Even een ergenis van me afschrijven:


Je moet er niet zoveel mee bezig zijn

Hoe vaak heb ik deze wijze raad de afgelopen jaren niet gekregen tijdens de vruchtbaarheidsbehandelingen? Een goed bedoeld advies waar je helemaal niets mee kan. Ik heb me altijd afgevraagd waarom mensen dit zeggen. Ik neem aan uit onmacht en niet dat ze echt denken dat het allemaal tussen je oren zit.

Als deze wijsheid waar zou zijn waarom worden er dan dure vruchtbaarheidsbehandelingen verricht? Waarom adviseert de arts dan niet een veel goedkopere en minder belastende meditatie- of ontspanningscursus? Hoe kan het dan dat er wel degelijk vrouwen zwanger worden van vruchtbaarheidsbehandelingen. Geloof mij al die vrouwen zijn er dag in dag uit mee bezig geweest.
Natuurlijk is stress niet bevorderlijk maar heeft dat ook invloed op de celdeling? Bij IVF en ICSI gebeurt dit buiten het lichaam. Waarom werden bijvoorbeeld bij mij niet alle eitjes bevrucht en deelden de wel bevruchtte eitjes niet goed door? Omdat ik er zo mee bezig was? Ze zaten niet eens meer in mijn lichaam!
Volgens mij lag het ook niet aan mijn lichaam. Ik ben 1 keer eerder zwanger geweest. Tenminste dat dacht ik…. zo’n tussen je oren gevalletje. Ik wist echter niet dat het embryootje al bij de innestelling was gestopt met groeien. Mijn lichaam groeide echter wel vrolijk door en was dapper zwanger aan het zijn. Waarschijnlijk was het embryootje al rond de 5e week gestopt met groeien. De miskraam zette pas de 11e week door.

In februari 2007 heb ik, zonder succes, de vierde en laatste ICSI-behandeling ondergaan. Na al die jaren geloofde ik er niet meer in maar vriendlief wilde nog 1 poging doen voordat we het zouden afsluiten. Als de theorie “het zit tussen je oren en je moet er niet zoveel mee bezig zijn” zou kloppen dan had ik zwanger moeten worden, maar nee, ook deze poging week niet af van de voorgaande behandelingen.

Inderdaad ik heb mijn kinderwens losgelaten. We moesten samen verder in de wetenschap dat we voor altijd met z’n tweetjes zouden blijven.

8 December 2009 blijk ik ineens, onverwacht, in blijde verwachting. Een wonder en ik voel me zeer gelukkig en bevoorrecht.
Het is niet te geloven, ik begrijp er niets van maar alles gaat goed. De wijze buitenwereld begrijpt het wel. Het bewijs is toch overduidelijk geleverd? We waren er niet meer mee bezig, hadden het inderdaad losgelaten en ik blijk ineens zo vruchtbaar als een konijn! Dit is niet overdreven maar 8 van de 10 keer heb ik deze wijsheid moeten aanhoren als ik mijn verhaal vertel. Misschien zijn het de hormonsters maar ik word weer vreselijk kwaad over zo’n ondoordachte kuddedier opmerking. Waarom duurt het dan bijna 3 jaar na de laatste behandeling dat ik toch nog zwanger mag worden, terwijl ik er niet mee bezig was? Is dat normaal dat je 3 jaar op een zwangerschap moet wachten? Ik dacht toch heus dat het gemiddelde een stuk lager lag.
Het ergste is dat ik er niet op in kan gaan. Ik word te boos, emotioneel en ik weet dat het eigenlijk gewoon een, weliswaar misplaatste en ondoordachte, ontzettende lief bedoelde opmerking is. Gebrek aan kennis en toch iets willen verklaren. Want dat willen we allemaal…. we willen het begrijpen.

