hoikes

nu bijna 11maand geleden ben ik de trotse mama geworden van een zoontje met behulp van donoreicellen
maar nog steeds is er een klein leeg plaatsje in mijn hart die nog graag zou gevuld worden door de liefde van een tweede baby want er is nog steeds een stille kinderwens mss zullen velen dit raar vinden want ik heb het geluk gehad dat ik er eentje heb en er zijn er nog zovele die met lege handen achterblijven,daar ben ik me wel volop van bewust maar koppels die niet door deze mmm geen moeten hebben dit verlangen toch ook dus denk ik wel dat daar ergens wel een beetje begrip voor is
we hebben nu nog twee eskimotjes zitten maar wat als dit nu niet lukt en we moeten terug dienst doen op een ANDERE donor want deze is anoniem,zijn er nog koppels die 2 of meerdere kindjes hebben van verschillende donors??en hoe is jullie ervaring daarmee?

alvast bedankt
vele groeten stefanie
Xxx

Voor je kindje dat je al hebt hoop ik dat het lukt met de eskimootjes die je nog hebt. Is het echt niet mogelijk dat het zh bij dezelfde donor eicellen verkrijgt?
Ik heb geen ervaring met donoreicellen, maar weet wel hoe het is om in een samengesteld gezin op te groeien met stiefbrusjes en halfbrusjes. qua karakter komen we totaal niet overeen, waardoor ik toch altijd het gevoel heb gehad een eenling te zijn. Voor je kindje zou het fijn zijn als die daar later (puberteit) geen last van krijgt, want het hoeft niet per se.
Verder lijk ik qua karakter erg op mijn natuurlijke vader, maar ben niet in contact met hem opgegroeid. Wat ik heel erg terugzie ook bij anderen die dat hebben meegemaakt is dat je uiteindelijk het gevoel krijgt dat de puzzel niet compleet is en ook nooit zal zijn wellicht. Nu heb ik ouders gekend die heel veel van mij hielden, toch snapten ze niet wat het met me deed en gedaan heeft dat ik slechts mijn moeder heb gekend als opvoeder.
Aan de andere kant is alleen opgroeien natuurlijk ook maar saai en heb je later niemand om op terug te vallen. Dan maar een halfbrusje is fijner.
Ik geef je alleen wel de volgende tip mee, waarvan ik hoop dat je er wat aan hebben zal. Mijn moeder vond het nodig om mij toen ik een jaar of zes was te vertellen dat de man die ik kende als mijn vader, dat die mijn vader niet was. Op dat moment werd mijn hart gevoelsmatig in 2en gekliefd, de wond is niet meer geheeld, ik heb altijd een afstand gevoeld vanaf dat moment. Ik denk zelf dat het beter was geweest als ik dat veel en veel later had gehoord, als ik al een bewuste band had kunnen opbouwen bijvoorbeeld. Nu was ik er nog te klein voor, vond ik achteraf gezien. Als ik erover nadenk wat voor mij dan wel een geschikt moment zou zijn geweest, dan denk ik dat het voor mij beter was geweest als mijn ouders het hadden verteld op het moment dat ik signalen ging afgeven dat ik eraan toe zou zijn, bijvoorbeeld zelf met vragen kwam én dat ze op het moment van het grote nieuws dit met z'n 2en hadden gedaan. Mijn opvoedkundige vader was er niet echt bij betrokken, waardoor ik me ook altijd heb afgevraagd wat ik nu eigenlijk voor hem betekende. En waar ik verder heel erg op hamer is het feit dat de buitenwereld zo mooi praat van echt(e vader) en onecht(e) vader. Ik vind dan sla je de plank echt mis, want een echte vader is voor mij degene die in je investeert en die je opvoedt. Voor bij ben je niet de echte ouder middels het afstaan van je sperma of eicellen, maar noem ik dat liever biologische ouder.
Omdat ik me kan voorstellen dat je hier later ongetwijfeld mee te maken kan krijgen, heb je wellicht iets aan deze levenservaring. Maar ik zeg er wel bij dat dit mijn ervaring is, die is niet alles zeggend natuurlijk.
Ik hoop dat je iets kan met mijn verhaal en weet dat ik niet de bedoeling heb om je de les te lezen of te kwetsen, want wat jij hebt meegemaakt lijkt mij heel erg moeilijk. Ik vind het heel dapper van je dat jullie samen voor de donorweg hebben gekozen. Veel geluk toegewenst!

Groetjes Carol.