Lieve allemaal,

Vorige week had ik al geschreven dat we een miskraam verwachten; het hartje was gestopt met werken.. Inmiddels is het 5 dagen verder. Voel me lusteloos en leeg op dit moment en af en toe overvalt het groot verdriet me.
Gisteren had ik nog hoop dat ze het verkeerd gezien zouden hebben.Voelde me gewoon zwanger en wilde er in geloven. Dom, ik weet het..Nu is die hoop weer weg.
Morgen afspraak in het ziekenhuis voor een echo en zal ongetwijfelt informatie krijgen. Vanacht behoorlijk buikpijn gehad, maar nu is het weer rustig. Durf niet een dagje weg te gaan. Wil niet dat ik onderweg ben en niet snel thuis kan zijn. Nu heb ik natuurlijk gespeurd op het internet wat er kan gebeuren. Maar graag hoor ik van jullie over evt. ervaringen. Op dit moment wil ik de natuur zijn gang laten gaan, maar ik las dat het soms wel 2 weken kan duren voordat het er uit is? Hoe hebben jullie dat gedaan met werken e.d. Stel je voor dat het er daar uit komt? Ik heb nu vakantie, maar maandag begin ik weer (als ik me goed genoeg voel)...Ik hoor dat het pijn doet als de weeen van de bevalling, of hebben jullie het anders ervaren?
Misschien vertel ik het wat verward, maar dat weerspiegelt dan waarschijnlijk hoe ik me voel..
Kunnen jullie me alsjeblieft helpen?

lieve soleil,

ik heb 1x een miskraam meegemaakt wat echt geen pretje was, (was toen zwanger van een 3ling, had toen 3 hartjes zien kloppen) en ging mis met bijna 10 weken
hier had ik hele zware krampen (nadat ik van maarten was bevallen wist ik zeker dat het weeën toendertijd waren), heel veel pijn en heeft dagen geduurd. er is toen echt heel veel uitgekomen, niet gek met 3 kleintjes die al rond de 4,5cm waren. gelukkig was alles eruit en hoefde ik niet voor een curettage te komen.
2 jaar geleden hadden ze (in Nederland) mijn miskraam opgewekt, vlak voor de curettage, en ships wat was dat een hel zeg, erg pijnlijk en wat bloed met stolsels, na de curettage werd mij verteld dat het vruchtje was weggehaald, die was dus niet eruit gekomen met de stolsels.
vorig jaar had ik een miskraam (7 weken) maar heb daar zelf lichamelijk geen tot weinig ongemakken van gehad, was echt alsof ik een zware menstruatie had. wat buikpijn verders een hoop bloed.

deze laatste keer dachten ze dat ik wel spontaan een miskraam zou krijgen, voelde me nog steeds erg zwanger, alleen leefde ons kleintje niet meer.
maar heb gewoon alles gedaan tot aan de curettage, want ik dacht het komt toch niet spontaan.

heb zelf dus 3 miskramen meegemaakt en allemaal verschillend. denk dat het net zo is als bij bevallingen, heb ook 2 verschillende bevallingen meegemaakt.
ik duim en hoop voor je dat je miskraam mee zal vallen, dat je niet te veel pijn eraan zal hebben.

hoe je het moet doen met je werk weet ik eerlijk gezegd niet, ik werk helaas niet meer. maar kan me voorstellen dat je niet weg durft te gaan met een dreigende miskraam.

maar ik denk dat iedereen weer anders reageert en alles op zijn eigen manier doet wat ze het beste vind.

sterkte meis

liefs Tanja

Lieve Soleil,

Ik heb ook nog een tijdje gedacht dat ik nog gewoon zwanger was en dat de gynaecoloog het niet goed had gezien (terwijl ik natuurlijk wist dat dat niet waar was). Je voelt je zo vreselijk verdrietig als het misgaat als je eenmaal een kloppend hartje hebt gezien.

Ik heb in die tijd gewoon gewerkt en ben naar college geweest. Een deel van de vrucht ben ik op de universiteit verloren. Het klinkt misschien een beetje raar maar ik werd helemaal gek thuis. Op het werk en de studie had ik nog afleiding. Ik heb uiteindelijk ook tweeënhalve week moeten wachten tot de miskraam op gang kwam (zonder medicatie). Ik heb niet veel pijn gehad maar ben wel veel stolsels verloren. Gelukkig was mijn baarmoeder daarna helemaal schoon. Het blijft een moeilijke tijd, hoe je het ook aanpakt.

Heel veel sterkte!

Golfje

Bedankt voor jullie reacties. Begrijp dat het wisselend kan zijn. Hoop dat ik dit nooit meer meemaak. Wens dit ook niemand toe.

Ik wacht het dus maar gewoon af. Volgende week is mijn vakantie voorbij en die van onze dochter ook. Denk, dat wanneer ik me redelijk voel, wel ga werken. Afleiding is erg belangrijk voor me. Nu zorgt mijn lieve meisje daar wel voor.
Vannacht heb ik behoorlijk buikpijn gehad, vergelijkbaar met het begin stadium van de bevalling. Na een paar paracetamol ging het redelijk en ben uiteindelijk in slaap gevallen. NU suddert het een beetje door, maar kan wel alles doen.

Wij willen, als onze 'droom'er uit is, graag in de tuin begraven. Zou ik het wel herkennen?