De reden dat ik zo boos word is dat niemand zich lijkt te beseffen hoe hard het is om tegen iemand die niet zo vanzelfsprekend zwanger kan worden te zeggen dat je er niet zoveel mee bezig moet zijn. Je geeft iemand dan een onmogelijke opdracht.
Nu ik zwanger ben hoor ik het weer. Het is niet zo bedoeld maar eigenlijk zeggen ze dus dat het je eigen schuld is als je niet zwanger kunt worden of er heel lang op moet wachten.


Een lang verhaal maar het lucht wel op.

Femke

Jammer he Femke,

Dat mensen niet gewoon een arm om je heen kunnen slaan en zeggen, meid geweldig je bent eindelijk zwanger!
Dat is idd wat we allemaal willen, alleen zien mensen dat niet.
Pas als ze zelf in de malle molen belanden, dan gaan hun ogen open.
Dat is helaas met alles zo. En ze hebben je zodra ze merken dat jij je er iets van aantrekt. (dat doen we natuurlijk allemaal)

Maar hoe dan ook, jij verwacht in september je kindje?
Gefeliciteerd meid, dat jullie met zijn 3!tjes maar heel gelukkig mogen worden.

Liefs Pitbull_lady

femke, was alles voor iedereen maar te begrijpen dan waren er ook veel minder oorlogen.

Geniet van je wonder. Waarom dit nu gebeurde zal je nooit weten.
Blijkbaar het goede ei op het juiste moment en het juiste zaadje.


ik zal nooit op de normale wijze zwanger kunnen worden en wordt dus echt pislink om dit soort opmerkingen, mensen kunnen beter hun mond houden en het zich denken.

hey Femke,

lang verhaal maar wel enorm herkenbaar.
ook wij krijgen die opmerkingen en zo van, wees er niet zo mee bezig,
en maybe als je er niet te veel aandenkt, dan raak je wel spontaan zwanger.
duh zeg ik dan, ik heb geen eileiders dus spontaan zwanger worden zit er voor mij niet in.
maarja

wel heel gaaf dat je spontaan zwanger bent en ik hoop dat het goed met je gaat en kan je er wel van genieten?

liefs Tanja

Hoi Femke,

Heel herkenbaar allemaal.
Ach.. anderen weten het allemaal zo goed maar hebben ondertussen echt geen idee wat het allemaal met je doet.

Bij ons heeft het 5 jaar geduurd. Nadat we gestopt waren en met adoptie bezig waren (gesprekken Raad vd Kinderbescherming) was ik spontaan zwanger. Ik kon het niet bevatten en nog is het soms onwerkelijk.

Op het hele traject kijk ik terug als een hele zware tijd. Ik ben wel gewoon doorgegaan met ons leven en tuurlijk heb je er stress van maar op dat moment ga je mee met de flow. Ik geloof er ook niet in dat het tussen de oren zit! Het is en blijft een wonder.

Geniet maar heerlijk van je zwangerschap en laat iedereen maar kletsen. Ik denk dan maar.. ze hebben zeker niet meer verstand

Hoi Femke,

Ik kan me helemaal voorstellen dat je die opmerking: "Zie je wel, je moet er "gewoon" niet zo mee bezig zijn, dan lukt het wel" niet meer kan horen.
Het lullige is namelijk dat alle stellen die gaan beginnen hun babywens proberen te vervullen, al dan niet met hulp, er namelijk ook mee bezig zijn. Verschil is alleen dat je, als je eenmaal in het traject zit met veel meer vragen over de toekomst wordt geconfronteerd. En die onbeantwoorde vragen leveren angst, onzekerheid, verdriet die door merg en been gaat en een rouwproces op, maar waar je eigenlijk nog niet aan toe durft te geven.........
Met deze gevoelens worden mensen niet geconfronteerd bij wie het zo maar even lukt hun kinderwens te vervullen, maar toch een mening blijken te hebben hierover????? Bah!

