Door Een van de gedichten die mijn gevoel toen zo goed verwoordde!!Geen troost gedicht,'maar wat kan helpen om expressie te geven aan je gevoel.
Het leven betekent niets meer,
Ik ben hem weer verloren,
voor de zoveelste keer,
de kans ontnomen om te worden geboren.
Een kleintje in mij aan het doodgaan,
bestaat er iets wat pijnlijker is?
Heb ik niet genoeg doorstaan?
Wil niet meer verdergaan in deze droefenis.
Door eenzaamheid omgeven en door verdriet verblindt,
is zo'n verlies nog steeds niet te verwerken,
door koude nachten en duisternis omringt,
geen moeite doen om aan te sterken.
Emotioneel gebroken en aan het einde van mijn Latijn,
geen mogelijkheid om te ontkomen,
aan die verscheurende, verdomde pijn,
wanneer het leven uit mij is aan het stromen.
Zien ze niet, er is geen doorgaan in het leven,
als je gevangen bent in je eigen lichaam,
als er niets dan leegte is achtergebleven,
na de momenten van een miskraam.
Vernederd, gepijnigd, verkracht,
alles is van binnen kapotgemaakt,
niet over de gevolgen nagedacht,
en vervolgens mij nóg eens aangeraakt.
Slapend kindje, nog niet volgroeid,
sluit zijn oogjes weer,
de pijn die mij in zwartheid boeit,
voelen doe ik voor de laatste keer.
