Hallo allemaal, ik vroeg me iets af. Natuurlijk zijn we hier allemaal vooral bezig met proberen zelf zwanger te worden (ik ook). Maar stel nou, dat dat uiteindelijk niet lukt (niet te hopen natuurlijk). Hebben jullie er dan wel eens aan gedacht om je op te geven als pleegouder voor langdurige plaatsing? Ik vraag dat, omdat ik er eigenlijk nooit iets over lees hier. Wel over adoptie. Maar er zijn hier in Nederland ook heel veel kindjes (ook baby's!) die heel hard een liefdevol gezin nodig hebben. Natuurlijk is het héél anders dan een kindje van jezelf. Je krijgt te maken met instanties, misschien de ouders van het kindje. Onzekerheid etc. Dus ik kan me voorstellen dat je daar niet voor gaat.
Ik heb er zelf wel over gedacht. Ik wil het wel doen, omdat ik denk dat ik een kindje een goed thuis kan bieden, of het nu mijn eigen kindje is of dat van iemand anders. Omdat ik weet (en nu dubbel weet, nou Jasmijn er is) hoe belangrijk het voor een kindje is om een veilig thuis te hebben...
Hoe zijn jullie gevoelens / gedachten daar over? Ik ben gewoon nieuwsgierig.

Hoi Yola

Ondanks dat we nog middein onze pogingen zitten hebben wij ons wel aangemeld voor een pleegkindje. Ons voorkeur gaat op dit moment uit naar weekendopvang, omdat we nog bezig zijn met het hele ziekenhuiscircus. Wij hebben onze eerste bijeenkomstavond afgelopen dinsdag gehad en er volgen er nog 3. Daarna vindt het gezinsonderzoek plaats.
In onze familiekring worden ook al pleegkinderen opgevangen. Als we (ik hoop het niet natuurlijk) wel kinderloos blijven, dan staan we ook evt open voor de langdurige plaatsing. Dit niet als vervangen omdat we geen kinderen van ons zelf hebben, maar meer dat we open staan voor kinderen die het zo hard nodig hebben. Daarom willen we nu evengoed weekendopvang gaan doen. Al zouden we een eigen kind mogen krijgen, dan doen we evengoed de weekendopvang.
Verder kan ik er nog niet veel over vertellen, alleen dat de eerste avond erg leuk, gezellig en leerzaam was. Als je nog meer vragen heb, stel ze gerust.

gr. Desi

hoi

wij hebben een pleegzoon! toen we het hadden over kinderen krijgen en het niet gelijk ging lukken hebben we ons aangemeld voor pleegzorg, dit was zowie zo al een wens van ons of we nu wel of geen eigen kinderen zouden krijgen. na de verplichte voorlichtings cursus en tijdens het eindgesprek kregen we al het voorstel van onze pleegzoon, toen 8 mnd oud. een maand later woonde hij bij ons, dit is nu bijna 5 jaar geleden! we hadden toen al bewust gekozen voor langdurige pleegzorg. zo als het er al eigenlijk vanaf het begin uitzag blijft hij voorgoed bij ons. hij heeft ook sinds 3 jaar geeen contact meer met zijn biologische moeder, wij zien hem ook als onze eigen zoon. we hebben net voor ik zwanger werd van onze eerste ivf nog een tijdelijke plaatsing gehad van een meisje, zij kwam bij ons met 3 mnd en is met 9 mnd weer terug naar haar eigen ouders gegaan. toen zij weg ging bij ons was ik ruim 3 mnd zwanger, dat maakte het wat makkelijker om toen afscheid van haar te nemen. we hebben nog steeds een leuk contact met haar en haar ouders omdat ze op het zelfde kinderdagverblijf zit als onze eigen kinderen (ze wordt volgende maand al 4 jr)
wij ervaren het als iets heel bijzonders om een pleegkind een goed thuis te mogen geven!
ik hoop dat er nog veel meer mensen zullen zijn die een pleegkindje in huis willen nemen!
gr Naomi

Ik zou me gelijk opgeven om een kindje te helpen als ik een thuismoeder zou zijn. Iets in mij vind het nl ook best eng en dus wil ik er voor beide kinderen zijn als er iets is. Oppas wordt moeilijk. Een natuurlijk kleinkind wordt nog net geaccepteerd...

groetjes Carol

Hoi Yola,

Ook ik heb er goed overnagedacht om deze stap te nemen, helaas ziet vriendlief dit niet zo zitten en als ik het ergens over eens ben is dat je zoiets met zijn tweeen moet doen, die kinderen hebben vaak al genoeg mee gemaakt.
Laatst van heel kort bij nog meegemaakt dat er een pleegkindje(van 6 jaar) defenitief in een tehuis werd geplaats, die kon niet binnen een gezinnen functioneren vanwege een hechtingsproblemen.
Ik had haar zo mee willen nemen en het proberen maar waarschijnlijk is dat te idealitisch..... Sta sterk in je schoenen als je er aan begint, maar zie de lach van een gelukkig kind.... en er zijn nog heel veel gezinnen nodig

Liefs Lara

Wat een mooie reacties! Goed om te horen dat er meer mensen over denken.
Ja, hechtingsproblemen zijn idd heel lastig. Ik merk het zelf bij mijn vriend. Hij is tot zijn tweede in een tehuis geweest. Dat heeft echt wel zijn sporen achtergelaten! Het is maar de vraag of je die basis die je toen hebt gemist ooit nog in kunt halen. Des te meer reden om het te proberen. Maar lastig zal het idd zijn.
wij zijn nu nog bezig met de brusje poging. Ik denk dat, wat er ook uit komt, wij ons voor een pleegje gaan opgeven. Gelukkig hebben we daarvoor wat meer tijd... dan speelt mijn leeftijd niet zo mee.

Tijdens ons hele proces van ouders worden heb ik er wel over nagedacht maar ik heb er uiteindelijk bewust voor gekozen om niet voor pleegzorg te gaan. Wij zijn onze Lotte* tijdens de zwangerschap verloren en bij pleegzorg zou ik altijd de angst hebben om weer afscheid van een kind te moeten nemen omdat het terug gaat naar de biologische ouders.
Ik vind het belangrijk dat kinderen uiteindelijk bij hun biologische ouders opgroeien als dat mogelijk is maar ik zou voor mezelf altijd de angst hebben dat het ook echt gebeurt. En dus vond ik mezelf op dat moment niet geschikt voor pleegzorg.

Marièlle

Hey Yola
Wij hebben het er ook wel eens over gehad, een pleegkind. Maar mijn man wil dat niet. Die ziet nu al tegen het afscheid nemen op. Dat is uiteindelijk toch een groot verschil tussen adoptie-kinderen en pleegkinderen.
De dochter van een collega van mij heeft 2 pleegkinderen in huis (broer en zus). Zij kan zelf ook geen kinderen krijgen en ze wilden niet adopteren, maar zijn dus pleegouders geworden. Als mijn collega het erover heeft, heb ik toch echt wel bewondering voor hun. De biologische moeder van de kindjes is onlangs officieel uit de ouderlijke macht gezet. Zij hebben nu de mogelijkheid om de kinderen te adopteren, aangezien ze nu permanent bij hun kunnen blijven.
Groetjes Kristel