Ik kan persoonlijk ook heel slecht tegen deze opmerking. Het is in het verleden vaak voorgekomen dat ik een hele avond met een goede vriendin had gesproken over onze problematiek wat dit betreft, je echt het idee had dat je begrepen werd, maar aan het eind, dit gevoel zo de grond in werd geboord door de opmerking, ach je moet er niet zo mee bezig zijn!??????........................
Voelde me dan zo verdrietig en onbegrepen, en dat terwijl ik net alles had uitgelegd, dus ook het "medische gedeelte" van mijn man. Dus nee, het was absoluut geen kwestie van er "teveel mee bezig zijn".
Zo'n persoon daalde dan ook echt in mijn achting, zo gemeen en domme opmerking.

Vraag me soms wel eens af wat er zou gebeuren als iemand erg ziek is (gun ik niemand hoor...) en je dan met zo'n persoon zit te praten, wat zo'n ziekte allemaal met je doet, angst voor de toekomst enz, en dat je dan aan het eind de opmerking maakt: Weet je wat ik denk, Je moet er niet zo mee bezig zijn en dan weggaan......................................................Dat is toch te asociaal en getuigt toch van weinig inlevingsvermogen. Maar op de een of andere manier is het wel "gepast" om dit tegen stellen te zeggen met vruchtbaarheidsproblematiek, beetje dubbel als je het mij vraagt!!!!

Ben nu ook in verwachting, maar ik ben het zeker nog niet allemaal vergeten. Ik moet nog vaak aan andere stellen denken die dit misschien nooit mee mogen maken, dan voel ik me echt niet beter (het gevoel wat andere mij vaak wisten te geven, net alsof je niet meetelt zonder kinderen) maar dan ben ik gewoon verdrietig voor die mensen en voel met ze mee. Het is gewoon oneerlijk dat het de een wel lukt en de ander het niet lukt.

Liefs Lief

Femke,

Ik deel je woede enorm.
Vanwege endometriose was het m=bij mij niet mogelijk om op een natuurlijke manier zwanger te raken. 3 IVF pogingen achter de rug en nu ook het adoptie-traject ingegaan.
We hebben geprobeerd de moed op te brengen om onze omgeving op de hoogte te brengen van onze situatie en dat we op natuurlijke wijze geen kinderen zullen gaan krijgen.
Krijg je van die reactie van: "ja maar, ik ken ook iemand die na uitbehandeld te zijn, ineens spontaan aantelde".
Maar dat ik vantevoren heb verteld tijdens mijn verhaal dat ik vanwege de endometiose voortaan altijd aan de pil moet blijven om de klachten te onderdrukken, horen ze gemakshalve niet.
Het doet zo'n pijn om te horen dat je "toch nog wel kansen hebt als je er niet meer zo mee bezig bent".
Het IS niet mogelijk als je voortdurend de pil slikt en dus ook niet meer ongesteld wordt.

Sorry,
Ook ik moest m'n gal even spuien.

Omfie

Hallo Femke,
Volgens mij heeft het niet te maken met ontspanning oid.
Het is gewoon kansberekening volgens mij.

Ik kan het me voorstellen dat je ook nu nog mensen het liefst een klap op hun kop zou willen geven als ze zoiets zeggen. Zwanger of niet. Het blijft een rotopmerking.

Volgens mij heeft hier alleen mijn broertje het gezegd.
Van hem kon ik het nog enigszins hebben omdat hij en zijn vrouw zelf 5 jaar bezig zijn geweest met nr 2 en zij dus inderdaad uiteindelijk zwanger werd toen ze er niet mee bezig waren.
Ik heb wel uitgelegd dat het een onmogelijke opdracht is om er NIET aan te denken en dat wij al ( destijds ) 4 jaar bezig waren en niet de tijd hadden om nog eens 5 jaar te wachten.

En "goedbedoeld" of niet. Ik vind dat je best aan mag geven dat je het een vervelende opmerking vind.

"Goedbedoeld" is overigens gewoonlijk iets wat men wil zeggen om het zichzelf wat makkelijker te maken, want oh help! Anders moeten ze misschien wel iets met het gegeven dat er misschien geen oplossing is voor jouw verdriet.