Hoi Solei,

ook wij hebben 3 weken geleden een miskraam meegemaakt.
Het hartje was gestopt bij de 8 weken, en we hadden de 9 weken echo!
Ik heb pillen gekregen om het op te wekken, dit vond ik erg fijn omdat ik een curettage niet zag zitten en de arts ook niet, het kan 24 uur duren voordat het werkte... ( nadat je ze vaginaal hebt ingebracht 4 tabletten) na 1.5 uur begon het bij mij al een teken dat mijn lichaam ook wist dat het kindje niet meer leefde.
Ik ben van 17.30 tot 1.00 snachts bezig geweest met de miskraam, en daarna ging het wel weer.
alleen vergis je niet in de nasleep!!! ik ben nu 3 weken verder maar nog erg moe en emotioneel, ik weet dat het kindje niet goed was en dat het beter is zo, maar ja waarom moeten we alle struikelblokken meemaken? vind dat zo vervelend helaas doe je er niets aan.

Wij hebben nu verplicht 3 maanden rust en eerlijk gezegd geniet ik hiervan, alle stress en onzekerheden komen eruit.... ik heb zelfs nu zoiets van .. fijn prima dan krijgen we geen kids ook prima.
ik ben er een beetje " klaar" mee met alles wat er gebeurd is, had veeel veel hoop, heb gevochten, en bleef positief.. maar nu na deze miskraam kan ik niet meer.. ik ben zo verschrikkelijk moe.... dat ik de verplichte 3 maanden rust prima vindt.....
In die 3 maanden doen ze ook allemaal onderzoeken ( DNA, schromosomen etc)....
We horen wel wat er gaat gebeuren of wat ze vinden, ik ga soms niet eens nadenken zo moe ben ik..... .
Ik vind het idd een heerlijk vooruit zicht dat we lekker naar NY willen en naar thermen 2000 en weer wat genieten van elkaar en alles eromheen......

Hoe de toekomst eruit ziet, weten we niet.... we horen het wel!
wat een lang verhaal eigenlijk is dit geworden sorry

veel succes en een dikke

Ik had al 2 weken gelopen met steeds die gedachten, hebben ze het wel goed gezien, is het echt niks. Ik voelde me zwanger. Ik kon hier niet tegen om te gaan zitten wachten wanneer het eindelijk eens begon. Je kunt nergens heen zonder maandverband. Het is maar afwachten wanneer het komt. Ik werd er gek van.
Toen met de gyn gesproken. Ik heb toen een opwekking gehad met medicatie en dat is gelijk de eerste en de laatste keer geweest. 24 uur lang heb ik bloed gevangen en was het een kraan die open stond. Geen maandverband was voldoende. Een smeelboel, krampen en was gewoon niet prettig. Vervolgens kwam ik een 2 dagen later op controle.... zat het er nog! Alsnog een curretage.
2e Keer heb ik dus gelijk gezegd, als het toch niks meer is, eruit halen, dan kan mijn lichaam herstellen en kunnen we weer verder.
Dat is mijn ervaring. Dan kun je het boek sluiten en een nieuwe openen.
Ik heb alle 3 de methodes gehad. Ik hoop dat ik het nooit meer hoef mee te maken.
Je moet doen waar jij je het prettigst bij voelt. Geen van 3-en is leuk, maar opwekking met medicatie is in mijn ogen geen optie.

ik kan me helemaal bij mevrouw plof vinden.
daarom koos ik deze laatste keer ook direct voor curettage, er werd zelfs niet over die tabletten gesproken.
wilde het ook direct eruit hebben maar moest 5 dagen wachten omdat ze in ons ziekenhuis alleen op maandag curettages uitvoeren

en idd geen van de middelen zijn prettig.
sterkte meis

liefs Tanja

Dag medelotgenoten,
dan menstruatie, maar niet heftig zoals ik had verwacht) Deze tabletten lijken tot nu niets gedaan te hebben. Ik wacht het nu maar af. Heb sterk het gevoel dat het vruchtje blijft zitten en dat ik alsnog voor curretage moet. Woensdag heb ik een afspraak voor echo. Kan me nu wel voorstellen waarom mensen direct voor curretage kiezen. Hoop dit niet nog eens mee te maken. Weer het gevoel dat je misschien iets voor niets hebt gedaan..Ben er klaar mee. Wil verder!!

Er is iets misgegaan met mijn voorgaande stukje...Ik heb het eerste deel waarschijnlijk gedelete...

In het kort nogmaals...Ik had verteld dat we woensdag gekozen hebben voor tabletten. Die hadden naar mijn gevoel niet genoeg effect (bloedverlies veel, maar niet heftig). Nogmaals tabletten gisteravond. Die hebben volgens mij niets gedaan...
Nu afwachten..

Bij mij was toen verteld dat dat de natuurlijkste wijze was bla bla bla. Was een ander ziekenhuis dan waar ik nu loop. Geen operatie enz... dus leek zo aantrekkelijk, effe ongesteld en klaar, maar dat was het dus niet. Viel dik tegen. Alsnog de operatie die eigenlijk fijner voelde dan alles ervoor. Je gaat slapen en wordt schoon weer wakker.
Maar wat je zegt. Je wilt door. En al dat gewacht maakt het er niet lekkerder op.
Is moeilijk steeds, want je wilt gewoon de beste beslissing nemen en op dat moment is dat gewoon moeilijk omdat het iets is wat nieuw is en je niet weet wat je te verwachten hebt.
Let wel dat dit lichamelijk is wat ik omschrijf. Psychisch ben je dan nog niet klaar hoor, maar ook dat komt goed! Laat jezelf maar gewoon gaan.