont ver weg, heeft altijd meegeleeft, en onlangs kregen we een kaartje met briefje erin.
ja het was moeilijk maar ik vondt het ook zo ontroerend en ik was zelfs op recht blij dat ze een zoon hadden na 2 meiden.
heb ze een kaartje gestuurd en geschreven dat ik spoedig contact op zou nemen.

En dat heet dat zodra ik merkte dat ik iets wilde kopen voor het uk dan zo ik dat doen, dit was afgelopen donderdag. volgende weekend gaan we op visite
Komende dinsdag ga ik ook op kraam visite bij mensen die vorig jaar met 22 wkn een kindje kregen dat niet levensvatbaar was, onlangs een gezonde dochter gekregen.
Ben zo blij voor hun.


het is maar hoe men iets aan pakt

Lieve Marleen,

Wat heb je je gevoelens eerlijk en goed op papier gezet. Het raakt me echt een beetje. Ik denk omdat de situatie zo herkenbaar is.

Een goede vriendin die zwanger is terwijl jij al zo lang bezig bent. Natuurlijk gun je het ze, maar jezelf nog meer. Jullie hebben immers al zo'n lange weg afgelegd, en al zoveel verdriet, wanhoop en teleurstelling meegemaakt. Zij was, om het maar even simpel te zeggen, nog niet aan de beurt. Jij bent aan de beurt...al heel lang...
En haar reactie wordt toegevoegd aan een die vele reacties van onbegrip die je krijgt als je in de molen zit, en die je ongevraagd over je heen krijgt.

Ik vind het heel moeilijk om reacties van vriendinnen/familie die niet in de molen gezeten hebben in te schatten.
Iemand die niet in de MM gezeten heeft kent de maandelijkse stress, wanhoop en verdriet niet. Zij weten niet hoe heftig het is om die hormonen in je lichaam te spuiten.
En ze weten al helemaal niet wat het met iemands leven kan doen. Dat het tot in de kleinste gaatjes van je "zijn" doorsijpelt.
Misschien moet je dat onthouden. Hoeveel begrip kun je verwachten van iemand die het niet heeft meegemaakt?
Volgens mij is het heel moeilijk om een "goede" reactie te geven.
Dat neemt niet weg dat jouw vriendin wel heel erg met haarzelf en haar zwangerschap bezig is. Wat meer begrip dan dat mag je wel verwachten.

Niet alleen zij en haar man, maar ook jij zult aan de nieuwe situatie moeten wennen en ermee leren omgaan. Je zult moeten wennen aan het feit dat opnieuw iets heel frustrerends en oneerlijks gebeurt.
Blijf daarbij vooral dicht bij jezelf. Huil als je wilt, praat erover met je man en kijk hoeveel je van je vriendin kunt hebben. Hoe dichtbij wil je haar meemaken de komende maanden. Jij hebt alle recht om wat afstand te nemen als je dat het liefst zou willen.
Probeer haar duidelijk te maken hoe je je voelt en wat het met je doet. Als de vriendschap goed is kan ze dat wel aan.

Ik wens je heel veel sterkte. Laat het bezinken en verg niet het uiterste van jezelf.
En als het je weer aanvliegt, schrijf het van je af. Hier tref je de meiden de weten hoe het voelt...

Knuffel,
Juul

Lieve Imarleen,
Zit jou verhaal te lezen en de reactie van je vriendin doen mijn nekharen overeind staan. Ik moet zeggen dat haar reactie behoorlijk egoistisch is. Ze gaat dwars over jouw gevoelens heen en is blijkbaar alleen nog maar met zichzelf bezig.
Wat moet dit jou pijn doen. Natuurlijk gun je het haar en ben je blij voor de ander, maar een beetje begrip was toch wel op zijn plaats geweest. Zeker na een vriendschap van al 25 jaar.
Zelfs mijn teamleider was begripvoller toen ze zelf zwanger raakte en het bij ons nog niet was gelukt.
Een hele dikke knuffel.

He Marleen,
Zo vreselijk herkenbaar, je verhaal! Ik kan me voorstellen dat je daar erg veel moeite mee hebt en dat je zo niet echt blij voor haar kunt zijn. Je hoopt zo op een klein beetje medeleven en tact. Dat maakt het zoveel makkelijker om vanaf 'onze kant' om te gaan met weer iemand om je heen die wél binnen de kortste keren zwanger wordt. Ik hoop dat je vriendin ook wel begrijpt dat dit voor jou op deze manier nogal moeilijk is. Ze bedoelt het vast niet vervelend, maar daar schiet jij even helemaal niets mee op. Het doet jou alleen maar zeer als zij van deze reacties geeft. Misschien is het inderdaad wel een idee om dat tegen haar te zeggen, of te schrijven. Het is immers niet dat je het haar niet ook gunt? Ik hoop dat je er uit komt. Steun en een beetje begrip van echte vrienden is immers zo welkom!


Liefs,
Sannie

Dank jullie wel lieve meiden..
Zit hier te brullen achter de pc, wat een lieve reacties..
Voel me zo begrepen hier...onschatbare waarde dit!

Lieve Imarleen!

Je wenst je vriendin (en niemand) toe de lange weg van MMM om zwanger te worden, maar je wenst jezélf heel erg toe begrip, gevoel, inleving en een soms woordeloze knuffel. Daar zit het 'm gewoon in, en op deze dingen komt het in een vriendschap aan. En zo leer je je vrienden kennen.....Sterkte meis..ik hoop dat je vriendin weer met de benen op aarde belandt en zich realiseert dat een vriendschap ook wederzijds investeren is!! Lfs. Hendrika

Dit is zo ontzettend herkenbaar! En ook zo oneerlijk. Soms is het leven meedogeloos. Ik heb het nooit kunnen begrijpen. Waarom moet de een er zo belachelijk veel moeite voor doen en krijgt de ander het gewoon in haar schoot geworpen?
Ik ben echt allergies voor die zeurende zwangere vrouwen. Wees toch dankbaar voor wat je hebt, koester de kwaaltjes.
Mijn schoonzus is nu zwanger, na 2 pogingen van haar vriend die ze nog geen jaar kent en van wie ze 4 maanden geleden nog niet zeker was of hij de ware wel is. En ze heeft het toch "zwaar" met haar misselijkheid, hormonen en vermoeidheid. Ze is nu aan het proberen zich "ziek" te laten verklaren omdat ze vindt dat ze haar werk in deze toestand niet meer aankan. Ik word echt pissig van dat gezeur. Z heeft namelijk nog een jonger zusje dat nu 3 jaar probeert kinderen te krijgen en al 2 miskramen achter de rug heeft.
Ik heb haar gewoon gezegd dat ze blij en dankbaar moet zijn en niet moet zeuren en zeker niet waar haar zusje bij is. Dan maar onbegrip van mijn kant.

Wees duidelijk naar je vriendin en geef je grenzen aan. Dat recht heb je na alles wat je al hebt meegemaakt.

Sterkte en liefs

Femke