"Het komt vast goed" is er ook zo een.
Fijn hoor als je dat soort dingen "weet". IK ben er niet van op de hoogte dat het allemaal wel goed komt. Het is een vervelend pad met een onzekere uitkomst die alleen maar gelopen wordt omdat de wens op een mogelijke goede afloop zo ontzettend groot is.

Dus... van mij mag je het zeggen hoor :-))

Ondertussen gefeliciteerd met je zwangerschap!!!

Groetjes, Nans

Lieve Femke,

Bij ons in de vriendenkring is er een stel dat na vruchteloze behandelingen en een adoptie traject spontaan zwanger is geworden. Als ze toevallig bij derden ter sprake komen kan ik wachten op die opmerking: " zie je wel.... niet teveel mee bezig zijn" Ik zit dan vaak al op het puntje van mijn stoel, inwendig laaiend. En ze krijgen dan ook de wind van voren.

Ik voel het als het aanpraten van schuldgevoel, alsof het mijn schuld is dat ik nog niet zwanger ben, want ik ben er teveel mee bezig.

Maar kan iemand mij uitleggen hoe ik er niet mee bezig kan zijn? Foliumzuur slikken, prikken op z'n tijd, tijd vrijmaken voor echo's , je cyclus in de gaten houden, op de juiste momenten klussen.

(en nu schiet ik toch weer de verdediging in ) Nee, het werkt niet op deze manier, vakantie en er niet aan denken maken je eileiders niet toegankelijk, je sperma zwemt er niet harder van etc.

Inderdaad, soms komen er wondertjes voorbij en daar ben ik heel erg blij en dankbaar voor. Gefeliciteerd Femke en Femkeman. Geniet van jullie wondertje. En op die stomme idiote opmerkingen passen we de tefalmethode toe, van je af laten glijden. (nou ja dat probeer ik dan he )

Gaoni

Hier ook iemand die bedolven worden onder goede adviezen, de standaard opmerkingen: je bent er teveel mee bezig, maar ja je bent er ook mee bezig, al vanaf de dag dat je wordt want dat houdt in dat je niet zwanger bent en dus weer naar het ziekenhuis moet, weer hormonen moet spuiten elke dag, 2 x per dag, weer elke keer naar t ziekenhuis om een soort dildo in je .... te laten stoppen, weer die broek uit en met je benen wijd. En dan nog die punctie die echt niet fijn is, die emoties die erbij komen kijken, de spanning of alles wel goed gaat in het lab, en dan het verlossende telefoontje dat er een TP is, en daarna is het alleen maar afwachten.

Zelf ben ik niet op natuurlijke manier verwekt, maar zelfs in mijn nabije familie is er zo iemand van de misplaatste opmerkingen. Toen wij vertelde aan haar dat we IUI gingen doen zei zij: Weet je wel zeker dat je dat wilt?? Ja want op de natuurlijke manier is de kans heel erg klein dus tuurlijk willen we dat proberen, helaas heeft dat bij ons niet mogen helpen, en zijn we nu het IVF traject ingegaan, maar als ik diegene een smsje stuur hoe het in het ziekenhuis is gegaan, krijg ik terug, ok dan hoor ik het wel weer.... Nu ben ik erachter dat ik gewoon geen andere reactie krijg van haar, en dat laat ik dan ook maar lekker van me af glijden. Zo zijn er ook genoeg in mn vriendenkring die na de punctie niets van zich lieten horen, maar wel achter mn rug om aan andere goede vrienden vroegen hoe het nou met mn ging, Die zeiden : nou stuur dr een sms, bel er of iets anders dan weet je het. Maar nee zelfs dat niet, die mensen vertel ik ook niets meer, die hebben voor mij afgedaan. Dat moesten dan mn vriendinnen zijn, en de mensen waar ik het niet van verwachten die bedolven me met smsjes, en zijn langs geweest, daar heb je dan meer aan. Ach zolang mn partner en ik maar weten hoe het allemaal zit is het goed, dat is het belangrijkste.


Best lekker om het even van mn af te schrijven.